น้ำตากลืนเลือด

กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นแอลกอฮอล์ราคาแพงลอยอลวนอยู่ในห้องสูทส่วนตัว ขณะที่ปลายนิ้วหยาบกร้านของกรณ์กำลังไล้ไปตามโครงหน้าของพรีมอย่างถือวิสาสะ รอยยิ้มหยันที่มุมปากของอีกฝ่ายเปรียบเสมือนใบมีดโกนที่เคลือบด้วยน้ำผึ้ง มันคมกริบพอที่จะกรีดแทงหัวใจดวงน้อยให้แหลกสลายลงในพริบตาเดียว “คุณชายคีย์ไม่อยู่... โอกาสทองแบบนี้ผมไม่ปล่อยให้หลุดมือหรอกนะครับ คุณพรีม” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือความเย้ยหยันดังขึ้น พร้อมกับเอกสารฉบับหนึ่งที่ถูกโยนลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้า พิมพ์มาดาตัวชาดิ่ง เธอนั่งนิ่งราวกับถูกตรึงไว้ด้วยโซ่ตรวนแห่งความจริงที่เพิ่งกระจ่างชัด ดวงตากลมโตคู่สวยมองเอกสารแผ่นนั้นสลับกับใบหน้าของคนที่เคยเป็นอดีตคู่หมั้น หัวใจเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัวและเจ็บปวดจนแทบไม่เหลือแรงจะหายใจ เอกสารสัญญาซื้อขายหนี้สิน... และชื่อผู้ถือครองกรรมสิทธิ์หนี้ทั้งหมดไม่ใช่ใครอื่น แต่มันคือชื่อของ ‘คราณฑ์สิน’ หรือคีย์ ผู้ชายที่พร่ำบอกคำว่ารักแนบชิดอยู่บนเตียงนอนด้วยความเร่าร้อนและดิบเถื่อน *“เธอเป็นของฉัน... พรีม หนี้ทุกบาททุกสตางค์ของครอบครัวเธอ ฉันเป็นคนซื้อไว้ทั้งหมดตั้งแต่วันแรก”* คำพูดของคีย์ในคืนก่อนย้อนกลับเข้ามาในโสตประสาทราวกับเสียงคำรามก้อง ทว่าเวลานี้ ความหมายของมันกลับบิดเบี้ยวไปโดยสิ้นเชิง เขาไม่ได้ช่วยเธอเพราะความเสน่หา แต่เขาดึงเธอลงมาในกรงขังแห่งนี้ ในฐานะ ‘หมาก’ ตัวหนึ่ง... หมากตัวสำคัญที่เขาใช้เพื่อแก้แค้นตระกูลของกรณ์ และเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอให้จมดินด้วยอำนาจเงินตรา “เพิ่งรู้ตัวเหรอครับ?” กรณ์หัวเราะในลำคออย่างสะใจ เมื่อเห็นหยาดน้ำใสๆ เอ่อคลอเบ้าตาคู่สวยที่กำลังสั่นระริก “คุณคิดจริงๆ เหรอว่าผู้ชายอย่างคีย์ คราณฑ์สิน จะสนใจผู้หญิงจนตรอกแบบคุณด้วยความรัก? เขาเกลียดตระกูลผม และคุณ... พรีม คือเครื่องมือชิ้นเอกที่เขาใช้ตบหน้าผมก็เท่านั้นเอง” หยาดน้ำตาเม็ดโตไหลรินอาบแก้มนวล พิมพ์มาดากลืนก้อนสะอื้นลงคออย่างยากลำบาก ความรู้สึกคล้ายกับมีใครเอาของร้อนมาจี้ลงกลางอก ร่างกายสั่นเทาด้วยความโกรธแค้นและเจ็บปวดจนแทบยืนไม่ไหว ความจริงที่กระจ่างชัดทำให้เธอรู้สึกราวกับคนโง่เง่า ที่ยอมมอบทั้งร่างกายและหัวใจให้กับซาตานร้ายที่หลอกลวงเธอตั้งแต่ต้น ในจังหวะที่เธอกำลังจะลุกขึ้นหนีจากบรรยากาศชวนอึดอัดนี้ ประตูห้องสูทก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรงด้วยฝ่ามือทรงพลัง ร่างสูงใหญ่ของคีย์ยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น แววตาคมกริบดุจพญาอินทรีวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ รัศมีความดาร์กและน่าเกรงขามแผ่ซ่านจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันที “ใครอนุญาตให้แกแตะต้องของๆ ฉัน กรณ์” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นอย่างเย็นเยียบ ก่อนที่ขายาวๆ จะก้าวเข้ามาประชิดตัวแล้วกระชากข้อมือของพรีมให้หลุดพ้นจากการคุกคามของอีกฝ่าย แรงบีบที่ข้อมือแน่นหนาจนขึ้นรอยแดง แต่พรีมไม่ได้ร้องสักแอะ เธอกลับเงยหน้าขึ้นสบตาเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังและร้าวราน คีย์ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นหยาดน้ำตาบนแก้มเนียน แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยคำใด พรีมก็สะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุมอย่างแรงเป็นครั้งแรก ดวงตาคู่นั้นจ้องมองเขาด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา “สนุกมากไหมคะ ที่ได้หลอกฉันให้เป็นของเล่นในเกมแก้แค้นของคุณ” เสียงหวานสั่นเครือแต่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดพรั่งพรูออกมา “คุณคีย์... ผู้ชายใจร้ายคนนี้ ไม่เคยรักฉันเลยสินะคะ” ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ คีย์ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ความตึงเครียดพุ่งทะยานถึงขีดสุดในห้องกว้าง บรรยากาศรอบตัวอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ดวงตาคมดุจเหยี่ยวจ้องมองหญิงสาวที่กำลังยืนหยัดท้าทายอำนาจของเขาเป็นครั้งแรก ทว่าก่อนที่สงครามประสาทระหว่างคนทั้งคู่จะปะทุขึ้นไปมากกว่านี้ เสียงฝีเท้าและเสียงเอะอะโวยวายจากด้านนอกก็ดังแทรกเข้ามา พร้อมกับร่างของบอดี้การ์ดคนสนิทที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในห้อง “นายครับ... แย่แล้วครับ ทางโกดังสินค้าฝั่งตะวันตกถูกตำรวจตรวจค้นแบบกะทันหัน และเอกสารลับที่เราซ่อนไว้...” คีย์หันขวับไปมองลูกน้องทันที แววตาที่เคยมองพรีมเปลี่ยนเป็นความเหี้ยมเกรียมขึ้นในเสี้ยววินาที เขากวาดสายตากลับมามองหญิงสาวที่ยืนอยู่เบื้องหน้าอย่างลังเลชั่วขณะ ก่อนจะตัดสินใจคว้าเอวบางเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว บังคับให้เธอต้องขยับตามแรงดึงโดยไม่ทันตั้งตัว “คุณต้องไปกับผม เดี๋ยวนี้” คีย์สั่งเสียงเข้มเด็ดขาด ใบหน้าคมคายโน้มลงกระซิบชิดริมหูของเธอด้วยน้ำเสียงที่บีบคั้นหัวใจคนฟังจนแทบหยุดหายใจ “เกมของเรายังไม่จบแค่นี้หรอกนะครับ พรีม... และคุณไม่มีสิทธิ์หนีไปไหนทั้งนั้น” ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะครับ วริศร์วิสกี้