ความห่วงใยที่ปิดบัง

เสียงกล่องกระดาษแบรนด์เนมราคาแพงระยับที่ถูกโยศกองไว้กลางห้องนอนกว้าง กระแทกเข้ากับพื้นไม้เนื้อดีจนเกิดเสียงทึบหนักหน่วงสะท้อนก้องความเงียบงัน พรีมสะดุ้งสุดตัว ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนงุนงงเมื่อมองไปยังร่างสูงใหญ่ของคีย์ที่ยืนค้ำหัวเธออยู่ด้วยแววตาดุดัน เส้นเลือดที่ขมับของเขาเต้นตุบระريกจากความกรุ่นโกรธที่ยังคงค้างคามาจากเหตุการณ์ก่อนหน้า ร่างกายของมาเฟียหนุ่มแผ่รังสีความน่ากลัวออกมาราวกับพายุลูกใหญ่ที่พร้อมจะพัดถล่มทุกอย่างให้ราบคาบ "คุณคีย์..." พรีมครางเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า ถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับหัวเตียงนุ่ม "มองทำไม?" เสียงทุ้มต่ำตวาดกร้าว เจือความหงุดหงิดรำคาญใจจนแทบจะระเบิด "อยากได้นักไม่ใช่หรือไง ของพวกนั้นน่ะ! เลิกส่งสายตาตัดพ้อหรือทำตัวน่าสมเพชใส่ฉันสักที พิมพ์มาดา!" พรีมเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความน้อยใจพุ่งทะยานขึ้นมาจุกอกจนร้อนผ่าวไปทั่วขอบตา เธอก้มมองกองถุงกระดาษนับสิบใบที่มียี่ห้อระดับโลกหราอยู่บนนั้น ทั้งเสื้อผ้า กระเป๋า รองเท้า เครื่องประดับ และข้าวของเครื่องใช้ที่เธอเคยเผลอเหลือบมองมันแวบเดียวตอนที่เขาพาไปเดินตรวจความเรียบร้อยของห้างสรรพสินค้าเมื่อสัปดาห์ก่อน ใครจะไปคิดว่าคนปากร้ายอย่างเขาจะจำมันได้... และที่สำคัญ ใครจะไปคิดว่าเขาจะสั่งให้คนกว้านซื้อมันมาส่งไว้ที่ห้องนี้ทั้งหมดในเวลาอันรวดเร็วแบบนี้ "ฉันไม่ได้อยากได้... และฉันก็ไม่ได้เรียกร้องอะไรจากคุณสักหน่อยนะคะ..." พรีมเผลอหลุดเสียงแผ่วเบาโต้แย้งออกไป แม้จะรู้ว่ามันเป็นการราดน้ำมันเข้ากองไฟก็ตาม "อย่ามาเถียง!" คีย์พุ่งเข้ามาประชิดเตียงนอนในพริบตาเดียว ร่างสูงใหญ่ก้มลงใช้มือหนากระชากคางดึงขึ้นมาบังคับให้เเววตาดื้อรั้นคู่นั้นสบตากับเขา แรงบีบที่ปลายคางไม่ได้รุนแรงถึงขั้นทำร้ายให้บาดเจ็บ แต่เต็มไปด้วยความดุดันและแรงอารมณ์ที่อัดอั้นจนพรีมต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บแปลบ ลมหายใจอุ่นจัดที่เจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และกลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงปะทะเข้ากับใบหน้าของเธออย่างจัง จนหัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัวและแรงดึงดูดที่ยากจะต้านทาน "เธอมองมันด้วยสายตาแบบนั้น... ฉันก็แค่ซื้อเพราะรำคาญสายตาโง่ๆ ของเธอ รำคาญที่เห็นผู้หญิงของฉันทำหน้าอยากได้ของพวกนั้นจนน่าสมเพช คิดว่าฉันชอบให้คนอื่นมามองแล้วหาว่าฉันเลี้ยงดูเธอไม่ดีหรือไง!" คำพูดร้ายกาจที่ตั้งใจเชือดเฉือนเพื่อกลบเกลื่อนความห่วงใยอันบิดเบี้ยว ทำให้หัวใจของพรีมกระตุกวูบ เธอรู้ดีว่าภายใต้ท่าทางดิบเถื่อน เอาแต่ใจ และวาจาเชือดเฉือนเหล่านี้ คีย์ไม่ใช่คนใจร้ายไร้เหตุผลขนาดนั้น หากเขาไม่อยากให้ เธอก็ไม่มีทางได้เห็นแม้แต่เงาของมัน แต่นี่... เขากลับซื้อมาให้จนล้นห้อง เพียงเพราะเธอแค่มองมันด้วยความเผลอไผลแค่วินาทีเดียว "ถ้าคิดว่ามันเป็นแค่ความรำคาญ... ทำไมคุณต้องซื้อมาให้มากมายขนาดนี้ด้วยล่ะคะ" พรีมกลั้นใจเอ่ยถาม ดวงตากลมโตคลหน่วยน้ำตาแต่พยายามกะพริบไล่มันกลับเข้าไปอย่างมีศักดิ์ศรี "เอาคืนไปสิคะ ฉันไม่ได้ต้องการของพวกนี้... ฉันต้องการแค่ความเป็นอิสระของฉันคืนมาเท่านั้นแหละ!" "อิสระเหรอ?" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเยียบเย็นและน่ากลัวที่สุดเท่าที่เธอเคยได้ยิน ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นวาวโรจน์ขึ้นด้วยไฟโทสะที่ถูกจุดขึ้นมาอีกระลอก "ปากเก่งนักนะพรีม คิดว่าเธอมีสิทธิมาต่อรองอะไรกับฉันตอนนี้งั้นเหรอ? จำใส่สมองน้อยๆ ของเธอเอาไว้ว่า... ต่อให้เธอจะดิ้นรนสักแค่ไหน เธอก็ไม่มีวันหลุดพ้นไปจากกรงขังของฉันได้หรอก!" สิ้นคำพูดนั้น คีย์ก็กระชากร่างบางให้ลุกขึ้นจากเตียงอย่างรวดเร็ว แรงเหวี่ยงทำให้พรีมเซถลาเข้าปะทะกับแผงอกกว้างที่แข็งแกร่งราวดั่งกำแพงหิน ลมหายใจของทั้งคู่สะดุดกักค้างเมื่อผิวเนื้อแนบชิดกันอย่างไร้ช่องว่าง ความร้อนระอุจากร่างกายของมาเฟียหนุ่มแผ่ซ่านทะลุผ่านเนื้อผ้าเข้ามาจนพรีมสะท้านเฮือก แรงดึงดูดทางกายที่รุนแรงและป่าเถื่อนทำงานทันทีโดยไม่ต้องมีคำอธิบายใดๆ "คุณคีย์... ปล่อยนะคะ..." พรีมพยายามออกแรงผลักไสแผงอกนั้น แต่มีหรือที่เรียวแรงอันน้อยนิดของเธอจะสู้แรงมหาศาลของราชสีห์หนุ่มผู้กุมอำนาจได้ "อยากลองดีนักใช่ไหม พิมพ์มาดา..." คีย์กระซิบเสียงพร่าชิดริมหูกvของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอขาวผ่องจนพรีมขนลุกซู่ไปทั้งร่าง มือหนาข้างหนึ่งรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไขว้หลังไว้ด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ก่อนที่มืออีกข้างจะเลื่อนลงมาบีบสะโพกอวบอัดผ่านเนื้อผ้าให้แนบชิดเข้าหาจุดกึ่งกลางลำตัวของเขาเพื่อแสดงให้เห็นถึงปฏิกิริยาตอบสนองที่ดิบเถื่อนและชัดเจน ความร้อนรุ่มแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย สัมผัสที่จาบจ้วงและเอาแต่ใจทำให้สมองของพรีมขาวโพลน ความโกรธขึงเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยคลื่นอารมณ์เสน่หาที่ซัดสาดเข้ามาอย่างรุนแรงจนตั้งตัวไม่ติด ริมฝีปากหยักลึกก้มลงมาประกบจูบปิดริมฝีปากอิ่มที่กำลังจะอ้าเอื้อนปฏิเสธอย่างไร้ความปรานี จูบของคีย์ในครานี้ไม่ได้อ่อนโยนหรือประนีประนอม หากแต่เป็นการรุกรานที่ดุดัน ร้อนแรง และกระหายหิว ราวกับต้องการลงทัณฑ์ความดื้อรั้นของเธอให้ราบคาบ เรียวลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ พรีมครางอืออึงในลำคอด้วยความตื่นตระหนก แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าสัมผัสวาบหวามนี้กำลังหลอมละลายทิฐิในใจเธอจนหมดสิ้น มือหนาที่ตรึงข้อมือเธอไว้คลายออกเปลี่ยนเป็นโอบกระชับเอวบางให้แอ่นเข้าหาร่างกายหนาแน่นของเขา ปลุกเร้าไฟสวาปามให้ลุกโชนขึ้นกลางห้องนอนที่เต็มไปด้วยกล่องของขวัญราคาแพงที่เขาปากแข็งบอกว่าซื้อเพราะความรำคาญ อารมณ์รักและแรงปรารถนาอันดิบเถื่อนพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุดในค่ำคืนที่เต็มไปด้วยความขัดแย้ง คีย์ไม่ยอมปล่อยให้เธอได้พักหายใจ แม้แต่เสียงสะอื้นไห้เบาๆ ก็ถูกกลืนหายไปกับรสจูบอันเร่าร้อนและยาวนาน ที่เต็มไปด้วยความหึงหวง ห่วงใย และความปรารถนาอันล้น ในขณะที่ทั้งสองกำลังจมดิ่งลงไปในห้วงแห่งอารมณ์เสน่หาที่ร้อนแรงจนแทบแผดเผาทุกสิ่ง เสียงเคาะประตูกระแทกกระทั้นอย่างรุนแรงจากภายนอกก็ดังขึ้นขัดจังหวะ ทำลายบรรยากาศวาบหวามลงในเสี้ยววินาที *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* "นายครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เสียงลูกน้องคนสนิทตะโกนเรียกชื่อคีย์เสียงดังลั่นหน้าห้อง พร้อมกับเสียงบิดลูกบิดประตูพยายามจะเปิดเข้ามาอย่างร้อนรน "พวกของไอ้กรณ์มันบุกเข้ามาถึงชั้นใต้ดินของคาสิโนแล้วครับ!" ดวงตาคมกริบของคีย์หยุดชะงักลงทันที ความเร่าร้อนในแววตาแปรเปลี่ยนเป็นประกายไฟแห่งจิตสังหารที่เยียบเย็นและน่ากลัวยิ่งกว่าเดิม เขาก้มลงมองพรีมที่หอบหายใจสะท้านอยู่ใต้ร่าง ก่อนจะกระซิบเสียงต่ำลอดไรฟันข้างใบหูของเธอด้วยน้ำเสียงที่ทำให้คนฟังต้องหัวใจหล่นวูบ "อยู่แต่ในนี้... ถ้าเธอแผลฤทธิ์หนีไปไหนอีกล่ะก็... ฉันจะทำให้เธอเดินไม่ไอดלกไปไหนได้อีกเลยตลอดชีวิต" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "วริศร์วิสกี้" เสมอมานะครับ