แอบได้ยิน

เสียงคลิกของเข็มขัดไกปืนที่ถูกปลดเซฟดังก้องสะท้อนอยู่ในห้องทำงานที่เงียบงันจนน่าอึดอัด คราณฑ์สินยืนตระหง่านอยู่เหนือร่างของพิมพ์มาดาที่ทรุดลงกับพื้นด้วยความตื่นตระหนก แววตาของเขามิใช่ความใคร่ที่เคยมีให้กัน แต่มันคือความอำมหิตที่พร้อมจะปลิดปลิวทุกอย่างที่ขวางหน้า เขามิได้เล็งปืนไปที่เธอ แต่หันปลายกระบอกเข้าหาหน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นวิวกรุงเทพฯ ยามค่ำคืน ก่อนจะกดรับสายโทรศัพท์ที่ดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียด “จัดการให้จบ... ผมไม่ต้องการเห็นแม้แต่เงาของพวกมันในอาณาเขตของผม” เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจเอ่ยออกมาเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไปด้วยแรงอาฆาตที่ทำให้คนฟังถึงกับขนลุกชัน พิมพ์มาดายันกายลุกขึ้นอย่างยากลำบาก ร่างบางสั่นสะท้าน เธอพยายามจะถอยหนี แต่กลับพลาดทำแจกันลายครามบนโต๊ะข้างตัวร่วงหล่นลงพื้น เสียงแตกละเอียดดังสนั่น ทำให้คราณฑ์สินหันขวับมามองทันที “ใคร?” เขาพูดกรอกลงไปในโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงดุดันก่อนจะกดตัดสาย แล้วก้าวฉับๆ เข้ามาประชิดตัวหญิงสาว แรงบีบจากอุ้งมือหนาคว้าเข้าที่ต้นแขนของเธอจนพิมพ์มาดานิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด “คุณ... คุณกำลังพูดเรื่องอะไรคะคีย์?” เธอพยายามเค้นเสียงถาม ทั้งที่หัวใจเต้นรัวราวกับกลองรบ คราณฑ์สินไม่ตอบ เขาเพียงแต่จ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่กำลังคลอไปด้วยหยาดน้ำตา ก่อนจะลากเธอไปที่มุมห้อง ซึ่งเป็นจุดอับสายตาที่เขามักใช้เก็บเอกสารลับ เขาดันร่างบางจนหลังติดผนังเย็นเยียบ แล้วใช้แขนแกร่งกักขังเธอไว้ในอาณัติ “อยากรู้นักใช่ไหมว่าผมทำอะไร?” เขาโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบชิดกัน ลมหายใจร้อนผ่าวของเขาปะทะเข้ากับใบหน้าของเธอ “ฟังให้ดีนะพรีม... สิ่งที่เธอเห็นในคืนนี้ มันเป็นแค่จุดเริ่มต้นของความบันเทิงที่ผมเตรียมไว้ให้ไอ้กรณ์และพวกพ้องของมัน” พิมพ์มาดาเม้มปากแน่น หัวใจของเธอหล่นวูบเมื่อได้ยินชื่อของคนที่เธอเคยผูกพันอย่างกรณ์ “คุณจะทำอะไรเขา? เขาคือพี่ชาย...” “พี่ชาย?” คราณฑ์สินเค้นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นยะเยือกจนน่าสยอง “อย่าได้ใช้คำนั้นกับคนสารเลวที่มันพยายามจะฆ่าผม พรีม... เธอมันก็แค่เหยื่อที่หลงทางเข้ามาในเกมนี้ อย่าสำคัญตัวผิดว่าความเมตตาที่ผมหยิบยื่นให้มันจะเปลี่ยนเนื้อแท้ของมาเฟียอย่างผมได้” ในจังหวะที่คราณฑ์สินกำลังจะผละออกเพื่อไปจัดการงานต่อ เสียงแจ้งเตือนข้อความในแท็บเล็ตบนโต๊ะทำงานของเขาก็ดังขึ้น เป็นภาพถ่ายความเคลื่อนไหวของกรณ์ที่กำลังซุ่มอยู่ในจุดที่เขากำลังจะไปจัดการ พิมพ์มาดาที่เหลือบไปเห็นโดยบังเอิญถึงกับใจสลาย แผนการแก้แค้นที่คราณฑ์สินเตรียมไว้นั้นรุนแรงและป่าเถื่อนเกินกว่าที่เธอจะจินตนาการไว้ มันไม่ใช่แค่การเอาคืนทางธุรกิจ แต่มันคือการทำลายชีวิตให้ย่อยยับโดยไม่เหลือแม้แต่เศษเสี้ยว “คุณมันใจร้าย... คุณไม่ได้ต่างอะไรกับปีศาจเลย” เธอรวบรวมความกล้าพูดออกไป น้ำตาไหลพรากอาบแก้ม คราณฑ์สินชะงัก ร่างสูงสง่าหันกลับมามองเธออีกครั้ง แววตาของเขาเปลี่ยนจากความดุดันเป็นความนิ่งงันที่อ่านไม่ออก ก่อนที่เขาจะเอื้อมมือมาเช็ดหยาดน้ำตาให้เธออย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ขัดแย้งกับคำพูดก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง “โลกของผมไม่ได้มีพื้นที่สำหรับความอ่อนแอ พรีม... และถ้าเธออยากจะรอดไปจากที่นี่ เธอต้องหัดเลิกสงสารศัตรูของผมเสียตั้งแต่วินาทีนี้” เขาก้มลงจุมพิตหน้าผากเธออย่างหนักหน่วง ก่อนจะผละออกไปหยิบเสื้อสูทตัวนอกแล้วเดินตรงไปที่ประตู แต่ก่อนจะก้าวพ้นธรณีประตูไป เขาก็หยุดฝีเท้าลงแล้วพูดทิ้งท้ายโดยไม่หันกลับมามอง “อ้อ... อย่าพยายามติดต่อมันล่ะ เพราะถ้าผมรู้ว่าเธอทรยศผม... สิ่งที่เธอจะต้องสูญเสีย ไม่ใช่แค่ความรัก แต่มันคือทุกอย่างที่เธอเหลืออยู่” ประตูห้องถูกปิดลงดังปัง ทิ้งให้พิมพ์มาดายืนเคว้งคว้างอยู่ท่ามกลางความมืดมิดภายในห้องทำงานอันโอ่อ่า เธอทรุดตัวลงกับพื้นอย่างหมดแรง น้ำตาทุกหยดคือความเจ็บปวดที่ไม่อาจบรรยาย เธอตกอยู่ในกับดักที่เขาสร้างขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบ ทั้งร่างกายและหัวใจที่เริ่มโอนอ่อนตามเขาไปเสียแล้ว ทว่า ในขณะที่เธอกำลังจะก้าวไปหยิบโทรศัพท์เพื่อส่งข่าวให้กรณ์ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่อยู่หน้าห้องก็ดังขึ้นพร้อมกับการเปิดประตูพรวดเข้ามา! มันไม่ใช่คราณฑ์สิน... แต่เป็นชายชุดดำที่เธอคุ้นหน้าคุ้นตาดีว่าเป็นมือขวาของกรณ์ ที่บัดนี้ในมือของมันมีมีดพกเงาวับจ่อตรงมาที่ลำคอของเธอพร้อมกับรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม “คุณชายคีย์ไม่อยู่... โอกาสทองแบบนี้ผมไม่ปล่อยให้หลุดมือหรอกนะครับ คุณพรีม” ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับความดาร์กของคราณฑ์สินนะครับ ผมจะตั้งใจรังสรรค์ตอนต่อไปให้เข้มข้นยิ่งกว่าเดิมครับผม