น้ำตากับรอยจูบ

หน้าจอโทรศัพท์บนโต๊ะข้างเตียงสว่างวาบขึ้นในความมืด แสงสีฟ้าสะท้อนเข้ากับใบหน้าคมคายที่บึงตึงจนน่ากลัว สันกรามของคราณฑ์สินขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูนเป็นเส้นตรง ชื่อที่ปรากฏหร่าอยู่บนหน้าจอนั้นไม่ใช่ใครอื่น... "กรณ์" ศัตรูตัวฉกาจที่บังอาจโทรเข้ามาในยามวิกาลเช่นนี้ ชายหนุ่มแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นต่ำทุ้มและเต็มไปด้วยไอสังหารที่แผ่พุ่งออกมาจนบรรยากาศรอบเตียงนอนกว้างขวางดูคับแคบลงถนัดตา มือหนาเอื้อมไปคว้าสมาร์ทโฟนเครื่องนั้นขึ้นมาอย่างใจเย็น ทว่าดวงตาดุจพญามารกลับจดจ้องหน้าจอราวกับต้องการจะแผดเผาให้มันมอดไหม้ เขาไม่ได้กดรับทันที แต่ปล่อยให้เสียงริ่งโทนบาดห้วงดังซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนจะปัดนิ้วปิดเครื่องอย่างไร้เยื่อใย แล้วโยนมันทิ้งไปที่พรมขนสัตว์ปลายเตียงอย่างไม่ใส่ใจ "หึงเหรอครับ... หรือกลัวว่าชู้รักของคุณจะโทรมาขัดจังหวะ" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมหูของพิมพ์มาดา ร่างบางที่นอนแนบอยู่ใต้ร่างของเขา สะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกปนความดื้อรั้น เธอกัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด พยายามใช้แรงเฮือกสุดท้ายดันแผงอกกว้างออก แต่แรงแคะมดของเธอกลับไม่ได้ทำให้มาเฟียหนุ่มสะเทือนใจแม้แต่น้อย คีย์กลับใช้ท่อนแขนแกร่งล็อกเอวบางไว้แน่นตรึงเธอไว้ใต้ร่างราวกับกรงขังที่ไม่มีวันหลุดพ้น "ปล่อยฉันนะ... คุณคีย์ คนสารเลว!" พิมพ์มาดาเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความโกรธเกรี้ยว น้ำตาแห่งความคับแค้นเอ่อล้นคลหน่วยตาคู่สวยและร่วงเผาะลงอาบแก้วเนียน ท่าทีแข็งกร้าวและวาจาเชือดเฉือนไม่ได้ทำให้คราณฑ์สินโกรธเคือง ตรงกันข้าม... มันกลับปลุกเร้าอารมณ์ดิบเถื่อนในตัวเขาให้พุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด "ปากเก่งนักนะพิมพ์มาดา..." คีย์คำรามต่ำในลำคอ ดวงตาคมกริบมองหยดน้ำตาที่ไหลรินผ่านแก้มใสด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเประหว่างความกระหายและความดุดัน "ร้องไห้ทำไมครับ? เสียใจที่มันโทรมาไม่ถูกเวลา หรือเสียใจที่รู้ว่า... ต่อให้มันโทรมาตอนนี้ คุณก็ไม่มีวันได้ไปไหนทั้งนั้น!" สิ้นคำประกาศิต ริมฝีปากหยักลึกก็ทาบทับลงมาปิดกั้นเสียงต่อต้านทั้งหมดอย่างไร้ความปรานี จูบของเขาไม่ได้นุ่มนวลหรือประนีประนอม แต่มันคือการลงทัณฑ์ รุกราน และบดขยี้อย่างเอาแต่ใจ ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากนุ่มอย่างจາบจ้วง พิมพ์มาดาพยายามเบือนหน้าหนีและทุบตีอกเขาด้วยความช้ำใจ แต่รสจูบที่ทั้งดุดันและช่ำชองกลับสูบ ฉีดลมหายใจของเธอจนหมดสิ้น ร่างกายที่เคยต่อต้านเริ่มอ่อนปวกเปียกทรยศต่อจิตใจ ความรู้สึกร้อนวูบวาบแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์ราวกับโดนไฟแผดเผา คีย์ผละริมฝีปากออกมาชั่วครู่เพื่อให้หญิงสาวได้กอบโกยอากาศเข้าปอด ทว่าสายตาคมปลาบของเขายังคงจดจ้องริมฝีปากบวมเจ่อที่แดงก่ำจากการถูกรังแก มือหนาปัดป่ายไล้ไปตามโครงหน้าสวย ซับคราบน้ำตาบนพวงแก้มด้วยสัมผัสที่อ่อนโยนขึ้นอย่างกะทันหัน—ความอ่อนโยนที่ขัดแย้งกับแววตาดุร้ายคู่นั้นอย่างสิ้นเชิง "จำไว้... ว่าร่างกายและหัวใจของคุณตอนนี้ มันอยู่ภายใต้คำสั่งของผมคนเดียว" เสียงกระسิบแหบพร่าข้างใบหูปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในกายของมาเฟียหนุ่มให้ตื่นเต็มตา มือใหญ่เลื่อนต่ำลงปลดเปลื้องอาภรณ์ชิ้นสุดท้ายที่ขวางกั้นความเร่าร้อนออกไปอย่างไร้ความปรานี ผิวเนื้อเนียนนุ่มสัมผัสกับความเย็นยะเยือกของห้องปรับอากาศ ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความร้อนระอุจากฝ่ามือและอุณหภูมิร่างกายของเขาที่แผดเผาเข้ามา พิมพ์มาดาสั่นสะท้านไปทั้งร่างเมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวของคีย์เริ่มซุกไซ้ไปตามซอกคอขาวผ่อง ขบเม้มสร้างร่องรอยสีสุมกุหลาบไว้ทั่วลาดไหล่และเนินอกอิ่ม ความเจ็บแปลบปะปนกับความเสียวซ่านวิ่งพล่านไปตามกระแสเลือด เธอแอ่นกายหนีด้วยความวาบหวาม แต่กลับถูกมือหนาตรึงสะโพกมนไว้แน่นไม่ให้ขยับเขยื้อน "อื้อ... คุณคีย์... พอเถอะค่ะ..." เสียงหวานครางประท้วงด้วยความสั่นสะท้าน ลมหายใจหอบกระชั้นหลุดรอดจากริมฝีปากที่เผยอขึ้นด้วยแรงอารมณ์ ดวงตาคู่สวยฉ่ำเยิ้มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความสุขสมและทรมานในคราเดียวกัน "สายไปแล้วครับคนสวย..." คีย์กระซิบชิดริมปากอิ่มที่สั่นระริก รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากขณะที่เขาเคลื่อนกายเข้าหาเธออย่างช้าๆ เต็มไปด้วยความมั่น The ในอำนาจที่เหนือกว่า ความตึงเครียดระอุขึ้นในอากาศราวกับเปลวเพลิงที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่ง สัมผัสแนบชิดที่ลึกซึ้งและหนักหน่วงดึงดิ่งทั้งสองคนเข้าสู่ห้วงมิติแห่งเสน่หาที่ไร้ทางหลีกหนี ทุกจังหวะการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันดิบเถื่อนและหิวกระหาย คีย์ประคับประคองและตักตวงความหวานจากเรือนร่างนุ่มนิ่มอย่างไม่รู้จักพอ ขณะที่พิมพ์มาดาทำได้เพียงจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างเพื่อระบายความเสียวซ่านที่โถมกระหน่ำเข้ามาซ้ำแล้วซ้ำเล่า เสียงหอบหายใจและเสียงครางแผ่วเบาเคล้าคลอไปกับเสียงเตือนหัวใจที่เต้นรำด้วยจังหวะบ้าคลั่งในความมืดมิด เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่มีใครล่วงรู้ จนกระทั่งร่างทั้งสองนอนหอบสะท้านแนบชิดกันอยู่บนเตียงกว้าง คีย์กอดร่างนุ่มนิ่มไว้ในอ้อมแขนอย่างแสดงความเป็นเจ้าของ นิ้วแกร่งเกลี่ยปอยผมที่ชุ่มเหงื่อออกจากหน้าผากมนของหญิงสาวที่หลับตาพริ้มด้วยความเหนื่อยอ่อน ทว่า... ในวินาทีที่ความเงียบสงบกำลังปกคลุมห้องนอนหรูหรา เสียงทุ้มต่ำของโทรศัพท์มือถืออีกเครื่อง—เครื่องส่วนตัวที่ตั้งระบบสั่นไว้—ก็ดัง "ครืน" ขึ้นอย่างแผ่วเบาใต้หมอนของคีย์ คีย์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความรำคาญ เขาเอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมาดูหน้าจอด้วยสายตาเรียบเฉย ทว่าทันทีที่เห็นชื่อผู้ส่งข้อความ ดวงตาดุจพญามารก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความเย็นชาที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความระอุระทึกที่น่ากลัวกว่าเดิม มันคือข้อความสั้นๆ จากเบอร์แปลก แต่ข้อความข้างในกลับสลักชื่อที่ทำให้เขาต้องแค่นหัวเราะออกมาทันที *“ผมอยู่หน้าคาสิโนของคุณแล้ว... คราณฑ์สิน เปิดประตูต้อนรับแขกหน่อยสิ”* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความดาร์กเร่าร้อนนี้นะครับ