ความเย็นชาที่กลับมา

เสียงปิดประตูรถยนต์หรูรุ่นนำเข้าดังทึบ ทว่ามันกลับก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของพิมพ์มาดา ราวกับเสียงกิโยตินที่เพิ่งตัดผ่านพันธการสุดท้ายในจิตใจของเธอ ความมืดสลัวภายในเพนต์เฮาส์ส่วนตัวบนชั้นสูงสุดของตึกระฟ้าสะท้อนเงาโครงหน้าคมคายของคราณฑ์สิน ชายหนุ่มผู้กุมชะตาชีวิตของเธอไว้ทุกลมหายใจ เขายืนพิงกรอบกระจกบานใหญ่ที่มองเห็นทัศนียภาพแสงสีของมหานครเบื้องล่าง ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทเนื้อดีที่ปลดกระดุมเม็ดบนออกเผยให้เห็นแผงอกกว้างและรอยสักเลือนราง ดูทรงอำนาจและดิบเถื่อนจนน่าหวาดหวั่น ทว่า... พรีมในเวลานี้กลับไม่เหลือแม้แต่แรงจะสั่นเทา “นั่งลงสิครับ พรีม” น้ำเสียงนุ่มทุ้มแต่เจือความเยียบเย็นเอ่ยขึ้นโดยที่เขาไม่ต้องหันกลับมามอง ดวงตาสีเข้มคมกริบสะท้อนเงาของเธอจากกระจกเงาเบื้องหน้า หญิงสาวก้าวเท้าเข้าไปอย่างไร้เรี่ยวแรง ข้อเท้าที่เคยสวมรองเท้าส้นสูงราคาแพงก้าวเดินอย่างเชื่องช้า ราวกับตุ๊กตาไขลานที่ใกล้หมดพลังงาน เธอนั่งลงบนโซฟาหนังสีดำสนิทตามคำสั่งอย่างไร้ข้อโต้แย้ง ไม่มีแม้แต่แววตาแข็งกร้าวที่เคยท้าทาย ไม่มีคำพูดตัดพ้อ หรือแม้แต่หยาดน้ำตาที่เคยเอ่อคลอเพื่อประท้วงความอยุติธรรม ความเงียบงันที่เข้าปกคลุมบรรยากาศกลับน่าอึดอัดเสียยิ่งกว่าเสียงตะคอก คราณฑ์สินหมุนตัวกลับมามองร่างบางที่นั่งคุดคู้ แววตาของมาเฟียหนุ่มหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา เขาก้าวเข้าไปใกล้ ช้าๆ ทว่าคุกคามจนเงาดำทาบทับร่างของเธอไว้มิดชิด มือหนายื่นออกไปเชยคางมนขึ้นบังคับให้เเววตาดื้อรั้นคู่นั้นสบตาเขา ทว่าสิ่งที่เขากลับพบในดวงตาสคู่สวยคู่นั้น... กลับไม่ใช่ความหวาดกลัวหรือความโกรธเกลียดอย่างที่เคยเป็น แต่มันคือความว่างเปล่า “มองหน้าผมสิครับ พรีม” คราณฑ์สินเอ่ยเสียงต่ำ มือหนาบีบปลายคางเธอแน่นขึ้นด้วยความหงุดหงิดที่ก่อตัวขึ้นในอก “ทำไมถึงเงียบ? คุณโกรธผมไม่ใช่เหรอ? ทำไมไม่ด่าผม ไม่พยศเหมือนทุกทีล่ะ!” “คุณอยากให้ฉันทำอะไรล่ะคะ... เอ้ย... ครับ” พรีมกลืนคำพูดเก่าๆ กลับลงคอ ดวงตาสีน้ำตาลคู่สวยไร้ประกายชีวิต เธอยกมุมปากยิ้มหยันให้ตัวเองอย่างน่าเวทนา “ในเมื่อฉันไม่มีสิทธิ์เลือกอะไรตั้งแต่แรกอยู่แล้วนี่คะ... อยากให้ฉันเป็นอะไร อยากให้ฉันทำตามคำสั่งไหน ฉันก็แค่ต้องทำไม่ใช่หรือไง คีย์” สรรพนามที่เปลี่ยนไปทำให้หัวใจของมาเฟียหนุ่มกระตุกวาบอย่างไม่ทราบสาเหตุ มันไม่ใช่ความเคารพ แต่มมันคือความห่างเหินที่จงใจตีเส้นกั้นระหว่างเขากับเธอ “คุณกล้าดียังไงมาใช้น้ำเสียงแบบนี้กับผม!” คราณฑ์สินคำรามในลำคอ ความดิบเถื่อนพุ่งพล่านขึ้นมาเมื่อถูกความเฉยชาของเธอยั่วยุ เขากระชากร่างบางให้ลุกขึ้นยืนประชิดตัว แรงปะทะทำให้แผ่นอกอุ่นแนบชิดกับอกแกร่ง ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนรับรู้ถึงแรงสั่นสะเทือนทางอารมณ์ที่ต่างฝ่ายต่างกำลังเผชิญ พรีมไม่แม้แต่จะขัดขืน เธอยอมปล่อยให้เขาลากจูงและกักขังเรือนร่างไว้ในวงแขนแกร่ง ร่างกายอ่อนปวกเปียกราวกับไร้กระดูก ดึงดูดให้เขายิ่งอยากบดขยี้ให้แตกสลายคามือ “ถ้าการที่ฉันยอมทำตามที่คุณต้องการทุกอย่างมันทำให้คุณพอใจ... งั้นก็เชิญเลยค่ะ” เธอหลับตาลง ยอมรับชะตากรรมราวกับยินยอมให้เขาย่ำยีศักดิ์ศรีจนไม่เหลือชิ้นดี “อยากจูบเหรอคะ? อยากกอด หรืออยากทำลายฉันตรงนี้... เชิญตามสบายเลยค่ะ ฉันไม่ขัดขืนหรอก” คำพูดที่ยินยอมพร้อมใจแบบผิดเวลาและผิดสถานที่ กลับไม่ได้ทำให้คราณฑ์สินรู้สึกชนะแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันเหมือนมีมือที่มองไม่เห็นกำลังบีบรัดหัวใจของเขาแน่นจนเจ็บแปลบ ความเย่อหยิ่งและดุดันของเธอคือสิ่งที่เขาเคยต้องการทำลายให้ราบคาบ แต่วันนี้ เมื่อพรีมยอมจำนนอย่างไร้จิตวิญญาณ เขากลับรู้สึกเหมือนกำลังกอดก้อนน้ำแข็งที่กำลังละลายหายไปในกำมือ “คุณกำลังเล่นเกมอะไร, พรีม!” เขาคำรามลั่น ขบกรามแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน มือหนากระชากซิปชุดเดรสของเธอลงด้วยความโมโหและอารมณ์ที่พุ่งพล่านจนควบคุมไม่อยู่ เสียงเนื้อผ้าขาดวิ่นเบาๆ ท่ามกลางความเงียบยิ่งเร่งเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนให้ตื่นตัว ผ้าเนื้อดีร่นกองลงที่พื้น เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดที่สะท้อนกับแสงไฟสลัว ร่างกายของเธอยังคงสวยงามและเย้ายวนใจเขาเสมอ แต่นัยน์ตาที่ลืมขึ้นมองเขาด้วยความว่างเปล่าและยอมจำนนต่างหาก ที่ทำให้คราณฑ์สินรู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นปีศาจใจร้ายที่สุดในโลก “ฉันไม่ได้เล่นเกมค่ะ...” พรีมกระซิบแผ่วเบา ขณะที่ริมฝีปากร้อนผ่าวของเขาเริ่มซุกไซ้ซอกคอขาวผ่องอย่างไร้ความปรานี “ฉันแค่... ยอมจำนนต่อผู้มีพระคุณแล้วต่างหากคะ” สัมผัสร้อนแรงที่เคยทำให้เธอบิดเร้าด้วยความรัญจวน ในตอนนี้กลับกลเป็นการลงทัณฑ์ที่เธอใช้ความเงียบงันเป็นเกราะกำบัง คราณฑ์สินประทับรอยจูบหนักหน่วงลงบนลาดไหล่เนียนเพื่อเรียกร้องความสนใจ แต่ทุกหยาดหยดของสัมผัสที่เขามอบให้ กลับสะท้อนความเจ็บปวดลึกซึ้งที่เขายอมรับไม่ได้ “มองผม!” เขาดึงร่างเธอให้แนบชิดยิ่งขึ้นจนแทบหลอมรวมเป็นร่างเดียวกัน ริมฝีปากหยักลึกประกบจูบปิดปากอิ่มอย่างดุดันและเร่าร้อน รสจูบที่ทั้งเอาแต่ใจ หิวกระหาย และเรียกร้องสิทธิ์ความเป็นเจ้าของถูกส่งมอบผ่านเรียวปากที่สั่นเทิาก่อนจะผ่อนปรนลงเมื่อสัมผัสได้ถึงความเย็นชาจากฝั่งตรงข้าม พรีมเผยอปากรับสัมผัสของเขาตามหน้าที่อย่างไร้ชีวิตชีวา ลิ้นร้อนเกี่ยวพันกันในความมืดสลัวท่ามกลางเสียงหอบหายใจกระชั้นชิดของชายหนุ่มที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิดเร่าร้อน คราณฑ์สินอุ้มร่างบางขึ้นแนบอกโดยไม่ปล่อยให้ริมฝีปากเป็นอิสระ เขาก้าวฉับๆ ไปยังเตียงนอนขนาดใหญ่กลางห้อง ก่อนจะวางเธอลงอย่างทะนุถนอมในแบบที่ขัดแย้งกับแววตาดุดัน ร่างกายของทั้งคู่แนบชิด หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางอุณหภูมิห้องที่ร้อนระอุขึ้นทุกขณะ ความสัมพันธ์ของผู้ใหญ่ที่เปี่ยมด้วยแรงปรารถนาและแรงแค้นดำเนินไปอย่างดุเดือดและลึกซึ้ง คราณฑ์สินตักตวงความหวานจากเรือนร่างนุ่มมือครั้งแล้วครั้งเล่าราวกับคนกระหายน้ำ ยิ่งเธอเงียบ เขายิ่งต้องรุกเร้า ยิ่งเธอไร้การต่อต้าน เขายิ่งต้องกระชากวิญญาณเธอให้กลับมาสบตาเขาให้ได้ เสียงหอบหายใจ คลอเคลีย และแรงอารมณ์ที่โถมซัดทำให้ค่ำคืนนี้ยาวนานราวกับไม่มีที่สิ้นสุด จนกระทั่งร่างทั้งสองนอนแนบชิดกันบนฟูกนุ่มในความเงียบสงบอีกครั้ง คราณฑ์สินใช้แขนแกร่งกอดรัดเอวบางไว้แน่น ราวกับกลัวว่าหากเผลอคลายอ้อมกอด เธอจะสลายกลายเป็นอากาศธาตุ เขาก้มลงจุมพิตหน้าผากมนที่ชื้นเหงือกด้วยความรู้สึกที่ตึงเครียดอยู่ในอก ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะหลับตาลงเพื่อซึมซับความอบอุ่นจากร่างกายของเธอ *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูห้องชุดด้านนอกดังขึ้นอย่างเร่งรีบ ท่ามกลางยามวิกาลที่ไม่มีใครควรจะมาเยือน คราณฑ์สินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ เขายันกายลุกขึ้นควอตเสื้อคลุมมาสวมอย่างลวกๆ พรีมยังคงนอนนิ่งอยู่บนเตียงโดยไม่แม้แต่จะหันไปสนใจเสียงภายนอก มาเฟียหนุ่มเดินออกไปเปิดประตูด้วยใบหน้าบึ้งตึงหมายจะจัดการกับแขกยามวิกาลให้สาสม แต่ทว่า... ทันทีที่บานประตูเปิดกว้าง ร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งในชุดสูทเปียกปอนจากละอองฝนก็ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก “ขอโทษที่มารบกวนดึกดื่นนะ, คีย์...” น้ำเสียงคุ้นเคยเอ่ยทักทายอย่างถือวิสาสะ พร้อมกับที่กรณ์ก้าวเข้ามาในอาณาเขตส่วนตัวของเขาอย่างอาจหาญ “พอดีฉันมี ‘หลักฐานชิ้นสำคัญ’ ที่คิดว่านายควรจะเห็นด้วยตาตัวเองซะตอนนี้เลย ก่อนที่ผู้หญิงคนนั้นจะโกหกนายจนหมดเปลือก” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านและอินไปกับเรื่องราวของคีย์และพรีมเสมอนะครับ