กฎเหล็กของบ้าน

กลิ่นอายความเย็นยะเยือกของเครื่องปรับอากาศภายในห้องทำงานส่วนตัวบนชั้นสูงสุดของคาสิโนหรู ผสมผสานเข้ากับกลิ่นโคโลญจ์ราคาแพงและกลิ่นบุหรี่คิวบาจางๆ จนกลายเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวที่ทำให้พิมพ์มาดารู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง ประตูไม้สักบานใหญ่เพิ่งถูกปิดลงด้วยฝีมือของบอดี้ガードร่างยמתที่ยืนคุมเชิงอยู่ด้านนอก ทิ้งให้เธอต้องเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้ายในพื้นที่ปิดตายแห่งนี้ "ผมอุตส่าห์ขับรถมารับคุณถึงหน้าบ้าน แต่สิ่งที่คุณทำ... คือการวิ่งหนีผมไปหาไอ้สารเลวกรณ์อย่างนั้นเหรอครับ พรีม" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ คีย์ หรือ คราณฑ์สิน เจ้าของอาณาจักรแห่งนี้ไม่ได้ตวาด ไม่ได้แสดงอาการเกรี้ยวกราดออกมาให้เห็นเป็นชิ้นเป็นอัน แต่รังสีความกดดันที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ภายใต้ชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิท กลับทำให้บรรยากาศรอบตัวลดอุณหติลงจนเฉียบขาด ดวงตาคมกริบราวกับสัตว์นักล่าคู่นั้นจ้องมองพรีมไม่วางตา ราวกับต้องการจะกลืนกินเธอบริเวณที่ยืนอยู่ พิมพ์มาดายืนตัวสั่นเทา มือเรียวบางกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือเพื่อระงับความตื่นตระหนก แม้ภายในใจจะหวาดกลัวจนแทบสิ้นสติ แต่ศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดก็ยังทำให้เธอกัดฟันเชิดหน้าขึ้นสู้สายตาเขา "ฉันไม่ได้หนี... และฉันก็ไม่ได้ตั้งใจจะไปหากรณ์ เขาเป็นคนบังคับฉันต่างหาก คุณก็น่าจะรู้ดีที่สุดไม่ใช่เหรอคะ คีย์!" เธอสวนกลับด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าแต่พยายามบังคับให้มั่นคงที่สุด คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเย็นชาจนน่าขนลุก ชายหนุ่มก้าวเท้าเดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว... ช้าๆ ทว่ามั่นคง เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินอ่อนดังสะท้อนก้องกังวาน ราวกับเสียงนาฬิกาชีวิตที่กำลังนับถอยหลังของเธอ "รู้สิครับ... ทำไมผมจะไม่รู้ว่ามันตื๊อคุณขนาดไหน แต่รู้ไหมว่าอะไรที่ทำให้ผมหงุดหงิดที่สุด" ร่างสูงหยุดยืนตรงหน้าเธอ ระยะห่างระหว่างกันเหลือเพียงไม่กี่คืบ จนเธอสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายเขา "คือการที่คุณยังเปิดโอกาสให้มันเข้าใกล้ และการที่คุณคิดจะเดินออกจากอาณาเขตของผมโดยไม่ได้รับอนุญาตต่างหาก พิมพ์มาดา" ปลายนิ้วแข็งแกร่งเอื้อมขึ้นมาเชยคางมนของเธอขึ้นบังคับให้สบตา แรงบีบที่ปลายคางไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่เด็ดขาดและไร้ซึ่งทางหลบหนี พิมพ์มาดาเม้มริมฝีปากแน่น ดวงตากลมโตเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำใสแห่งความอัดอั้นตันใจ เธอเกลียดความอ่อนแอของตัวเองเหลือเกิน เกลียดที่ต้องตกเป็นเบี้ยล่าง เกลียดที่ชีวิตของครอบครัวและตัวเธอเองต้องเอามาแขวนไว้บนเส้นด้ายแห่งอำนาจของมาเฟียผู้ไร้หัวใจคนนี้ "ฉันไม่ใช่ทาสของคุณนะ... คีย์ ปล่อยฉันกลับบ้านเถอะ แม่ฉันรอฉันอยู่ ท่านไม่สบาย ฉันต้อง..." "แม่ของคุณสบายดี..." คีย์สวนขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่ตัดรอนทุกคำอ้อนวอน "ผมจัดทีมแพทย์ที่ดีที่สุดไปดูแลท่านที่โรงพยาบาลเอกชนชั้นนำเรียบร้อยแล้ว ห้องพักพิเศษ วีไอพี เครื่องมือแพทย์ครบครัน... คุณไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องนั้นเลย" พรีมเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ปนเปไปกับความซาบซึ้งและหวาดระแวงในเวลาเดียวกัน "คุณ... คุณทำแบบนี้ทำไม?" "เพราะคุณเป็นคนของผมไงครับ" คำตอบนั้นทรงพลังและหนักแน่นเสียจนเธอหาคำพูดใดมาเถียงไม่ได้ คีย์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนระอุรินรดอยู่บนพวงแก้มเนียน กลิ่นกายบุรุษเพศที่เต็มไปด้วยความดุดันและเย้ายวนในเวลาเดียวกันแผ่ซ่านเข้ามาในโสตประสาท "จากนี้ไป... จำกฎเหล็กของบ้านหลังนี้เอาไว้ให้ขึ้นใจ พรีม" ชายหนุ่มกระซิบถ้อยคำแต่ละคำด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและจริงจัง ลึกล้ำ ชวนให้หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก "ข้อแรก... ห้ามติดต่อหรือพบหน้าไอ้กรณ์เด็ดขาด ถ้ามันเข้าใกล้คุณอีกแม้แต่ก้าวเดียว ผมรับรองว่าธุรกิจครอบครัวมันจะไม่เหลือแม้แต่เศษซาก" พรีมสะท้านเฮือก ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนกเมื่อได้ยินคำประกาศิตนั้น "ข้อสอง... ทุกการเคลื่อนไหวของคุณต้องอยู่ภายใต้สายตาของผม คุณจะไปไหน ทำอะไร ต้องรายงานและได้รับอนุญาตจากผมก่อนเสมอ ห้ามขัดขืน ห้ามหนี... และข้อสุดท้าย..." คีย์เว้นจังหวะเล็กน้อย ดวงตาคมปลาบกวาดมองริมฝีปากอิ่มที่กำลังเมัดเข้าหากันด้วยความเครียด ก่อนจะเลื่อนต่ำลงมาสำรวจสัดส่วนโค้งเว้าภายใต้เสื้อผ้าชุดเดิมที่ยังไม่ได้เปลี่ยน "หน้าที่หลักของคุณในฐานะ 'เด็กเลี้ยง' ของคราณฑ์สิน... คือการปรนเปรอความสุขให้ผม ทั้งร่างกายและหัวใจ... จนกว่าผมจะเบื่อ" สิ้นคำพูดนั้น พรีมก็รู้สึกราวกับมีสายฟ้าฟาดลงกลางใจ ร่างกายชาวาบไปหมด ความโกรธเกรี้ยว ความอับอาย และความพ่ายแพ้ตีรวนขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ เธอยกมือขึ้นผลักอกแกร่งออกสุดแรง แต่เขากลับยืนหยัดมั่นคงราวกับกำแพงหินผา ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย "คุณมันเห็นแก่ตัวที่สุด! คีย์! ฉันไม่ใช่สิ่งของนะที่คุณจะมาขีดเส้นตายอะไรแบบนี้!" เธอกรีดร้องออกมาด้วยความอัดอั้น ตันใจจนหยาดน้ำตาที่กลั้นไว้ไหลทะลักลงมาอาบสองแก้ม คีย์ไม่ได้โกรธเคืองกับท่าทีพยศนั้น ตรงกันข้าม มุมปากหยักลึกกลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และเสน่ห์ร้ายกาจแบบฉบับมาเฟียหนุ่ม เขาใช้มือข้างหนึ่งรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไขว้ไว้ด้านหลังอย่างง่ายดายด้วยมือเพียงข้างเดียว ก่อนจะใช้มืออีกข้างกดท้ายทอยเธอให้แนบชิดติดกับอกแกร่งของเขา "ผมรู้ครับว่าผมเห็นแก่ตัว... และผมก็ยอมรับว่าผมไม่อาจปล่อยให้ผู้หญิงคนนี้หลุดมือไปได้อีกเป็นครั้งที่สอง" เสียงกระซิบแผ่วเบาราวกับคำสาปร้ายริมใบหู ทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง ขณะที่พิมพ์มาดากำลังดิ้นรนขัดขืนอยู่ในอ้อมแขนที่แข็งแกร่งดั่งกรงเหล็กของเขา ประตูห้องทำงานบานใหญ่ที่ควรจะปิดตาย ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ซึ่งมารยาทจากภายนอก พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก้าวเข้ามาด้วยความเร่งรีบ "นายครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับเรื่องราวของคีย์และพรีมด้วยกันเสมอนะครับ