การปะทะฝีปาก

"นายครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เสียงรายงานที่ดังแทรกผ่านความเงียบสงบภายในห้องทำงานหรูหราบนชั้นสูงสุดของคาสิโน ไม่ได้ทำให้คราณฑ์สินละสายตาจากเอกสารตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย ชายหนุ่มเพียงแค่ปรายตามองลูกน้องคนสนิทที่พรวดพราดเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ก่อนจะวางปากกาหมึกซึมลงบนโต๊ะอย่างใจเย็น บรรยากาศรอบตัวของมาเฟียหนุ่มแผ่ไอความกดดันและน่าเกรงขามออกมาอย่างชัดเจน ดวงตาคมกริบดั่งพญาอินทรีย์กวาดมองผู้มาเยือนด้วยความเรียบเฉย ทว่าแฝงไว้ด้วยความดุดันที่พร้อมจะบดขยี้ทุกคนที่กล้าเข้ามาสร้างความวุ่นวายในอาณาจักรของเขา "เรื่องอะไรที่ทำให้แกเสียอาการได้ขนาดนี้... ชาตรี" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามเรียบๆ แต่น่าเกรงขาม "ไอ้กรณ์ครับ... มันส่งคนไปป่วนคาสิโนโซน B แถมยังปล่อยข่าวเรื่องสัญญาหนี้สินของพิมพ์มาดาให้พวกนักข่าวรู้ด้วยครับ ตอนนี้พวกสื่อกำลังจับตาดูความเคลื่อนไหวของเรา ว่าเรากำลังใช้อำนาจข่มเหงลูกหนี้ผู้หญิงตัวเล็กๆ หรือเปล่า" ทันทีที่ชื่อของ "พิมพ์มาดา" หรือพรีมถูกเอ่ยขึ้น รังสีความเย็นชาและดุดันรอบตัวของคีย์ก็พุ่งสูงขึ้นจนชาตรีต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก คราณฑ์สินขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นนูนเด่น ดวงตาคมกริบวับโรจน์ด้วยความโกรธกรุ่น ไอ้กรณ์... คู่แข่งทางธุรกิจที่จ้องจะเลื่อยขาเก้าอี้เขามาโดยตลอด กล้าดีอย่างไรถึงเอาชื่อผู้หญิงของเขาไปเล่นสกปรกเช่นนี้ "มันรนหาที่เองสินะ..." คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบจนน่าขนลุก "ไปจัดการเก็บกวาดให้เรียบร้อย อย่าให้เหลือหลักฐานโยมาถึงฉันได้ ส่วนเรื่องข่าว... จัดการปิดปากพวกมันซะ" "รับทราบครับนาย!" ชาตรีโค้งตัวรับคำสั่งแล้วรีบถอยฉากออกไปทันที ทิ้งให้คราณฑ์สินนั่งอยู่ลำพังในห้องทำงานกว้าง เขายกมือขึ้นนวดขมับเบาๆ เพื่อระงับความหงุดหงิดที่กำลังพลุ่งพล่าน แต่ในหัวกลับมีใบหน้าดื้อรั้นและแววตาแข็งกร้าวของหญิงสาวอีกคนลอยเด่นขึ้นมา... พรีม หญิงสาวผู้ซึ่งสร้างความปั่นป่วนให้กับหัวใจและระเบียบวินัยอันเคร่งครัดของเขาอย่างไม่เคยมีใครทำได้ ในขณะเดียวกัน ที่ห้องรับรองพิเศษอีกด้านหนึ่งของเพนต์เฮาส์ พรีมกำลังนั่งกอดอกมองออกไปนอกกระจกใสด้วยหัวใจที่เต้นระส่ำ แม้เธอจะไม่ได้ยินบทสนทนาระหว่างคีย์กับลูกน้องทั้งหมด แต่สัญชาตญาณบอกเธอว่ากำลังมีพายุลูกใหญ่ก่อตัวขึ้น และเธอนี่แหละคือตาพายุนั้น แกร็ก! เสียงเปิดประตูห้องดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงใหญ่ของคราณฑ์สินที่ก้าวเข้ามาด้วยฝ่าเท้าหนักแน่น ประตูถูกปิดลงและลงกลอนอย่างรวดเร็ว แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านเข้ามาในห้องทันทีที่เขาปรากฏตัว พรีมสะดุ้งเล็กน้อยแต่ยังคงฝืนเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาคู่สวยมองตรงไปยังร่างสูงที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ด้วยท่าทีคุกคาม เธอรู้ดีว่าตัวเองกำลังตกเป็นเบี้ยล่าง แต่วินาทีนี้ศักดิ์ศรีที่มีอยู่มันค้ำคอจนเธอไม่อยอมก้มหัวให้อีกฝ่ายง่ายๆ เด็ดขาด "มองหน้าฉันแบบนี้... มีอะไรจะแก้ตัวไหม พิมพ์มาดา" คีย์หยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ระยะห่างระหว่างกันแทบไม่มีเหลือ กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับน้ำหอมราคาแพงและกลิ่นอายความอันตรายโชยเข้าจมูกจนเธอต้องหายใจติดขัด "ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดทำไมต้องแก้ตัว!" พรีมสวนกลับทันควัน น้ำเสียงสั่นเล็กน้อยแต่พยายามบังคับให้มั่นคงที่สุด "คุณจะกักขังฉันไว้ที่นี่นานแค่ไหน ฉันไม่ใช่ทาสของคุณนะ!" "ไม่ใช่ทาส... แต่เธอเป็นหนี้ฉัน และร่างกายกับหัวใจของเธอก็ตกเป็นของฉันตั้งแต่คืนนั้นแล้ว อย่าลืมสิ พรีม" คีย์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน แววตาดุดันจ้องลึกเข้ามาในดวงตาคู่สวยราวกับจะกลืนกินเธอกลางอากาศ "คุณมันเผด็จการ! เอาแต่ใจตัวเองที่สุด!" พรีมเบือนหน้าหนีลมหายใจร้อนผ่ามที่รดรินอยู่ข้างแก้ม มือบางพยายามดันแผงอกกว้างให้ออกห่าง แต่ทว่าแรงอันน้อยนิดของเธอกลับไม่ได้ทำให้มาเฟียหนุ่มสะดุ้งสะเทือนเลยแม้แต่น้อย "ใช่... ฉันทั้งเผด็จการและเอาแต่ใจ โดยเฉพาะกับคนดื้อรั้นอย่างเธอ!" พรึบ! ไม่ทันที่พรีมจะได้เอ่ยคำพูดใดโต้ပြန် คีย์ก็คว้าข้อมือบางทั้งสองข้างของเธอไว้อย่างรวดเร็วด้วยมือเพียงข้างเดียว แรงบีบที่หนักแน่นราวกับคีมเหล็กทำให้เธอต้องนิหน้าด้วยความเจ็บปวด ข้อมือขาวเนียนขึ้นรอยแดงระเรื่อทันทีจากการถูกพันธนาการด้วยความโกรธ "โอ๊ย! เจ็บนะคีย์ ปล่อยฉัน!" พรีมร้องประท้วงพร้อมกับพยายามสะบัดข้อมือหนี แต่ยิ่งดิ้นรนเท่าไหร่ แรงบีบก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นเท่านั้น คีย์ไม่สนใจเสียงร้องประท้วงของเธอ ร่างสูงก้าวเท้าเข้าประชิดจนร่างบางต้องถอยร่นไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ กลายเป็นว่าตอนนี้พรีมถูกต้อนจนมุม ไร้ทางหนีโดยสมบูรณ์ เงาของร่างสูงใหญ่ทาบทับลงมาคลุมร่างเธอไว้จนมิด "ปากเก่งนักนะ... ไหนลองพูดประโยคเมื่อกี้ให้ฉันฟังอีกทีซิ พรีม" เสียงกระซิบต่ำพร่าดังอยู่ข้างใบหู ร้อนผ่าวจนขนลุกซู่ ลมหายใจอุ่นจัดเป่ารดต้นคอระหงทำให้สติสัมปชัญญะของหญิงสาวเริ่มกระเจิดกระเจิง "ฉัน... ฉันบอกว่าคุณมัน..." พรีมพยายามจะเถียงต่อ แต่คำพูดทั้งหมดก็ถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อดวงตาคมกริบของอีกฝ่ายเคลื่อนต่ำลงมามองริมฝีปากอิ่มที่กำลังเม้มเข้าหากันด้วยความโกรธ สายตาคู่นั้น... เต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันดิบเถื่อนและดุดัน เป็นสายตาที่เธอกลัวที่สุด แต่มันก็ทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบหลุดออกมานอกอกทุกที "ดื้อด้านแบบนี้... สงสัยฉันต้องลงโทษเธอให้เข็ดหลาบเสียหน่อยแล้วล่ะมั้ง พิมพ์มาดา" คีย์พูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนที่เขาจะใช้มืออีกข้างเชยคางมนขึ้นบังคับให้เริงเงยหน้ามารับสัมผัสจากเขา พรีมเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อรู้ว่าเขากำลังจะทำอะไร แต่ทว่าริมฝีปากร้อนจัดก็ทาบทับลงมาปิดกั้นเสียงประท้วงทั้งหมดไว้ในทันที... จูบที่เต็มไปด้วยความดุดัน เอาแต่ใจ และเรียกร้องสิทธิ์อย่างไร้ความปรานี ทำให้โลกทั้งใบของพรีมหมุนคว้าง ร่างกายที่เคยขัดขืนเริ่มอ่อนระทวยลงทีละน้อยภายใต้สัมผัสที่ร้อนแรงและเชี่ยวชาญของมาเฟียหนุ่ม ทว่า... ในจังหวะที่อารมณ์กำลังพุ่งสูงขึ้นถึงขีดสุด เสียงโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของคีย์ที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศอันเร่าร้อนนั้นอย่างไม่รู้กาลเทศะ คีย์ผละริมฝีปากออกช้าๆ อย่างขัดใจ ดวงตาคมกริบฉายแววหงุดหงิดระคนกรุ่นโกรธ เขาเหลือบมองหน้าจอโทรศัพท์แวบหนึ่ง ก่อนที่นัยน์ตาคู่ดุจะเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นชื่อของคนที่โทรเข้ามา... คนที่เขาคิดว่าน่าจะนอนอยู่ใต้ดินไปนานแล้ว! หวังว่าตอนนี้คุณรี้ดจะยังไม่หายใจติดขัดกับความเอาแต่ใจของท่านประธานคีย์นะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ - วริศร์วิสกี้ -