รอยร้าวในใจ

เสียงสะอื้นที่ถูกกลืนหายไปกับเสียงสายน้ำจากฝักบัวในห้องน้ำหรูหรา ไม่ได้รอดพ้นไปจากประสาทสัมผัสอันเฉียบคมของเสือร้ายอย่างคราณฑ์สินเลยแม้แต่น้อย ร่างสูงใหญ่ของมาเฟียหนุ่มยืนนิ่งค้างอยู่กลางห้องนอน กรามหนาขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน ดวงตาคมกริบสีนิลกาฬฉายแววหงุดหงิดระคนคุกกรุ่น เขาเกลียดน้ำตา... โดยเฉพาะน้ำตาที่ไหลออกมาจากดวงตาดื้อรั้นคู่นั้นของพิมพ์มาดา ตั้งแต่เกิดเรื่องระหว่างเขากับเธอกรณีหนี้สินล้นพ้นตัวที่พ่อเลี้ยงของเธอก่อไว้ พรีมพยายามรักษาศักดิ์ศรีของตัวเองด้วยการทำเป็นเข้มแข็ง เถียงคำไม่ตกฟาก และต่อต้านเขาในทุกวิถีทาง ทว่าในมุมมืดที่ไม่มีใครเห็น ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนี้กลับแอบร้องไห้ลำพังอย่างน่าเวทนา ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะประตูกระจกฝ้าของห้องน้ำดังขึ้นสองครั้งอย่างไม่รอคำอนุญาต ก่อนที่บานประตูจะถูกผลักเปิดออกด้วยมือหนาของเจ้าของห้อง คีย์ก้าวเข้าไปข้างในโดยไม่สนใจว่าไอน้ำอุ่นจะทำให้เสื้อเชิ้ตสีเข้มของเขาชื้นแฉะ สายตาดุดันกวาดมองร่างอรชรที่นั่งคุดคู้กอดเข่าอยู่บนพื้นกระเบื้องเย็นเฉียบ เนื้อตัวเปียกปอนและสั่นเทา เส้นผมยาวสยายลู่แนบแผ่นหลังเปลือยเปล่าที่ไหวสะท้านตามแรงสะอื้น "ใครอนุญาตให้เธอมานั่งสำออยร้องไห้ในพื้นที่ของฉัน" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้น ทำลายความเงียบพร้อมกับบรรยากาศที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก พรีมสะดุ้งสุดตัว เธอรีบเงยหน้าขึ้นมองผู้ชายที่ยืนค้ำหัวด้วยแววตาทั้งตกใจและเคียดแค้น มือเรียวยกขึ้นปาดน้ำตาบนแก้มลวกๆ พยายามฝืนทำเป็นเข้มแข็งทั้งที่เสียงยังสั่นเครือ "ออกไปนะ... ฉันอยากอยู่คนเดียว" "อยากอยู่คนเดียวงั้นเหรอ?" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก ก่อนที่ขายาวก้าวเข้าประชิดตัวเธอย่างรวดเร็วราวกับเสือชีตาร์ขย้ำเหยื่อ เขาย่อตัวลงนั่งชันเข่าข้างหนึ่งลงตรงหน้าเธอ บังคับให้ร่างบางตกอยู่ในเงาของเขาอย่างเบ็ดเสร็จ "จำใส่สมองเอาไว้พิมพ์มาดา... ตั้งแต่เธอเอาตัวเข้าแลกเพื่อใช้หนี้ให้ครอบครัวเฮงซวยของเธอ ทุกตารางนิ้วบนตัวเธอ รวมทั้งน้ำตาไร้ค่าพวกนี้ มันเป็นของฉัน!" "คุณมันใจร้าย... คุณมันคนป่าเถื่อน!" พรีมระเบิดความอัดอั้นตันใจออกมา มือบางกำแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ เธอกล้าสบตากับเขาแม้ว่าในใจจะหวาดกลัวจนแทบสิ้นสติ "คุณทำลายทุกอย่างในชีวิตฉัน ทำให้ฉันกลายเป็นผู้หญิงไร้ค่าในสายตาคนอื่น แล้วยังจะมาสั่งว่าฉันห้ามร้องไห้หรือไง!" คีย์นิ่งงฟังคำตัดพ้อที่เจือด้วยความเจ็บปวดนั้น นัยน์ตาสสีนิลลẪกษณะวาวโรจน์ขึ้นวูบหนึ่ง ความโกรธเกรี้ยวที่คุกรุ่นในอกถูกแทนที่ด้วยแรงดึงดูดประหลาดที่รุนแรงและป่าเถื่อนยิ่งกว่าเดิม เขายื่นมือหนาไปคว้าคางมน บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นรับสัมผัสอันดุดันจากเขา "ใช่... ฉันมันใจร้าย และเธอก็รู้ดีว่าฉันทำอะไรได้มากกว่าแค่กักขังเธอไว้ที่นี่" นิ้วโป้งหยาบกร้านไล่เช็ดคราบน้ำตาบนแก้มนวลอย่างถือวิสาสะ สัมผัสนั้นทั้งหยาบคายและอ่อนโยนในเวลาเดียวกัน ทำให้พรีมถึงกับลมหายใจสะดุด หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก แรงต่อต้านที่เคยมีเริ่มสั่นคลอนภายใต้อิทธิพลของบุรุษเพศตรงหน้า "ปล่อยนะ... อื้อ..." คำประท้วงที่เหลือถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี จูบครั้งนี้ไม่ใช่การลงทัณฑ์ที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวเหมือนทุกครั้ง หากแต่มันคือการบดขยี้ เรียกร้อง และกวาดต้อนสติสัมปชัญญะของเธอให้หลุดลอยไปอย่างไร้หนทางขัดขืน ลิ้นร้อนรุกล้ำเข้ามาเกี่ยวพัน ดูดซับความหวานล้ำและหยาดน้ำตาที่หลงเหลืออยู่บนริมฝีปากบาง รสจูบที่ทั้งดิบเถื่อนและเร่าร้อนทำให้ร่างกายของพรีมร้อนรุ่มราวกับถูกไฟแผดเผา มือหนาของคีย์สอดเข้าไปใต้กลุ่มผมเปียกชื้น รั้งท้ายทอยเธอให้รับองศาจูบที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น ขณะที่มืออีกข้างเลื้อยลงมาโอบกระชับเอวคอดกิ่ว ดึงร่างที่สั่นเทาให้เข้ามาแนบชิดติดกับแผงอกกว้าง แรงเสียดสีระหว่างเรือนร่างผ่านเนื้อผ้าที่เปียกชุ่มสร้างความวาบหวามจนพรีมเผลอครางอือในลำคอด้วยความลืมตัว ความโกรธ ความน้อยเนื้อต่ำใจ และความคับแค้นใจเมื่อครู่ ถูกแปรเปลี่ยนเป็นเพลิงสวาทที่แผดเผาทั้งสองคนให้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว คีย์ถอนริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้หญิงสาวได้หอบหายใจโกกอากาศเข้าปอดอย่างกระเส่า ดวงตาดำขลับของเขาพราวระยับด้วยเปลวไฟแห่งความปรารถนาที่ยากจะควบคุม "ร้องไห้ให้ฉันดูอีกสิพรีม..." เสียงกระซิบแหบพร่าดังชิดริมหู ลลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอขาวผ่องจนเธอขนลุกชัน "ฉันชอบเวลาที่เธอเจ็บปวด... เพราะมันหมายความว่า เธอกำลังจำนนต่อฉันทั้งตัวและหัวใจ" "คุณ... คุณมันปีศาจ..." พรีมพึมพำเสียงสั่นพร่า ดวงตาฉ่ำน้ำมองเขาด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบาย ทั้งเกลียดชัง ทั้งหวาดกลัว... และพ่ายแพ้ คีย์ยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ ก่อนจะช้อนร่างบางขึ้นจากพื้นห้องน้ำในท่าอุ้มเจ้าสาว ท่ามกลางเสียงกรีดร้องเบาๆ ด้วยความตกใจของหญิงสาวที่พยายามทุบไหล่เขาประท้วง "ปีศาจตนนี้จะทำให้เธอจำไปจนวันตายว่า... ห้ามคิดหนีไปจากอ้อมแขนของฉันอีก" ร่างสูงก้าวเดินออกจากห้องน้ำพาหญิงสาวกลับไปยังเตียงนอนกว้าง ทว่าก่อนที่เขาจะวางเธอลงบนฟูกนุ่ม เสียงโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของคีย์ที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศอันเร่าร้อน คีย์ขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจอย่างรุนแรง ใครกล้าโทรมาขัดจังหวะเวลาสำคัญของเขาแบบนี้? เขายังคงใช้แขนข้างหนึ่งโอบกอดเอวบางของพรีมไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ขณะที่มืออีกข้างเอื้อมไปหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาดูหน้าจอ ดวงตาคมกริบหรี่ลงทันทีเมื่อเห็นชื่อและข้อความแจ้งเตือนที่ปรากฏเด่นหร่าบนหน้าจอ... ข้อความจากเบอร์แปลกที่ไม่ควรจะรู้เบอร์ส่วนตัวของเขา พร้อมกับรูปถ่ายสลิปโอนเงินจำนวนมหศาลเข้าบัญชีลับ และข้อความสั้นๆ ที่ทำเอาอุณหภูมิในห้องดิ่งฮวบลดลงทันที *“ระวังตัวไว้ให้ดี... ของที่แกกำลังเล่นอยู่ ฉันกำลังจะแย่งมันคืน ทั้งตัวผู้หญิงคนนั้น... และทุกอย่างที่เป็นของแก”* — *กรณ์* คีย์ชะงักไปชั่วขณะ รังสีอำมหิตแผ่พุ่งออกมาจากร่างสูงจนพรีมที่แนบชิดอยู่สัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงอย่างฉับพลัน เธอเงยหน้ามองใบหน้าครึ่งซีกของเขาที่ตอนนี้ตึงเครียดและดุดันยิ่งกว่าเดิม "คีย์... มีอะไรเหรอคะ?" พรีมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า ลางสังหรณ์บางอย่างบอกเธอว่า... พายุลูกใหญ่กำลังจะกลับมาซัดถล่มพวกเขาอีกครั้งแล้ว ---------------------------------------- ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "วริศร์วิสกี้" มาโดยตลอดนะครับ