ระเบิดเวลา

เปลวไฟสีส้มฉานที่สะท้อนผ่านกระจกหน้าต่างห้องทำงานเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุด ไม่ได้ร้อนแรงเท่ากับอุณหภูมิความเดือดดาลในแววตาคมกริบของคราณฑ์สินในวินาทีนี้ "นายครับ! โกดังสินค้าล็อตใหญ่ที่ท่าเรือตะวันออกกำลังถูกเผา หน่วยลาดตระเวนรายงานว่าคนของกรณ์เป็นคนลงมือ และพวกมันจงใจทิ้งหลักฐานชี้เป้ามาที่เราเพื่อให้ตำรวจเข้าตรวจค้นครับ!" เสียงรายงานจากลูกน้องคนสนิทดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน แต่คีย์กลับไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทเนื้อดีทอดสายตาไปยังเปลวเพลิงที่อยู่ไกลลิบ ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มเหี้ยมเกรียม บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความกดดันจนแทบหายใจไม่ออก ในห้องเดียวกันนั้น พิมพ์มาดาซึ่งยืนอยู่มุมห้องด้วยความกระวนกระวายใจหลังจากได้ยินข่าวร้าย เผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว เธอมองแผ่นหลังกว้างที่แผ่รังสีอำมหิตออกมาอย่างเด่นชัด "ออกไปให้หมด" คีย์เอ่ยเสียงต่ำเพียงคำเดียว ลูกน้องทุกคนต่างก้มศีรษะและเดินออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว ปิดประตูลงกลอนอย่างแน่นหนา เหลือเพียงเขากับเธอสองคนในพื้นที่ปิดตายแห่งนี้ "คุณคีย์คะ... เอ่อ... ฉันหมายถึง คุณคีย์จะทำยังไงต่อไปคะเรื่องโกดังนั้น" พิมพ์มาดาเผลอหลุดปากถามด้วยความกังวล แม้เธอจะเกลียดชะตากรรมที่ต้องมาติดอยู่กับเขา แต่เธอก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าความวินาศสันตะโรครั้งนี้มีชื่อของกรณ์ อดีตคู่หมั้นของเธอเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย คีย์หมุนตัวกลับมาอย่างช้าๆ ก้าวเท้ายาวๆ เข้าหาหญิงสาวทีละก้าวราวกับเสือร้ายที่กำลังต้อนเหยื่อเข้ามุม พิมพ์มาดาถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ ไม่มีทางหนีอีกต่อไปแล้ว "เป็นห่วงฉัน... หรือเป็นห่วงชู้รักเก่าของเธอที่กล้าล้ำเส้นเข้ามาในอาณาจักรของฉันกันแน่ พรีม" เสียงทุ้มต่ำคาดคั้นลอดไรฟัน ร่างสูงใหญ่ทาบทับลงมา กักขังเธอไว้ระหว่างแขนแกร่งทั้งสองข้าง กลิ่นอายความเป็นชายผสมกลิ่นบุหรี่ราคาแพงและกลิ่นอายความอันตรายพุ่งเข้าปะทะนางนวลจนเธอต้องเบือนหน้าหนี แต่คีย์กลับใช้ปลายนิ้วแข็งแรงเชยคางเธอให้หันกลับมาสบตา "ฉันไม่ได้..." "โกหk!" เขาคำรามในลำคอ ดวงตาคมปลาบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่ไหวระริก "เธอคิดว่าฉันไม่รู้หรือไงว่ากรณ์มันติดต่อเธอผ่านช่องทางไหนบ้าง? เธอคิดว่าความเงียบของเธอจะปกป้องมันได้งั้นเหรอ พรีม... เธอกำลังเล่นกับไฟ และไฟกองนั้นกำลังจะเผาผลาญทุกอย่าง รวมถึงตัวเธอเองด้วย" "คุณมันบ้า! คีย์ คุณเอาแต่ใช้อำนาจครอบงำคนอื่นโดยไม่ฟังเหตุผล!" พิมพ์มาดาสตูดสู้ด้วยความโกรธ ความอัดอั้นตันใจที่สะสมมานานระเบิดออกมา เธอยกมือขึ้นทุบลงบนอกแกร่งเต็มแรง "ถ้าคุณเกลียดฉันนัก ถ้าคุณคิดว่าฉันเป็นสายให้มันนัก ทำไมไม่ปล่อยฉันไปล่ะ! ปล่อยฉันให้พ้นจากนรกนี่สิ!" แรงทุบตีของเธอกลายเป็นเพียงการสะกิดผิวกายของมาเฟียหนุ่ม คีย์รวบข้อมือบางทั้งสองข้างไว้ด้วยมือเดียวตรึงไว้เหนือศีรษะอย่างง่ายดาย แรงบีบที่ข้อมือทำเอาเธอหน้าเหยเกด้วยความเจ็บปวด แต่แววตาของเขากลับยิ่งลุกโชนไปด้วยไฟแห่งความปรารถนาอันบ้าคลั่งที่ผสมปนเปไปกับความหึงหวง "ปล่อยงั้นเหรอ? ฝันไปเถอะ พิมพ์มาดา" คีย์โน้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมฝีปากอิ่มที่กำลังเม้มเข้าหากันด้วยความโกรธ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดพวงแก้มเนียน "ในเมื่อเธอรนหาที่มาท้าทายความอดทนของฉันเอง... คืนนี้ เธอก็ต้องชดใช้มันด้วยร่างกายและหัวใจของเธอทีละหยด" สิ้นคำประกาศิต ริมฝีปากร้อนจัดก็ทาบทับลงมาปิดกั้นคำพูดทั้งหมดของเธออย่างไร้ความปรานี จูบในคราแรกดุดัน รุนแรง และเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ต้องการลงทัณฑ์ แต่เมื่อเรียวปากนุ่มนวลเริ่มเผยอออกเพราะแรงอารมณ์ รสสัมผัสก็แปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อน ลึกล้ำ และกวาดต้อนสติสัมปชัญญะของพิมพ์มาดาให้หลุดลอยไปอย่างรวดเร็ว มือแกร่งที่เคยตรึงข้อมือเธอไว้ เปลี่ยนมาโอบกระชับเอวคอดกิ่วให้แนบชิดติดกับแผงอกกำยำจนแทบไม่มีช่องว่าง ร่างกายของทั้งคู่ร้อนผ่าวขึ้นเรื่อยๆ ตามแรงอารมณ์ที่พุ่งทะยานอย่างไร้การยับยั้ง พิมพ์มาดาพยายามจะขัดขืนด้วยการเบือนหน้าหนีและทุบตีเบาๆ แต่สัมผัสจากมือหนาที่ลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าภายใต้ร่มผ้า กลับสร้างกระแสไฟฟ้าแปลบปลาบวิ่งพล่านไปทั่วร่างจนเข่าแทบทรุด "อื้อ..." เสียงครางประท้วงในลำคอเล็ดลอดออกมาเมื่อริมฝีปากหนาผละลงมาซุกไซร้ซอกคอขาวผ่อง ขบเม้มสร้างรอยรักสีแดงก่ำอย่างจงใจเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ ความรู้สึกวาบหวามและเจ็บแปลบผสมปนเปกันจนเธอต้องแอ่นอกเข้าหาร่างหนาโดยไม่รู้ตัว ความตั้งใจที่จะต่อต้านพังทลายลงในพริบตาภายใต้สัมผัสที่ช่ำชองและเร่าร้อนของเขา คีย์อุ้มร่างบางขึ้นแนบกายอย่างง่ายดาย พิมพ์มาดาต้องเกี่ยวเรียวขาเข้ากับเอวสอบของเขาโดยอัตโนมัติเพื่อไม่ให้ตัวเองร่วงหล่น ฝ่ายชายสาวเท้าตรงไปยังเตียงนอนขนาดใหญ่กลางห้องด้วยลมหายใจหอบกระชั้น แววตาของมาเฟียหนุ่มเต็มไปด้วยประกายแห่งชัยชนะและไฟปรารถนาที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่ง เขาวางเธอลงบนเตียงนุ่มอย่างทะนุถนอมในเสี้ยววินาที แต่ทว่าแววตากลับดุดันดั่งนักล่า "จำไว้... ว่าเธอไม่มีวันหนีฉันพ้น พรีม" คีย์กระซิบเสียงพร่าข้างใบหู พร้อมกับปลดกระดุมเสื้อของตัวเองออกด้วยมือข้างเดียว เผยให้เห็นแผงอกกว้างที่มีรอยแผลเป็นจากสนามอารมณ์และกระสุนปืน ซึ่งยิ่งขับเน้นความดิบเถื่อนทรงเสน่ห์ให้เด่นชัดยิ่งขึ้น มือหนารุกรานเข้ามาใต้ร่มผ้า สัมผัสอุ่นร้อนที่ลูบไล้ไปตามผิวเนื้ออ่อนนุ่มทำให้พิมพ์มาดาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ความรู้สึกหวาดหวั่นผสมผสานกับความเร่าร้อนที่เขาปรนเปรอให้ ทำให้เธอต้องหลับตาลงและจิกเล็บลงบนลาดไหล่กว้างของเขาเพื่อระบายความเสียวซ่านที่โถมเข้ามาไม่ขาดสาย ในค่ำคืนที่ไฟแค้นกำลังลุกโชนที่ท่าเรือ ไฟเสน่หาในห้องนี้กลับยิ่งทวีความรุนแรงและร้อนระอุขึ้นจนยากจะควบคุม... ทว่า ในขณะที่ริมฝีปากหนากำลังจะประทับจูบลงบนยอดอกอิ่มผ่านเนื้อผ้าบางเบา เสียงโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของคีย์ที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงก็แผדเสียงกรีดร้องแหลมสูงขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน คีย์ชะงักกงเล็บที่กำลังตะปบเหยื่อ เขายืดตัวขึ้นเล็กน้อยด้วยความหงุดหงิดระคนสงสัย ดวงตาคมกริบเหลือบมองหน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างวาบขึ้นในความมืด เบอร์แปลกที่ไม่คุ้นเคย... แต่รหัสพื้นที่ระบุชัดเจนว่าโทรมาจากห้องคุมขังลับใต้ดินของคาสิโน นิ้วแกร่งกดรับสายอย่างรวดเร็วด้วยอารมณ์คุกรุ่น "มีอะไร!" เสียงปลายสายหอบสะท้านและเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ "นายครับ! แย่แล้วครับ... นักโทษคนสำคัญที่เราจับตัวมาสอบเรื่องโกดังเมื่อหัวค่ำ... อยู่ๆ ก็สำลักเลือดแล้วขาดใจตายคาห้องขังครับ!" คีย์เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ความเร่าร้อนเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา ร่างสูงผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงทันที แววตาเปลี่ยนเป็นคมกริบราวกับใบมีดโกน นี่ไม่ใช่การฆ่าตัดตอนธรรมดา... แต่มันคือแผนลวงขั้นเด็ดขาด "ล็อกตึกทั้งหมดทันที! อย่าให้ใครเข้าออกเดขาด!" คีย์ตวาดลั่นใส่โทรศัพท์ ก่อนจะหันกลับมามองพิมพ์มาดาที่นอนหอบหายใจอยู่บนเตียงด้วยชุดที่หลุดรุ่ย ดวงตากลมโตมองเขาด้วยความตกใจกับเหตุการณ์กะทันหัน ทว่า ยังไม่ทันที่คีย์จะได้ก้าวเท้าออกจากเตียง เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวก็ดังขึ้นจากชั้นล่างสุดของอาคารแรงสั่นสะเทือนทำให้กระจกหน้าต่างห้องทำงานแตกกระจายละเอียดเป็น The shards ไฟสำรองดับพรึบลงทันที ความมืดมิดเข้าปกคลุมพื้นที่ พร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยอัคคีภัยที่แผดเสียงร้องระงมไปทั่วทั้งตึก! "คีย์..." พิมพ์มาดาร้องเรียกชื่อเขาด้วยความหวาดกลัวสุดขีด คีย์หันกลับมาคว้าปืนพกสีดำสนิทออกจากเอวขวาขึ้นมาขึ้นลำกล้องอย่างรวดเร็ว ในความมืดสลัวที่สะท้อนแสงไฟสีแดงจากสัญญาณเตือนภัย ใบหน้าหล่อเหลาดิบเถื่อนของเขากลับเหยียดยิ้มออกมาอย่างน่ากลัว "หึ... ต้อนรับเข้าสู่เกมของจริง พรีม อยู่ในนี้ ล็อกประตู ล็อคหน้าต่าง และอย่าส่งเสียงเด็ดขาด... จนกว่าฉันจะกลับมา" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางในห้วงอารมณ์อันดาร์กและเร่าร้อนนี้ไปด้วยกันนะครับ