กับดักเสน่หา

กลิ่นอายความเย็นเยือกของเครื่องปรับอากาศในห้องสวีทเพนต์เฮาส์หรูหรา แทบไม่ระคายเคืองต่อไออุ่นร้อนระอุที่แผดเผาอยู่ระหว่างคนทั้งสอง คีย์ยังคงยืนค้ำร่างของพิมพ์มาดาไว้ชิดบานกระจกใสบานใหญ่ เบื้องล่างคือแสงไฟระยิบระยับของมหานครยามค่ำคืน แต่สิ่งที่สว่างไสวและดึงดูดสายตาของมาเฟียหนุ่มกลับไม่ใช่ทัศนียภาพภายนอก หากแต่เป็นดวงตากลมโตที่ไหวระริกด้วยความหวาดหวั่น และริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันจนแน่น "กลัวเหรอครับ..." เสียงทุ้มต่ำรื่นหูเอ่ยกระซิบชิดริมใบหู ปลายจมูกโด่งคมคลอเคลียอยู่แถวลาดไหล่เนียนที่โผล่พ้นสาบเสื้อ ชายหนุ่มจงใจผ่อนลมหายใจอุ่นร้อนรดรินผิวเนื้ออ่อนจนหญิงสาวสะท้านเฮือก "ปล่อยพรีมนะ... คุณคีย์" เสียงหวานพยายามเค้นให้แข็งกร้าว แต่กลับสั่นพร่าและขาดห้วงอย่างน่าสมเพชในความรู้สึกของตัวเอง พิมพ์มาดาพยายามดันแผงอกกว้างที่กำยำด้วยมัดกล้ามเอาไว้ แต่การกระทำนั้นไม่ต่างอะไรกับการลูบคมเสือร้าย เขากลับยิ่งบดเบียดร่างกายแนบชิดลงมามากขึ้น จนเธอรับรู้ได้ถึงมัดกล้ามเนื้อแข็งแกร่งและอัตราการเต้นของหัวใจที่เต้นรัวเร็วดิบเถื่อนไม่แพ้กัน คำขู่จากตอนที่แล้วยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท — *'ถ้าเธอแผลฤทธิ์หนีไปไหนอีกล่ะก็... ฉันจะทำให้เธอเดินไม่ไปไหนได้อีกเลยตลอดชีวิต'* — มันไม่ใช่คำขู่ลอยๆ เธอมองเห็นความเอาจริงเอาจังและความดิบเถื่อนที่ฉายชัดอยู่ในนัยน์ตาคู่คมสีสนิมเหล็กคู่นั้น แต่สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าการกักขังทางกาย... กลับเป็นบางสิ่งบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้นลึกๆ ในใจของเธอเอง ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่สัมผัสของเขาไม่ได้สร้างความเกลียดชังเหมือนวันแรก? ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ฝ่ามือหยาบกร้านคู่นั้นไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้า แล้วร่างกายของเธอกลับไม่ยอมเชื่อฟังคำสั่ง สมองสั่งให้ผลักไส แต่ผิวเนื้อกลับร้อนรุ่มและโหยหาการลูบไล้ราวกับคนกระหายน้ำ "ปากบอกให้ปล่อย..." คีย์หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจและเย่อหยิ่ง มือหนาเลื่อนลงมาบีบเค้นเอวคิ้วคอดกิ่วผ่านเนื้อผ้าบางเบาอย่างถือสิทธิ์ "แต่ทำไมผิวเนื้อของเธอถึงได้สั่นสะท้านและตอบสนองฉันดีเหลือเกินล่ะครับ, พรีม" นิ้วเรียวยาวของเขาเกลี่ยไล้ขึ้นมาตามแนวสันกระดูกสันหลัง ปลุกเร้าประสาทสัมผัสทุกตารางนิ้วให้ตื่นตัว พิมพ์มาดาหลุดเสียงครางประท้วงในลำคอเมื่อปลายนิ้วซุกซนนั้นแทรกผ่านรอยแยกของเสื้อผ้า เข้ามาสัมผัสกับผิวเนื้อเนียนละเอียดโดยตรง ความเย็นเฉียบของแหวนเพชรบนนิ้วเขาตัดกับความร้อนผ่าวของอุณหภูมิร่างกาย สร้างความรู้สึกวابหวามแปลกประหลาดจนเธอต้องจิกเล็บลงบนต้นแขนของเขาเพื่อระบายความสั่นสะเทือน "อย่า..." คำปฏิเสธกลายเป็นเพียงเสียงครางแผ่วเบา เมื่อริมฝีปากร้อนจัดของคีย์ทาบทับลงมาปิดกลีบปากนุ่มของเธออย่างไร้การ The การตระเตรียม เขารุกรานอย่างเอาแต่ใจ ดิบเถื่อน แต่เปี่ยมไปด้วยชั้นเชิงที่บดขยี้สติสัมปชัญญะของเธอจนแตกกระเจิง ลิ้นร้อนเกี่ยวพันตวัดตักตวงความหวานล้ำอย่างไม่รู้จักพอ พิมพ์มาดาพยายามเบือนหน้าหนีเพื่อกอบโกยอากาศเข้าปอด แต่คีย์กลับใช้มืออีกข้างประคองท้ายทอยเธอไว้มั่น บังคับให้รับรสจูบที่ลึกซึ้งและดุดันยิ่งขึ้น รสจูบที่ทั้งหวานล้ำและเจือไปด้วยอำนาจการครอบครอง ทำให้เข่าของเธอแทบทรุดลงไปกองกับพื้น โชคดีที่แขนแกร่งอีกข้างโอบประชิดเอวบางไว้ทัน ร่างทั้งร่างจึงแนบสนิทติดกันอย่างไร้ช่องว่าง สัมผัสจากภายนอกลุกลามกลายเป็นไฟสุมทรวง คีย์ถอนริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้หญิงสาวหอบหายใจโกยอากาศเข้าปอดจนอกอิ่มกระเพื่อมไหว ดวงตาของเธอฉ่ำเยิ้มไปด้วยหยาดน้ำใสจากอารมณ์ที่ถูกปลุกเร้า เม็ดเหงื่อผุดพรายตามกรอบหน้าสวย ขอบตารื้นแดงด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งโกรธตัวเอง ทั้งหวาดกลัว และ... ปรารถนา "มองหน้าฉัน..." คำสั่งราบเรียบแต่เด็ดขาดดังขึ้น คีย์เชยคางมนขึ้นบังคับให้เธอมองสบตาเขา "บอกฉันซิครับ... ว่าเกลียดสัมผัสของฉัน บอกว่าเธอไม่ได้รู้สึกอะไรเลย... ถ้าเธอกล้าพูดออกมา" ดวงตาสีนิลคู่สวยสั่นไหวอย่างรุนแรง พิมพ์มาดาเม้มริมฝีปากที่บวมเจ่อจนเป็นรอยฟัน เธอยากจะเอ่ยคำโกหกออกไปเพื่อรักษาศักดิ์ศรีครั้งสุดท้าย แต่ริมฝีปากคู่นั้นกลับหนักอึ้ง คำพูดติดอยู่แค่ลำคอเมื่อแววตาของมาเฟียหนุ่มสะท้อนภาพเงาของเธอที่เต็มไปด้วยความยอมจำนน ความเงียบงันคือคำตอบที่ชัดเจนที่สุด คีย์ยกยมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มร้ายกาจ รอยยิ้มของนักล่าที่ต้อนเหยื่อจนมุมและรู้ว่าเหยื่อไม่มีทางหนีรอดไปไหนได้อีกแล้ว "ในเมื่อร่างกายของเธอมันซื่อสัตย์กว่าปาก... งั้นเรามาทบทวนความจำกันหน่อยดีไหมครับ ว่าเธอเป็นของใคร" สิ้นคำประกาศิต ร่างบางก็ถูกอุ้มลอยขึ้นจากพื้นด้วยพละกำลังมหาศาล พิมพ์มาดาหวีดร้องด้วยความตกใจ มือเรียวรีบคว้าไหล่กว้างไว้เป็นที่ยึดเหนี่ยวโดยสัญชาตญาณ คีย์พาเธอก้าวเดินไปยังเตียงนอนขนาดใหญ่กลางห้อง Seductive ชae นุ่มนวลแต่เด็ดเดี่ยว ราวกับราชสีห์ที่กำลังคาบเหยื่ออันโอชะกลับเข้าสู่ถ้ำส่วนตัว ร่างบางถูกวางลงบนฟูกนอนหนานุ่มอย่างทะนุถนอม ทว่าทันทีที่เธอดิ้นรนจะพลิกตัวหนี ร่างหนาหนักก็ทาบทับลงมาตรึงเธอไว้ใต้ร่างทันที ราวกับกรงขังที่ไม่มีวันหลุดพ้น ความมืดมิดยามค่ำคืนด้านนอกดูราวกับจะเป็นใจให้กับบทเพลงรักที่กำลังจะบรรเลงขึ้นอีกครา คีย์ก้มลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มผิวเนื้ออ่อนจนเกิดรอยสีจางเพื่อตีตราจอง มือหนาปลดเปลื้องอุปสรรคขวางกั้นออกทีละชิ้นอย่างใจเย็น ท่ามกลางเสียงหอบหายใจที่เริ่มประสานเป็นจังหวะเดียวกัน พรีมหลับตาลงแน่น หยาดน้ำตาแห่งความพ่ายแพ้ไหลรินลงข้างขมับ เมื่อเธอตระหนักได้อย่างเต็มอกว่า... กำแพงที่เธอพยายามสร้างขึ้นมาตลอดหลายเดือน กำลังพังทลายลงด้วยมือของชายผู้เป็นดั่งปีศาจตนนี้ และเธอก็ไร้ซึ่งแรงต้านทานใดๆ อีกต่อไปแล้ว ทว่า ในขณะที่อารมณ์เสน่หาพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด เสียงกริ่งเตือนภัยเบาๆ จากหน้าประตูกลับดังแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน *ติ๊ง... ต่อง...* คีย์หยุดชะงักการกระทำ เปลือกตาคมกริบหรี่ลงด้วยความหงุดหงิดระคนแปลกใจ ใครกันที่กล้าอาจหาญมารบกวนเวลาส่วนตัวของเขาในยามวิกาลเช่นนี้? หน้าจออินเตอร์คอมข้างหัวเตียงสว่างวาบขึ้น ภาพจากกล้องวงจรปิดชั้นล่างเผยให้เห็นร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังยืนยันตัวตนอยู่หน้าประตูเพนต์เฮาส์ ใบหน้านั้นคมคายและคุ้นเคยดี — *กรณ์* อดีตคู่หมั้นของพรีมและคู่ปรับตัวฉกาจของเขานั่นเอง! และที่ทำให้คีย์ต้องขมวดคิ้วมุ่นด้วยความระแวงระวัง คือในมือของกรณ์กำลังถือเอกสารบางอย่าง... เอกสารที่อาจเปลี่ยนแปลงเกมทั้งหมด และทำให้ความลับที่เขาปกปิดไว้หลุดรอดออกไป! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมดำดิ่งไปกับความสัมพันธ์อันร้อนแรงนี้ด้วยกันนะครับ