เงาอดีต

กลิ่นอายความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานส่วนตัว ไม่ได้ทำให้ความร้อนระอุภายในอกของคีย์ลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย เอกสารกองโตบนโต๊ะทำงานไม้สักทองราคาแพงถูกปัดทิ้งกระจัดกระจายด้วยฝ่ามือหนาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปน นัยน์ตาคมกริบสีสนิมเหล็กคู่นั้นแดงก่ำ จ้องมองภาพถ่ายเก่าๆ ใบหนึ่งที่หลุดร่วงออกมาจากแฟ้มคดีที่เขาเก็บซ่อนไว้มิดชิด ภาพของหญิงวัยกลางคนผู้มีรอยยิ้มอ่อนโยน... มารดาบังเกิดเกล้าของเขาเอง ผู้หญิงที่เคยมีรอยยิ้มงดงามที่สุดในโลก ก่อนที่ครอบครัวของ 'พิมพ์มาดา' จะเหยียบย่ำทำลายทุกอย่างจนไม่เหลือชิ้นดี "คุณอา... คีย์คะ หยุดเถอะค่ะ" เสียงหวานสั่นเครือของพรีมดังขึ้นจากมุมห้อง ร่างบางในชุดเดรสเรียบง่ายยืนตัวสั่นเทา ดวงตากลมโตเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาเมื่อเห็นท่าทีที่เปลี่ยนไปราวกับคนละคนของมาเฟียหนุ่ม ผู้ชายที่เคยดิบเถื่อนและเอาแต่ใจ แต่ในตอนนี้กลับมีเงาดำมืดแห่งความเจ็บปวดครอบงำจนน่ากลัว คีย์หันขวับมามอง สายตาดุดันคมปลาบราวกับใบมีดที่พร้อมจะกรีดเฉือนทุกอย่างให้แหลกคราบ เขาไม่ได้ตอบคำถาม แต่ก้าวเท้าฉับๆ เข้าประชิดตัวนางเอกสาวอย่างรวดเร็วราวกับเสือชีตาร์ขยرةเหยื่อ มือหนาเอื้อมไปบีบปลายคางมนของเธอแน่นพอประมาณ ไม่ให้เธอเบือนหน้าหนีไปไหน "หยุดงั้นเหรอพรีม..." เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟัน แฝงไว้ด้วยความเคียดแค้นชิงชังที่ถูกสะกดกลั้นมานานนับปี "เธอคิดว่าฉันอยากจะเล่นละครตบตาพวกคนสารเลวนั่นไปถึงไหนกัน ครอบครัวของเธอมันเหยียบย่ำแม่ฉันจนต้องตายทั้งเป็น... พ่อของเธอแย่งชิงทุกอย่างไปจากฉัน แล้วคิดเหรอว่าแค่หนี้สินไม่กี่สิบล้าน จะชดใช้ความเจ็บปวดที่ครอบครัวเธอฝากไว้ได้ทั้งหมด!" พรีมสะอื้นไห้ตัวโยน ความเจ็บปวดที่ปลายคางจากการถูกบีบไม่ได้เสี้ยวหนึ่งของความเจ็บปวดในหัวใจเมื่อได้ยินถ้อยคำเหล่านั้น "พรีม... พรีมไม่รู้เรื่อง พ่อกับแม่... ท่านทำอะไรลงไปคะ" เธอพยายามเอ่ยเสียงสั่น พยายามใช้มือเรียวบางแตะลงบนท่อนแขนแกร่งของเขาเพื่อขอความเห็นใจ แม้จะรู้ดีว่ามันแทบเป็นไปไม่ได้เลยก็ตาม "ไม่รู้เรื่องงั้นเหรอ!" คีย์ตะคราดเสียงต่ำอย่างเหลืออด ดวงตาคมวาวโรจน์ด้วยไฟโทสะ "ทุกอย่างที่พวกมันเสวยสุขบนกองเงินกองทอง มันมาจากหยาดเหงื่อและลมหายใจสุดท้ายของแม่ฉัน! บริษัทที่พ่อเธอโกงไป คดีที่ถูกยัดเยียดจนแม่ฉันต้องตรอมใจตาย... เธอยังกล้าพูดอีกเหรอว่าไม่รู้เรื่อง!" บรรยากาศในห้องเงียบงัดลงทันที มีเพียงเสียงหอบหายใจด้วยความโกรธเกรี้ยวของมาเฟียหนุ่ม และเสียงสะอื้นไห้ปริ่มขาดใจของหญิงสาว พรีมรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงมาตรงหน้า ความรู้สึกผิดบาปที่เธอไม่ได้ก่อ แต่มันกลับถูกโยนมาให้เธอกลายเป็นผู้รับกรรมแต่เพียงผู้เดียว คีย์จ้องมองใบหน้าที่เปื้อนคราบน้ำตาของเธอ หัวใจที่ด้านชาและถูกแช่แข็งมานานนับปีกลับรู้สึกแปลบปาล์มอย่างประหลาด ความโกรธแค้นยังคงสุมอก แต่ลึกๆ แล้ว สัมผัสอุ่นร้อนจากเรือนร่างที่เขากอดกุมมาหลายค่ำคืน กลับสร้างความลังเลขึ้นในจิตใจที่สับสน เขาผ่อนแรงบีบที่คางมนลงอย่างไม่รู้ตัว นิ้วโป้งหยาบกร้านเกลี่ยหยาดน้ำตาออกจากแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา สวนทางกับคำพูดที่ยังคงเฉียบคมบาดลึก "จำไว้พรีม... เธอมันก็แค่เครื่องมือชิ้นหนึ่ง ที่เกิดมาเพื่อชดใช้หนี้แค้นที่พ่อแม่เธอสร้างเอาไว้" คีย์กระซิบเสียงพร่าชิดริมฝีปากนุ่ม ก่อนจะผละตัวออกห่างอย่างรวดเร็ว ราวกับกลัวว่าความอ่อนโยนชั่ววูบจะทำลายความตั้งใจทั้งหมดของตนเอง เขาหันหลังให้เธอเตรียมจะเดินออกจากห้องเพื่อสงบสติอารมณ์ ทว่า... ก่อนที่มือหนาจะเอื้อมถึงลูกบิดประตู เสียงฝีเท้าเร่งรีบพร้อมกับเสียงเคาะประตูดังรัวติดต่อกันก็ทำลายความเงียบขึ้นเสียก่อน ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! "นายครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เสียงลูกน้องคนสนิทตะโกนผ่านบานประตูเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก "คุณกรณ์... มันบุกเข้ามาที่คาสิโน พร้อมกับหมายศาลและตำรวจชุดใหญ่ครับ มันบอกว่ามาทวง 'สิทธิ์' ของมันคืน!" คีย์ชะงักฝีเท้า นัยน์ตาสนิมเหล็กวาวโรจน์ขึ้นมาอีกครั้งด้วยความเหี้ยมเกรียม รอยยิ้มเยียบเย็นผุดขึ้นที่มุมปากหยักลึก ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับเรื่องราวของคีย์และพรีมนะครับ วริศร์วิสกี้สัญญาว่าตอนหน้าจะเดือดและเข้มข้นยิ่งกว่าเดิมแน่นอนครับ