ความหงุดหงิดของซาตาน

บรรยากาศในห้องทำงานส่วนตัวของคราณฑ์สิน ณ ชั้นบนสุดของคาสิโนหรูยามวิกาล ตึงเครียดเสียจนราวกับออกซิเจนในห้องถูกสูบออกไปจนเกือบหมด กลิ่นอายของบุหรี่ราคาแพงผสมผสานกับความเย็นยะเยือกจากเครื่องปรับอากาศ ไม่ได้ทำให้สถานการณ์น่าอภิรมย์ขึ้นเลยแม้แต่น้อย เมื่อแขกยามวิกาลอย่างกรณ์ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก และซองเอกสารสีน้ำตาลในมือ "ความกล้าของนายมันช่างน่าขันเสียจริง กรณ์" คีย์ (คราณฑ์สิน) เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความอันตราย ดวงตาคมกริบสีนิลกาฬจดจ้องมองผู้มาเยือนราวกับเสือร้ายที่กำลังพิจารณาเหยื่อ "กล้าเดินเข้ามารังของฉันในยามวิกาล... คิดว่าตัวเองมีชีวิตยืนยาวเกินไปแล้วสินะครับ" "ฉันไม่ได้มาเพื่อหาเรื่องตาย, คีย์" กรณ์หัวเราะในลำคออย่างไม่เกรงกลัว ร่างสูงโปรดปรานในชุดสูทเนี๊ยบก้าวเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหน้าโต๊ะทำงานไม้สักทอง ก่อนจะโยนซองเอกสารลงบนโต๊ะเสียงดัง *ทึบ* "แต่ฉันมาเพื่อให้นายได้เห็น ‘ความจริง’ ที่นายพยายามหลับหูหลับตามาตลอดต่างหาก ลองเปิดดูข้างในสิ... แล้วนายจะรู้ว่าผู้หญิงที่นายหลงใหลนักหนา มันซ่อนความเน่าเฟะอะไรไว้เบื้องหลังใบหน้าใสซื่อพวกนั้นบ้าง" คีย์ไม่ได้แตะต้องซองเอกสารนั้นทันที ดวงตาสีเข้มหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความเยือกเย็น เขารู้ดีว่ากรณ์ต้องการปั่นหัวเขา แต่ลึกๆ แล้ว สิ่งที่กวนใจเขาในยามนี้ไม่ใช่เกมตื้นๆ ของศัตรูหัวใจ... หากแต่เป็นภาพของพรีม (พิมพ์มาดา) ที่นั่งเหม่อลอยอยู่บนเตียงในห้องนอนใหญ่ของเขาเมื่อไม่กี่นาทีก่อนต่างหาก ดวงตาคู่สวยที่เคยดื้อรั้น วาวโรจน์ และท้าทายอำนาจของเขาเสมอ... บัดนี้กลับไร้ซึ่งประกายแสงใดๆ เธอเป็นเพียงตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่ยอมจำนน ปล่อยให้เขาครอบครองเรือนร่างอย่างไร้แรงขัดขืน ไร้เสียงสะอื้น ไร้รอยข่วน และไร้ความรู้สึกต่อต้านที่เคยสร้างความเร่าร้อนสะท้านใจให้กับเขา มันคือความหงุดหงิดที่อธิบายเป็นคำพูดไม่ได้ คีย์เกลียดความอ่อนแอ และเขาก็เกลียดความเชื่องช้าไร้ชีวิตชีวาของเธอในยามนี้ยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด "เอกสารงี่เง่าพวกนี้... ฉันจะเผามันทิ้งพร้อมกับร่างของนายเสียดีไหมครับ" คีย์เอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงรังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งออกมาจนกรณ์ถึงกับชะงักรอยยิ้ม "นายอยากจะทำลายมันก็ตามใจ... แต่นั่นคือหลักฐานที่ยืนยันว่า พรีมยังคงติดต่อกับฉัน และเธอกำลังขายข้อมูลภายในของนายแลกกับอิสรภาพของครอบครัวเธอเอง!" กรณ์กระแทกเสียงพูดด้วยความเหลืออด เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้แสดงอาการตกใจอย่างที่ควรจะเป็น คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนกรณ์ต้องผถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ความกดดันมหาศาลจากมาเฟียหนุ่มทำให้บรรยากาศรอบตัวแทบจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ "เรื่องของพรีม... ฉันเป็นคนจัดการเอง ไม่มีความจำเป็นที่ไอ้สารเลวอย่างนายจะต้องมา ‘หวังดี’" คีย์ก้าวเข้าไปประชิดตัวกรณ์ด้วยความเร็วที่แทบมองไม่ทัน มือหนาคว้าคอเสื้อสูทของอีกฝ่ายกระชากเข้ามาใกล้จนใบหน้าเกือบชิดกัน "ไสหัวออกไปจากที่นี่ซะ ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจส่งศพนายกลับไปให้ตระกูลได้ดูต่างหน้า" กรณ์กัดฟันกรอดด้วยความเจ็บใจ แม้จะส่งสายตาอาฆาตมาดร้าย แต่เขารู้ดีว่าไม่อาจต่อกรกับคราณฑ์สินในอาณาเขตของมันได้ในตอนนี้ จึงสะบัดตัวหลุดจากการเกาะกุมแล้วก้าวเดินจากไปอย่างหัวเสีย ทิ้งให้คีย์ยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางความเงียบงัน คีย์ก้มมองซองเอกสารบนโต๊ะชั่วครู่ ก่อนจะปัดมันลงถังขยะอย่างไร้เยื่อใย เขาไม่สนใจว่ากรณ์จะมีหลักฐานอะไร เพราะสิ่งเดียวที่เขาสนใจในตอนนี้ คือการกลับไปจัดการกับ ‘ความไร้ชีวิตชีวา’ ของแม่ตัวดีที่นอนรอเขาอยู่บนเตียง เมื่อคีย์ผลักบานประตูห้องนอนเข้ามา แสงไฟสลัวสีส้มอมเหลืองสาดส่องกระทบเข้ากับร่างบางที่นอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา พรีมสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า เธอลุกขึ้นนั่งช้าๆ ดวงตากลมโตคู่สวยเงยขึ้นมองเขาด้วยความหวาดระแวง แต่... มันก็ยังคงว่างเปล่า ไร้ประกายความพยศดื้อรั้นอย่างที่เขาเคยคุ้นชิน นั่นยิ่งทำให้ซาตานหนุ่มอย่างคีย์รู้สึกหงุดหงิดจนแทบคลั่ง เขาไม่ชอบแววตาคู่นี้ แววตาที่ยอมจำนนโดยปราศจากการต่อสู้ มันเหมือนกับว่าเขาได้ทำลายจิตวิญญาณของผู้หญิงคนนี้ไปเสียแล้ว... และเขาไม่ต้องการตุ๊กตาไร้จิตวิญญาณ เขาต้องการพิมพ์มาดาคนเดิม คนที่กล้าต่อปากต่อคำ คนที่ทำให้เลือดในกายของเขาร้อนระอุทุกครั้งที่ได้สัมผัส "มองฉันแบบนั้นทำไมครับ, พิมพ์มาดา" คีย์เดินตรงเข้าไปหา ร่างสูงใหญ่ทาบทับลงบนเตียงนอนนุ่ม กดดันให้เธอย่อถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับหัวเตียง พรีมเม้มริมฝีปากแน่น เธอกลืนก้อนสะอื้นลงคออย่างยากลำบาก เอ่ยเสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน "คุณต้องการอะไรจากฉันอีก... ฉันก็ยอมคุณทุกอย่างแล้วนี่คะ" คำพูดนั้น... คำพูดที่ยอมจำนนอย่างสิ้นเชิง ยิ่งราดน้ำมันลงบนกองเพลิงโทสะในใจของคีย์ "ฉันไม่ได้ต้องการตุ๊กตาที่นอนนิ่งเป็นผักหญ้าบนเตียงแบบนี้!" คีย์คำรามต่ำในลำคอ มือหนาเอื้อมไปบاشคางอิ่ม บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขา แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนถึงกับเจ็บ แต่หนักหน่วงพอที่จะทำให้พรีมต้องนิ่วหน้าด้วยความอึดอัด ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนสัมผัสได้ถึงความตึงเครียดที่พุ่งสูงขึ้นถึงขีดสุด "ถ้าเธอคิดว่าการทำตัวเป็นคนตายบนเตียง แล้วจะทำให้ฉันเบื่อและปล่อยเธอไป... ฝันไปเถอะครับ, พรีม!" คีย์เอ่ยเสียงกร้าว แววตาดิบเถื่อนฉายประกายความเร่าร้อนและดุดันจนน่ากลัว "ฉันจะทำให้เธอกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง... ทำให้เธอร้องเรียกชื่อฉันด้วยความเร่าร้อนเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมาให้ได้!" สิ้นเสียงคำประกาศิต ริมฝีปากหยักลึกก็ก้มลงประกบปิดเรียวปากอิ่มของเธอทันทีอย่างไม่ยอมให้อีกฝ่ายได้ตั้งตัว จูบครั้งนี้ไม่ใช่ความนุ่มนวลหรือการปลอบประโลม แต่มันคือการลงทัณฑ์... การลงทัณฑ์จากซาตานผู้เอาแต่ใจ ที่ต้องการปลุกเร้าสติและวิญญาณของเธอให้ตื่นขึ้นมาเผชิญหน้ากับเขาอีกครั้ง พรีมเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พยายามจะเบือนหน้าหนี แต่ท่อนแขนแข็งแรงราวกับคีมเหล็กก็โอบรัดเอวบางเข้าหาตัวแนบแน่น มือหนาอีกข้างสอดเข้าไปขยำเส้นผมยาวสลวยตรึงท้ายทอยของเธอไว้บังคับองศาให้รับรสจูบที่ดุดันและเร่าร้อนยิ่งขึ้น สัมผัสที่รุกไล่ รสชาติของความดิบเถื่อนแต่แฝงไปด้วยแรงดึงดูดอันมหาศาล ทำให้หัวใจที่ด้านชาของพรีมเริ่มเต้นแรงขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ความอุ่นวาบซ่านแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กายเมื่อเรียวลิ้นร้อนล้ำลึกเข้ามาตักตวงความหวานภายในโพรงปาก ลมหายใจของทั้งคู่เริ่มหอบกระชั้น เสียงครางประท้วงในลำคอของหญิงสาวถูกกลืนหายไปในลำคอของชายหนุ่ม คีย์ผละริมฝีปากออกมาชั่วครู่ เพื่อให้เธอได้สูบฉีดอากาศเข้าปอด ดวงตาสีเข้มคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่เริ่มมีประกายระยับของอารมณ์ความรู้สึกสะท้อนกลับมาบ้างแล้ว... ไม่ใช่ความว่างเปล่าอีกต่อไป แต่มันคือความปั่นป่วน หวั่นไหว และพoใจที่เขาทำสำเร็จ "แบบนี้สิครับ... ค่อยสมเป็นเธอนิดหน่อย" คีย์กระซิบเสียงพร่าชิดริมหูของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอขาวเนียนจนพรีมสะSِท้านเฮือก ขนลุกชันไปทั่วร่าง "คืนนี้... เตรียมตัวรับมือกับความจริงที่ว่า เธอไม่มีวันหนีพ้นจากเงื้อมมือของฉันได้หรอก, พรีม" ในจังหวะที่หัวใจของพรีมกำลังเต้นระรัวด้วยความหวาดหวั่นและปรารถนาที่ถูกปลุกเร้า เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะสามครั้งติดต่อกันอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงรายงานจากลูกน้องคนสนิทหน้าห้องที่ทำให้ทั้งคู่ต้องชะงัก "นายครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... โกดังสินค้าล็อตใหญ่ที่ท่าเรือกำลังถูกลอบวางเพลิง!" วริศร์วิสกี้ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนความเร่าร้อนนี้เสมอนะครับ