อาหารมื้อแรก

กลิ่นหอมกรุ่นของสเต็กเนื้อวากิวระดับพรีเมียมลอยกรุ่นอบอวลไปทั่วห้องอาหารส่วนตัว ทว่ามันกลับไม่สามารถเจือจางความหนาหนักและเยียบเย็นที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงใหญ่ของคนที่นั่งไขว่ห้างอยู่หัวโต๊ะได้เลยแม้แต่น้อย คราณฑ์สิน หรือ 'คีย์' ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทออกสองเม็ดเผยให้เห็นแผงอกกว้างและรอยสักเลือนรางใต้ร่มผ้า นัยน์ตาสนิมเหล็กคู่นั้นไม่ได้มองจานอาหารตรงหน้าแม้แต่น้อย แต่กลับจดจ้องร่างบางของพิมพ์มาดาที่ยืนตัวเกร็งอยู่ฝั่งตรงข้าม ราวกับเสือดาวกำลังรอขย้ำเหยื่อให้จนมุมทีละก้าว ความเงียบงันดำเนินไปชั่วอึดใจ ก่อนที่นิ้วเรียวหนาจะเคาะโต๊ะกระจกใสเป็นจังหวะเชื่องช้า ทรงพลัง และบีบคั้นหัวใจคนมองจนแทบหยุดหายใจ "ยืนเป็นหุ่นกระบอกอยู่ตรงนั้น คิดว่าจะทำให้หนี้ของพ่อเธอหายไปได้เองอย่างนั้นหรือครับ พรีม" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไว้ด้วยกระแสอำนาจที่กดดันจนพิมพ์มาดาต้องเม้มริมฝีปากแน่น เธอกลืนก้อนสะอื้นที่จุกอกลงไปอย่างยากลำบาก ก่อนจะค่อยๆ ก้าวเท้าสั่นเทาเข้ามาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้ "พรีมไม่ได้คิดแบบนั้นค่ะ... เอ๊ย... พรีมไม่ได้คิดแบบนั้นค่ะ" เธอเผลอหลุดคำสามัญสำนองเดิมออกไปเกือบไม่ทัน เมื่อสบเข้ากับสายตาดุร้ายที่หรี่แคบลงอย่างจับผิด "ระวังปากให้ดีนะครับพิมพ์มาดา การทบทวนกฎข้อแรกของเราดูท่าจะต้องเริ่มใหม่อีกรอบเสียแล้วกระมัง" คีย์เหยียดยิ้มเย็นชาที่มุมปาก ก่อนจะใช้มีดเงินหั่นเนื้อชิ้นพอดีคำ แล้ววางมันลงบนจานของตนเองอย่างใจเย็น พิมพ์มาดากำมือแน่นใต้โต๊ะจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความโกรธระคนหวาดกลัวตีรวนอยู่ในอก เธอมองหน้าเขาอย่างไม่ยอมแพ้ แม้ดวงตากลมโตจะเริ่มคลอหน่วงไปด้วยหยดน้ำใสๆ จากความอึดอัดที่สะสมมาทั้งวัน "คุณคีย์ต้องการอะไรกันแน่คะ... ถ้าจะให้พรีมใช้หนี้ด้วยร่างกาย พรีมก็ทำตามที่คุณต้องการไปหมดแล้วนี่ไงคะ ทำไมยังต้องมานั่งทรมานกันด้วยวิธีเด็กๆ แบบนี้อีก" คำพูดที่หลุดออกมาด้วยความอัดอั้นตันใจไม่ได้ทำให้มาเฟียหนุ่มโกรธเกรี้ยวอย่างที่คิด ตรงกันข้าม คีย์กลับหัวเราะในลำคอแผ่วเบา เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น และเต็มไปด้วยความอันตราย "ทรมานหรือครับ?" เขาทวนคำด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วเดินอ้อมโต๊ะยาวมาหยุดยืนซ้อนอยู่ด้านหลังเก้าอี้ของเธอ ร่างหนาโน้มตัวลงมาแนบชิดจนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหง พิมพ์มาดาตัวแข็งทื่อ ขนลุกชันไปทั่วร่างเมื่อฝ่ามือใหญ่ข้างหนึ่งวางทาบลงบนลาดไหล่บาง ออกแรงบีบเคล้นเบาๆ แต่หนักหน่วงราวกับประกาศความเป็นเจ้าของ "นี่ไม่ใช่การทรมานหรอกครับ... นี่คือการป้อนอาหารมื้อแรกในฐานะ 'เด็กในปกครอง' ของผมต่างหาก" คีย์หยิบส้อมขึ้นมาจิ้มชิ้นเนื้อที่ราดซอสเข้มข้นขึ้นมาจ่อริมฝีปากอิ่มที่เม้มแน่นสนิท "อ้าปากครับพรีม... หรือต้องให้ผมใช้ปากของผมป้อนแทน ถึงจะยอมทำตามคำสั่งง่ายแค่นี้" น้ำเสียงกระซิบพร่าข้างใบหูร้อนผ่าวและเต็มไปด้วยคุกคามทำให้พิมพ์มาดาไม่มีทางเลือก เธอน้ำตาคลอเบ้าด้วยความอัปยศอดสูและคับแค้นใจ แต่แรงกดดันจากฝ่ามือที่เลื่อนมาบีบกรามมนให้เผยอออกบังคับให้เธอต้องยอมจำนน ริมฝีปากสั่นระริกอ้าออกเล็กน้อยรับชิ้นเนื้อเข้าไปเคี้ยวอย่างจำยอม รสชาติของเนื้อชั้นดีกลมกล่อมเพียงใด แต่สำหรับเธอกลับขมฝาดราวยาพิษ น้ำตาหยดหนึ่งไหลรินอาบแก้มเนียนอย่างเงียบงัน คีย์มองภาพนั้นด้วยแววตาวาวโรจน์ ความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งและปั่นป่วนกำลังตีรวนอยู่ในอกแกร่ง เขาเกลียดน้ำตาของผู้หญิง แต่กับพิมพ์มาดา... น้ำตาของเธอกลับปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวเขาให้ตื่นขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล นิ้วโป้งหยาบกร้านเอื้อมไปปาดหยดน้ำตาออกจากแก้มนวลอย่างถือวิสาสะ สัมผัสนั้นแผดเผาผิวเนื้อจนพิมพ์มาดาต้องสะบัดหน้าหนีด้วยความตกใจ "อย่ามาแตะต้อง..." "ผมเป็นเจ้าชีวิตของคุณนะพรีม อย่าลืมสิทธิ์ของผมสิครับ" คีย์กระซิบเสียงต่ำชิดริมฝีปากนุ่มที่ยังคงเปื้อนคราบซอส เขาโน้มใบหน้าลงมาหมายจะกดจูบลงโทษคนดื้อรั้นที่บังar2หาญต่อรอง ทว่าก่อนที่ริมฝีปากร้อนจะทาบทับลงไป เสียงเคาะประตูกระจกบานใหญ่ด้านนอกห้องอาหารก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* คีย์ชะงักกรามขบเข้าหากันแน่นด้วยความหงุดหงิด นัยน์ตาสนิมเหล็กตวัดมองไปยังบานประตูด้วยความเหี้ยมเกรียมที่พุ่งสูงขึ้นเป็นริ้ว ลูกน้องคนสนิทเปิดประตูพรวดเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก โดยไม่รอให้ได้รับอนุญาต "นายครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" บอดี้การ์ดหนุ่มละล่ำละลักรายงานด้วยน้ำเสียงร้อนรน "ตอนนี้ 'กรณ์' พาคนบุกเข้ามาถึงหน้าล็อบบี้คาสิโนแล้วครับ มันบอกว่ามาทวงของสำคัญคืน... และกำลังมุ่งตรงมาที่ชั้นนี้ครับนาย!" สิ้นเสียงรายงาน รอยยิ้มเยียบเย็นและน่ากลัวที่สุดเท่าที่พิมพ์มาดาเคยเห็นก็ผุดขึ้นที่มุมปากหยักลึกของคีย์ ดวงตาคมกริบหันกลับมามองสตรีใต้ร่างที่กำลังหน้าถอดสีด้วยความตกใจ ก่อนที่มือหนาจะคว้าหมับเข้าที่ต้นคอระหง ลากดึงร่างบางให้ลุกขึ้นประชิดตัว พร้อมกับกระซิบด้วยน้ำเสียงกระเส่าพร่าที่ข้างใบหู เยียบเย็นจนกระดูกสันหลังวาบหวิว "ดูท่า... แขกที่ไม่ได้รับเชิญของผม จะมาเร็วกว่าที่คิดเสียอีกนะพรีม... เกมสนุกๆ กำลังจะเริ่มแล้วล่ะครับคนสวย" --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "วริศร์วิสกี้" เสมอมานะครับ