รอยแผลในอดีต

ความเงียบสงบในห้องนอนใหญ่ไม่ได้แปลว่าความปลอดภัยเสมอไปครับ... คำเตือนจากข้อความมรณะยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาทของผม แม้ว่าเงาร่างของกรณ์จะยังไม่ปรากฏตัวต่อหน้าในคืนนี้ แต่ความตึงเครียดที่ถูกถักทอขึ้นจากเกมอำนาจกลับบีั้นหัวใจจนแทบหายใจไม่ออก พรีมในชุดนอนผ้าไหมเนื้อนุ่มนั่งกอดเข่าอยู่บนเตียงกว้าง แววตาของเธอยังคงสะท้อนความหวาดหวั่นจากเหตุการณ์บนรถเมื่อครู่ ทว่า ในยามวิกาลที่ความมืดโรยตัวปกคลุมคฤหาสน์หลังใหญ่ คราณฑ์สิน หรือ 'คีย์' ผู้ชายที่ดูแข็งกร้าวและไร้หัวใจในสายตาคนอื่น กลับกลายเป็นอีกคนหนึ่งโดยสิ้นเชิง เสียงลมหายใจที่หอบกระชั้นและเริ่มติดขัดดังเล็ดลอดออกมาจากร่างหนาที่นอนพลิกตัวไปมาบนเตียงฝั่งตรงข้าม คีย์กำลังเผชิญหน้ากับปีศาจในวัยเด็กของตัวเองอีกครั้ง เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มกรอบหน้าคมคายไร้ที่ติ ขนัดกล้ามเนื้อใต้ร่มผ้าไหวระริกด้วยความทรมาน ริมฝีปากหยักลึกพึมพำคำพูดบางอย่างที่ขาดห้วง ฟังไม่ได้ศัพท์ แต่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและโกรธเกรี้ยวในเวลาเดียวกัน "อย่า... อย่าเข้ามา... ออกไป!" เสียงคำรามต่ำในลำคอที่เล็ดลอดออกมาจากชายหนุ่มผู้กุมอำนาจครึ่งหนึ่งของเมือง ทำให้พรีมที่กำลังจะข่มตาหลับสะดุ้งสุดตัว หญิงสาวผุดลุกขึ้นด้วยความตกใจ ดวงตากลมโตมองร่างสูงใหญ่ที่กำลังดิ้นรนอยู่กับความฝันอันโหดร้าย เม็ดเหงื่อไหลย้อยลงมาตามโครงหน้าดุดัน สะท้อนกับแสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวเตียง ความหวาดระแวงจากคำขู่ของกรณ์ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่า... ความเห็นอกเห็นใจ พรีมค่อยๆ ก้าวเท้าลงจากเตียงอย่างระมัดระวัง หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความไม่แน่ใจ เธอไม่เคยเห็นมุมที่อ่อนแอ ปราศจากเกราะป้องกัน และเปราะบางถึงเพียงนี้ของมาเฟียสายดาร์กมาก่อน คีย์ในยามนี้ดูเหมือนเด็กชายตัวเล็กๆ ที่หลงทางอยู่ในความมืดมิดและไม่มีใครปกป้อง "คีย์..." พรีมเอ่ยเรียกเสียงแผ่วเบา พร้อมกับทิ้งตัวลงนั่งคุกเข่าลงข้างเตียง มือเรียวเอื้อมไปแตะที่ต้นแขนกำยำที่กำลังเกร็งเครียด ทันทีที่สัมผัสโดน ร่างกายของคีย์ก็สะท้อนเฮือกราวกับถูกกระแสไฟฟ้าช็อต ดวงตาคมกلاสที่เคยดุดันและเยียบเย็นเปิดโพลงขึ้นในความมืด มันแดงก่ำ เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและสัญชาตญาณดิบเถื่อนที่พร้อมจะทำลายทุกสิ่งที่ขวางหน้า ก่อนที่พรีมจะทันได้ตั้งตัว มือหนาที่เต็มไปด้วยพละกำลังก็คว้าหมับเข้าที่รอบลำคอของเธออย่างรวดเร็วดั่งสายฟ้าแลบ แรงปะทะทำให้เธอล้มลงไปนอนราบกับพื้นพรมหนานุ่มโดยมีร่างของเขาทาบทับลงมาอย่างหนักหน่วง "อ๊ะ!... คีย์! นี่ฉันเอง พรีม!" หญิงสาวร้องอุทานด้วยความตกใจสุดขีด ลำคอระหงถูกตรึงไว้ด้วยอุ้งมือแกร่งที่บีบรัดแน่นจนหายใจแทบไม่ออก แววตาของคีย์ในวินาทีนั้นว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความระแวง เขากำลังมองเธอผ่านม่านหมอกแห่งความทรงจำอันเลวร้ายในอดีต ภาพของแม่ที่ถูกพรากไป และความโดดเดี่ยวที่กัดกินหัวใจเขามาเนิ่นนาน กำลังหลอกหลอนให้เขาคิดว่าเธอกคือภัยคุกคาม คีย์หอบหายใจหนักหน่วง หน้าอกแผงอกกำยำกระเพื่อมไหวตามแรงอารมณ์ ดวงตาคู่คมจ้องมองใบหน้าตื่นตระหนกของหญิงสาวใต้ร่างอย่างว่างเปล่า สมองของเขายังคงติดอยู่ในห้วงเวลาอันมืดมนวัยเด็ก เสียงร้องขอความช่วยเหลือและกลิ่นคาวเลือดวนเวียนอยู่ในหัว "คีย์... ได้โปรด... ตั้งสติหน่อย" พรีมพยายามเปล่งเสียงออกมาจากลำคอที่ถูกบีรัด มือเรียวทั้งสองข้างยกขึ้นประคองใบหน้าครึ่งซีกของเขาไว้ บังคับให้ดวงตาส่อแววเจ็บปวดคู่นั้นสบเข้ากับดวงตาของเธอ "ฉันเอง... พรีมอยู่ที่นี่ ไม่มีใครทำร้ายคุณแล้ว... ปลอดภัยแล้วนะ" น้ำเสียงที่อ่อนโยน ทว่าหนักแน่นและจริงใจ ค่อยๆ ซึมซับเข้าไปในเกราะกำแพงน้ำแข็งที่คีย์สร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเอง สัมผัสอุ่นจากฝ่ามือเล็กๆ ที่แนบอยู่ข้างแก้มสากระคายค่อยๆ ดึงสติสัมปชัญญะของมาเฟียหนุ่มให้กลับคืนสู่ปัจจุบัน แรงบีบที่ลำคอคลายลงทีละน้อย ลมหายใจร้อนผ่าวของคีย์ปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียนของหญิงสาว ดวงตาที่เคยแข็งกร้าวฉายแววไหวระริก ร่างกายที่เคยเกร็งเครียดค่อยๆ ทรุดน้ำหนักลงทาบทับแนบชิดกับเรือนร่างนุ่มนิ่มของเธอจนแทบไม่เหลือช่องว่าง คีย์ซบใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่นของพรีมอย่างไร้เรี่ยวแรง ไหล่กว้างสั่นเทาเล็กน้อยอย่างที่ไม่มีใครเคยได้เห็นมาก่อน น้ำตาดูลูกผู้ชายที่ถูกกักเก็บไว้ด้วยความหยิ่งทะนงมาตลอดชีวิตเกือบจะเอ่อล้นออกมา แต่เขาเลือกที่จะซ่อนมันไว้ใต้เรือนผมหยักศกที่แนบอยู่กับลาดไหล่ของเธอ "พรีม..." เสียงทุ้มต่ำพร่าเลือนและสั่นเครือเอמהชื่อเธอเบาๆ ราวกับคนละเมอ มันเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ความโหยหา และความเปราะบางที่ผู้ชายดิบเถื่อนอย่างเขาไม่เคยแสดงให้ใครเห็น พรีมไม่ได้ขัดขืน ปล่อยให้ร่างหนาโอบกอดและซุกซบอยู่กับตัวเธอ หญิงสาวหลับตาลงช้าๆ พลางยกมือขึ้นลูบแผ่นหลังกว้างที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากอดีตอย่างปลอบโยน ความอบอุ่นจากร่างกายของเธอแผ่ซ่านถ่ายทอดไปยังหัวใจที่ด้านชาของเขา ในวินาทีนี้ กำแพงความหวาดระแวงระหว่างคนทั้งสองถูกพังทลายลงด้วยความเข้าใจและความเห็นอกเห็นใจอย่างแท้จริง ความเงียบงันในยามค่ำคืนโอบล้อมคนทั้งคู่ไว้ มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นระรัวเป็นจังหวะเดียวกันและความอบอุ่นจากอ้อมกอดที่แนบแน่น ทว่า ความสงบสุขนี้กลับเป็นเพียงแค่ความเงียบก่อนพายุใหญ่จะมาเยือน... ในขณะที่คีย์กำลังเคลิบเคลิ้มไปกับความอ่อนโยนและซบหน้าอยู่กับอ้อมกอดของหญิงสาว เสียงโทรศัพท์มือถือราคาแพงที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงก็แผดเสียงกรีดร้องทำลายความเงียบขึ้นอย่างกะทันหัน คีย์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ ดวงตาคมกริบฉายแววดุดันขึ้นมาอีกครั้ง เขาผงกศีรษะขึ้นช้าๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าสมาร์ตโฟนเครื่องนั้นมาถือไว้ หน้าจอเรืองแสงวาบเผยให้เห็นเบอร์แปลกปลอมที่โทรเข้ามาในยามวิกาล พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนใหม่ที่เด้งขึ้นมาตัดหน้าจออย่างเย้ยหยัน มาเฟียหนุ่มกดเปิดข้อความนั้นด้วยสัญชาตญาณอันตราย ภาพถ่ายใบหนึ่งปรากฏขึ้นบนหน้าจอ เป็นภาพของโกดังสินค้าแห่งหนึ่งที่ถูกไฟลุกท่วม และร่างของลูกน้องคนสนิทของเขากำลังนอนจมกองเลือดอยู่กับพื้น พร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่ส่งตรงมาจากศัตรูตัวฉกาจ *“ของขวัญชิ้นแรกต้อนรับการกลับมา... หวังว่าคุณอาคงจะชอบมันนะ คราณฑ์สิน”* ดวงตาของคีย์เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านขึ้นมาถึงขีดสุดจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ร่างกายที่เพิ่งผ่อนคลายกลับมาเกร็งเครียดและเต็มไปด้วยจิตสังหารอีกครั้งในเสี้ยววินาที ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนนิยายเรื่องนี้ด้วยดีเสมอมานะครับ