สัมผัสแรกแห่งการลงทัณฑ์

เสียงทุบประตูดังสนั่นหวั่นไหวสะท้อนก้องไปทั่วห้องสูทเพนต์เฮาส์หรูหราใจกลางกรุง ราวกับมันจะพังทลายลงมาตามแรงอารมณ์ดิบเถื่อนของผู้ที่ยืนอยู่เบื้องหลัง ประตูบานหนาถูกกระชากเปิดออกด้วยฝ่ามือใหญ่ที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปน ร่างสูงใหญ่ของคีย์ก้าวล้ำเข้ามาในอาณาเขตของผมอย่างคุกคาม ดวงตาคมกริบสีนิลกาฬคู่นั้นกวาดมองหาเป้าหมายด้วยความกระหายกระวนกระวาย ก่อนที่มันจะมาหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างบางของพิมพ์มาดาซึ่งยืนตัวสั่นเทาอยู่ริมระเบียงกระจกใส "พิมพ์มาดา! อยู่ไหน ออกมาหาพี่เดี๋ยวนี้!" เสียงคำรามต่ำในลำคอของเขาเจือไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและแรงหึงหวงที่ถูกจุดชนวนจนลุกโชน คีย์ก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอในสามก้าวใหญ่โดยไม่เปิดโอกาสให้หญิงสาวได้ตั้งตัว ฝ่ามือหนารวบเข้าที่ต้นแขนเรียวเล็กของเธอทั้งสองข้างอย่างแรงจนคนตัวเล็กนิหน้าด้วยความเจ็บ "ปล่อยนะ! คุณคีย์... คุณไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับฉัน!" พิมพ์มาดาพยายามฝืนเกร็งข้อศอกเพื่อผลักไสแผงอกกว้างที่บดAเบียดเข้ามาใกล้ แต่แรงอันน้อยนิดของเธอกลับไม่ต่างอะไรกับการสะกิดเสือร้ายที่กำลังหิวกระหาย "ไม่มีสิทธิ์งั้นเหรอ?" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก ใบหน้าคมคายโน้มต่ำลงมาจนปลายจมูกโด่งเกือบจะชนกับแก้มเนียนใสที่เปรอะเปื้อนคราบน้ำตา "เธอเอาตัวไปซุกหัวอยู่ที่ไหนมาทั้งวัน หายไปกับมัน... ไปกับไอ้กรณ์ผู้ชายสารเลวคนนั้นใช่ไหม พิมพ์!" "ฉันจะไปไหนกับใครมันก็เรื่องของฉัน! เราไม่ได้เป็นอะไรกัน..." คำพูดของเธอขาดห้วงไปทันที เมื่อริมฝีปากร้อนจัดของมาเฟียหนุ่มทาบทับลงมาปิดกั้นถ้อยคำปฏิเสธอย่างไร้ความปรานี มันไม่ใช่จูบแห่งความอ่อนAหวานหรือการวิงวอนขอความรัก แต่มันคือการลงทัณฑ์... การลงทัณฑ์จากซาตานร้ายที่ต้องการประกาศความเป็นเจ้าเหนือหัวทุกตารางนิ้วบนเรือนร่างของเธอ คีย์บดขยี้เรียวปากนุ่มด้วยความดุดันและโหยหา ลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำที่เขาเคยลิ้มลองและเสพติดมันอย่างถอนตัวไม่ขึ้น พิมพ์มาดาพยายามเบือนหน้าหนีและเม้มริมฝีปากแน่น แต่มีหรือที่แรงของเธอจะต้านทานมหาอำนาจแห่งความเร่าร้อนนี้ได้ นิ้วแกร่งบีบเข้าที่กรามมนบังคับให้อ้าปากรับสัมผัสวาบหวามที่เขาป้อนให้อย่างเอาแต่ใจ เสียงครางประท้วงอู้อี้ดังอยู่ในลำคอของหญิงสาว ขณะที่หยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นไหลรินอาบแก้มลงมาผสมผสานกับรสจูบที่ร้อนระอุ "อื้อ... ปล่อย..." เมื่อคีย์ผละริมฝีปากออกชั่วครู่เพื่อให้เธอได้กอบโกยอากาศเข้าปอด พิมพ์มาดาก็หอบหายใจจนอกอิ่มกระเพื่อมไหว ดวงตากลมโตที่เต็มไปด้วยความโกรธขึงและตื่นตระหนกจ้องมองเขาเขม็ง "คุณมันคนป่าเถื่อน... เอาแต่ใจตัวเองที่สุด!" "ใช่... พี่มันป่าเถื่อน และเธอก็เป็นคนปลุกสัญชาตญาณดิบพวกนี้ขึ้นมาเอง พิมพ์" เสียงกระซิบพร่าทุบทำลายกำแพงความแข็งกร้าวของเธอลงทีละน้อย มือใหญ่วางลูบไล้ลงมาตามแนวสันหลังโค้งเว้าอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะออกแรงรั้งเอวบางให้เข้ามาแนบชิดจนไม่เหลือช่องว่างระหว่างกัน ความร้อนจากร่างหนาส่งผ่านเนื้อผ้าเข้ามาจนพิมพ์มาดารู้สึกราวกับผิวเนื้อตัวเองกำลังถูกแผดเผา สติสัมปชัญญะของเธอกำลังพร่าเลือนไปกับสัมผัสจาบจ้วงที่ลึกซึ้งขึ้นเรื่อยๆ คีย์ซุกไซ้ใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มผิวเนื้ออ่อนนุ่มจนเกิดรอยกุหลาบสีแดงเข้มเพื่อตีตราจอง ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดลาดไหล่เปลือยเปล่าทำให้ขนลุกชันไปทั่วร่าง ความตึงเครียดในตอนแรกเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นกระแสความวาบหวามที่วิ่งพล่านไปตามเส้นเลือดอย่างควบคุมไม่ได้ พิมพ์มาดาเม้มริมฝีปากแน่นพยายามเหนี่ยวรั้งสติที่เหลืออยู่น้อยนิด มือเล็กกำเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทของเขาจนยับยู่ยี่ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองเพลในอก ความรู้สึกขัดขืนในคราแรกกำลังถูกหลอมละลายด้วยความเสน่หาอันรุนแรงที่ชายหนุ่มจงใจหยิบยื่นให้ เธอเกลียดตัวเองที่อ่อนแอต่อหน้าผู้ชายคนนี้ แต่ร่างกายกลับทรยศด้วยการแอ่นอกรับสัมผัสวาบหวามนั้นอย่างเผลอไผล กระดุมเสื้อเชิ้ตเม็ดบนถูกปลดออกอย่างไร้ความปรานีด้วยเรียวนิ้วแข็งแกร่ง ผิวเนื้อเนียนละเอียดปรากฏแก่ Aสายตาคมกริบที่เต็มไปด้วยประกายไฟแห่งความปรารถนา คีย์ช้อนอุ้มร่างบางขึ้นแนบอกในท่าเจ้าสาวโดยไม่ทันให้เธอได้ตั้งตัว พิมพ์มาดาอุทานด้วยความตกใจ รีบยกแขนขึ้นคล้องคอเขาไว้ตามสัญชาตญาณเพื่อไม่ให้ตัวเองร่วงหล่น "คุณคีย์! จะพาฉันไปไหน ปล่อยฉันลงนะ!" "ไปรับบทเรียนที่เธอสมควรได้รับยังไงล่ะพิมพ์..." เขาพาเธอก้าวไปยังเตียงนอนขนาดคิงไซส์กลางห้องนอนใหญ่ ร่างบางถูกวางลงบนฟูกนุ่มหนาอย่างทะนุถนอมในวินาทีแรก แต่ทว่าทันทีที่เธอกำลังจะพลิกตัวหนี ร่างสูงใหญ่ก็ตามทาบทับลงมาตรึงเธอไว้ใต้ร่างราวกับกรงขังที่ไม่มีวันหลุดพ้น น้ำหนักตัวที่กดทับลงมาทำให้พิมพ์มาคารู้สึกถึงความเหนือกว่าในทุกๆ ด้าน ดวงตาคู่คมจ้องมองเธอนิ่งราวกับนักล่าที่กำลังจ้องตะครุบเหยื่อในกรงเล็บ ก่อนที่เขาจะก้มลงประกบจูบเรียวปากเธออีกครั้ง คราวนี้มันลึกล้ำ รัญจวน และดุดันยิ่งกว่าเดิม เรียวลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานอย่างไร้ความปรานี มือหนาลูบไล้ต่ำลงไปใต้ร่มผ้าสัมผัสผิวเนื้อนุ่มเนียนที่สั่นสะท้านภายใต้ปลายนิ้วอันร้อนผ่าวของเขา เสียงครางหวานหลุดลอดออกมาจากริมฝีปากที่เผยอรับความซาบซ่านอย่างไม่รู้ตัว ความรู้สึกต่อต้านมลายหายไปสิ้นเมื่อความเร่าร้อนครอบงำประสาทสัมผัสทุกส่วน คีย์มอบสัมผัสอันทรงพลังที่บดขยี้ทุกความลังเลในใจของเธอให้แหลกละเอียด พิมพ์มาดาแอ่นกายเข้าหาความอบอุ่นนั้นอย่างจำนนต่อโชคชะตาและร่างกายของตนเอง ปลายนิ้วเรียวจิกเกร็งลงบนลาดไหล่กว้างของมาเฟียหนุ่ม ขณะที่ค่ำคืนอันยาวนานและเร่าร้อนเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น ทว่า... ในจังหวะที่ลมหายใจของทั้งคู่ประสานกันเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางความเงียบงันและเปลวไฟแห่งเสน่หาที่กำลังโหมกระหน่ำ เสียงโทรศัพท์มือถือราคาแพงที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงก็แผדเสียงกรีดร้องทำลายบรรยากาศอันเร่าร้อนนั้นลงอย่างไม่รู้กาลเทศะ คีย์ชะงักเล็กน้อย ดวงตาดุจพญามารตวัดมองหน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างวาบขึ้นมาในความมืด ชื่อบนหน้าจอที่ปรากฏเด่นหร่าทำเอาสันกรามของเขาขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน... มันคือเบอร์ของ "กรณ์" ศัตรูตัวฉกาจที่บังAอาจโทรเข้ามาในยามวิกาลเช่นนี้! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความดาร์กเร่าร้อนนี้นะครับ