คำเตือนจากเพื่อนสนิท

เสียงสั่นเครือที่เล็ดลอดออกมาจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือบาง สร้างความหนقหน่วงในอกของพิมพ์มาดาจนแทบหายใจไม่ออก "พรีม แกฟังฉันนะ... แกกำลังเล่นอยู่กับไฟ นรกชัดๆ เลยนะเว้ย!" เสียงของน้ำใสเพื่อนสนิทดังลอดผ่านมาด้วยความร้อนรนระคนหวาดกลัว "ฉันไปได้ยินพวกนั้นพูดกันในผับ... กรณ์มันไม่ได้แค่จะเอาคืนเรื่องธุรกิจ แต่มันกำลังเอาแกเป็นเครื่องมือ! ส่วนคุณคีย์... คนที่แกอยู่ด้วยตอนนี้ เขาไม่ใช่แค่คนรวยเท่ๆ ทั่วไป แกก็รู้ว่ามือเขาเปื้อนอะไรมาบ้าง แกถอนตัวตอนนี้ยังทันนะพรีม กลับมาหาพวกเราเถอะ!" พิมพ์มาดากลืนก้อนสะอื้นลงคออย่างยากลำบาก สายตาของเธอเหลือบมองไปทางประตูห้องนอนที่ปิดสนิท แผ่นหลังบางแนบชิดกับผนังห้องเย็นเฉียบราวกับต้องการหาที่พึ่งพิง "ฉัน... ฉันกลับไม่ได้หน้ำใส" เธอกระซิบตอบเสียงแผ่วเบา ปลายมือสั่นเทาจนแทบถือโทรศัพท์ไว้ไม่อยู่ "เธอรู้ว่าครอบครัวฉัน..." "เพราะหนี้บ้าๆ นั่นน่ะเหรอ! แกต้องเอาตัวเข้าแลกกับซาตานอย่างนั้นเหรอวะพรีม!" น้ำใสโวยวายด้วยความอัดอั้นตันใจ "ตื่นเถอะแก! ผู้ชายแบบนั้นไม่เคยรักใครจริงหรอก วันหนึ่งที่ประโยชน์หมดไป แกก็จะกลายเป็นแค่เศษเนื้อชิ้นหนึ่งที่ถูกโยนทิ้ง... ตู้ด... ตู้ด..." สายถูกตัดไปแล้ว แต่เสียงเตือนด้วยความหวังดีและหวาดผวาของเพื่อนยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท พิมพ์มาดาลดมือลงช้าๆ หน้าจอโทรศัพท์มือถือดับมืดลงสะท้อนเงาใบหน้าซีดเผือดของเธอเอง คำพูดของน้ำใสไม่ได้เกินจริงเลยแม้แต่น้อย เธอกำลังอยู่ท่ามกลางดงกระสุนและเกมอำนาจระหว่างสองมาเฟียผู้ทรงอิทธิพล กรณ์... อดีตคู่หมั้นที่พร้อมจะขยี้เธอให้แหลกคาส้นเท้าเพื่อเอาชนะ และคีย์... ผู้ชายที่กักขังเธอไว้ด้วยพันธนาการแห่งเซ็กส์ อำนาจ และเงินตรา ทว่า ในวินาทีที่ความหวาดกลัวเข้ากัดกินหัวใจ ภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ก่อนที่คีย์จะผละออกไปจัดการธุระเรื่องเอกสารของกรณ์ก็ผุดขึ้นมาในหัว ร่างสูงใหญ่ที่เคลื่อนไหวด้วยความดุดัน แววตาดิบเถื่อนที่มองเธอราวกับเธอคือสมบัติล้ำค่าชิ้นเดียวในโลก และสัมผัสร้อนลุ่มที่เคยแผดเผาเรือนร่างของเธอจนแทบหลอมละลาย มันคือพิษร้ายที่เธอกำลังเสพติดโดยไม่รู้ตัว แอ๊ด... เสียงเปิดประตูห้องนอนดังขึ้นแผ่วเบา ท่ามกลางความเงียบงันในยามวิกาล พิมพ์มาดา สะดุ้งเฮือก หันขวับไปมองร่างสูงสง่าที่ก้าวเข้ามาอย่างเงียบเชียบราวกับเสือดาวล่าเหยื่อ ดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นกวาดมองเธอด้วยประกายความรู้สึกบางอย่างที่อ่านไม่ออก แววตาที่เต็มไปด้วยความดุดัน ทรงอำนาจ และแฝงความกระหายหิวที่พร้อมจะกลืนกินเธอนับครั้งไม่ถ้วน คีย์ถอดเสื้อสูทเนื้อดีออกโยนไว้บนโซฟาปลายนิ้วหนากระดุมข้อมือเสื้อเชิ้ตสีดำถูกปลดออกทีละเม็ดอย่างใจเย็น เผยให้เห็นแผงอกกว้างและรอยสักสีเข้มที่ลากยาวหายเข้าไปในขอบกางเกง ย่างก้าวของเขามั่นคงและทรงพลัง ทุกย่างก้าวที่ขยับเข้าใกล้ราวกับบีบพื้นที่อากาศในห้องให้แคบลงทุกที "คุยกับใคร?" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามขึ้น ทำลายความเงียบงัน กังวานก้องในความมืดด้วยความกดดันที่ทำให้ลมหายใจของพิมพ์มาดาติดขัด "เปล่าค่ะ... เอ๊ย... ไม่มีใครค่ะ" พิมพ์มาดาปฏิเสธเสียงสั่น รีบซ่อนโทรศัพท์มือถือไว้ด้านหลังโดยอัตโนมัติ คีย์หรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากหยักลึก เขาไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่กลับสาวเท้าเข้ามาประชิดตัวเธอด้วยความเร็วที่ตั้งรับไม่ทัน ร่างบางถูกต้อนจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องอีกครั้งอย่างจัง ก่อนที่ฝ่ามือหนาจะวางทาบลงบนผนังข้างศีรษะของเธอ กักขังเธอไว้ในอาณาเขตของเขาอย่างสมบูรณ์แบบ กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับความเย็นยะเยือกของค่ำคืนและกลิ่นน้ำหอมราคาแพงพุ่งเข้าปะทะจมูกจนพิมพ์มาดาแทบสิ้นสติ หัวใจของเธอดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองศึก ความกลัวจากคำเตือนของน้ำใสเมื่อครู่ปะทะเข้ากับความเร่าร้อนอันตรายที่แผ่ออกมาจากร่างของชายตรงหน้า "ความลับเยอะเหลือเกินนะพิมพ์มาดา" คีย์ก้มหน้าลงกระซิบชิดริมฝีปากอิ่ม ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มเนียนจนขนลุกซู่ "ฉันเกลียดคนโกหก... เธอก็รู้" "พรีมไม่ได้โกหก..." เธอพยายามเค้นเสียงเถียง ทั้งที่ดวงตาคู่สวยสั่นไหวระริกด้วยความหวาดหวั่น มือบางพยายามดันแผงอกกว้างของเขาออกห่าง แต่สำหรับคีย์แล้ว แรงแค่นั้นมันไม่ต่างอะไรกับการสะกิดผิวเสือ "ปากแข็งนักนะ" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะใช้มืออีกข้างเชยคางมนขึ้นบังคับให้เธอเงยหน้าสบตา ประกายตาของเขาดุดันและร้อนแรงราวกับเปลวเพลิงที่พร้อมจะแผดเผา ริมฝีปากหย้าร้อนฉ่าทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี จูบที่เริ่มต้นด้วยความดุดันและลงทัณฑ์ค่อยๆ ทวีความเร่าร้อนและลุ่มลึกขึ้นตามอารมณ์ที่พุ่งพล่าน คีย์บดขยี้เรียวปากอิ่มของเธออย่างไร้ทางหนี ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ พิมพ์มาดาครางอือในลำคอ พยายามจะเบือนหน้าหนีแต่ถูกมือหนาล็อกต้นคอระหงไว้มั่น บังคับให้เธอต้องรับรสจูบที่วาบหวามและดึงดูดใจจนแทบละลาย สัมผัสจากปลายนิ้วสากที่สอดล्यกเข้ามาใต้ชายเสื้อผ้าเนื้อบาง ลากไล้ไปตามผิวเนียนละเอียดทำให้สะท้านเฮือก ความร้อนจากฝ่ามือของเขาแผดเผาผิวเนื้อทุกตารางนิ้วที่สัมผัส ร่างกายของพิมพ์มาดาอ่อนยวบยาบราวกับไร้กระดูก ความตื่นกลัวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยคลื่นความต้องการที่เขากำลังปลุกปั่นขึ้นมาอย่างชำนาญ คีย์ผริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้เธอได้หอบหายใจโกยกอบโกยอากาศเข้าปอด ขณะที่สายตาคมกริบยังคงจ้องมองริมฝีปากบวมเจ่อและแววตาที่ฉ่ำเยิ้มไปด้วยความปรารถนาของเธออย่างพึงพอใจ "ต่อให้เพื่อนเธอจะเตือนอะไร... หรือต่อให้ไอ้กรณ์มันจะมีเอกสารบ้าอะไรในมือ..." คีย์ก้มลงกระซิบชิดใบหูเล็ก เสียงทุ้มพร่าเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและอำนาจเบ็ดเสร็จ เดצขาดจนทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ "...จำใส่สมองไว้พิมพ์มาดา ว่าเธอเป็นของฉัน... และไม่มีวันหนีพ้นจากกรงขังนี้ไปได้หรอก" ทว่า ในวินาทีที่ความเร่าร้อนกำลังครอบงำสติสัมปชัญญะทั้งหมด เสียงเคาะประตูกระแทกกระทั้นจากด้านนอกห้องก็ดังขึ้นรัวเร็วราวกับจะพังทลาย พร้อมกับเสียงตะโกนโวยวายของบอดี้การ์ดคนสนิทที่หน้าห้องพัก V.I.P "นายครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ! เอกสารในเซฟของนายถูกก๊อปปี้... และตอนนี้ทางตำรวจกำลังบุกเข้ามาที่นี่ครับ!" ดวงตาคมกริบของคีย์วาวโรจน์ขึ้นทันที ร่างสูงผละออกจากร่างบางชั่วพริบตา ความดุดันเปลี่ยนเป็นความเยือกเย็นอันตรายที่น่ากลัวยิ่งกว่าเดิม เขาก้มมองหน้าพิมพ์มาดาที่มีแววตาตื่นตระหนกสุดขีด ก่อนจะคว้าปืนพกสีดำสนิทออกจากเอวขึ้นมาปลดเซฟเสียงดังคลิก! วริศร์วิสกี้ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ