ความลับที่ถูกซ่อน

ความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวของคราณฑ์สินในยามวิกาลนั้น หนักหน่วงราวกับมีมวลอากาศนับตันกดทับลงบนแผ่นอกของพิมพ์มาดา หัวใจของเธอดังกระชั้นถี่รัวอยู่ใต้ซี่โครง คล้ายกลองศึกที่กำลังเร่งจังหวะประจันบาน สติสัมปชัญญะทุกอณูถูกดึงมาจดจ่ออยู่กับการกระทำอันสั่นเทาของปลายนิ้วตัวเอง ลิ้นชักลับซ่อนอยู่ใต้แผ่นไม้สักทองหนาเตอะ มันถูกออกแบบมาอย่างไร้ที่ติจนแทบไม่เหลือร่องรอยรอยต่อ หากไม่ใช่เพราะเอกสารสัญญาจำยอมฉบับก่อนหน้าที่เธอแอบจำตำแหน่งรหัสกลไกมาจากสายตาอันเฉียบคมของเขา เธอก็คงไม่มีวันล่วงรู้ความลับที่ถูกปิดตายนี้ได้ กระดาษปึกใหญ่แผ่นแล้วแผ่นเล่าถูกพลิกผ่านด้วยความระมัดระวังสูงสุด ทุกย่างก้าวและลมหายใจถูกควบคุมให้เบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ กลิ่นอายเฉพาะตัวของคีย์—กลิ่นหอมอบอวลของยาสูบราคาแพงผสมผสานกับความเยือกเย็นของมัสก์—ยังคงลอยวนเวียนอยู่ในบรรยากาศ ราวกับเจ้าของห้องเพิ่งลุกออกไปเมื่อครู่ ร่างระหงในชุดนอนเนื้อนุ่มทอดเงาทาบทับลงบนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะสาดส่องเพียงครึ่งซีก เผยให้เห็นเม็ดเหงื่อกาฬที่ผุดพรายขึ้นตามกรอบหน้าผากเนียนละเอียด ความหวาดกลัวตีคู่มากับความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะหลุดพ้นจากกรงทองแห่งนี้ พิมพ์มาดาขบเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด เมื่อปลายนิ้วเรียวสัมผัสเข้ากับเอกสารสำคัญแผ่นสุดท้าย—แผนผังเส้นทางขนส่งสินค้าสีเทาและรายชื่อผู้มีอิทธิพลที่พัวพันกับกรณ์ ศัตรูตัวฉกาจของเขา หลักฐานชิ้นนี้คือตั๋วใบเดียวที่จะทำให้เธอบินหนีออกจากเงื้อมมือของซาตานร้ายตนนี้ได้ *แกร๊ก...* เสียงโลหะกระทบกันแผ่วเบาจากด้านนอกประตูกระจกฝ้า ทำให้เลือดในกายของพิมพ์มาดาเย็นเฉียบลงฉับพลัน สมองประมวลผลด้วยความเร็วสูง ร่างบางสะดุ้งสุดตัว เอกสารในมือร่วงหล่นลงกระทบพื้นไม้ปาร์เกต์เสียงดังสนั่นท่ามกลางความเงียบ "เวรเอ๊ย..." เธอพึมพำกับตัวเองด้วยความตื่นตระหนก รีบก้มลงคว้ากระดาษแผ่นสำคัญขึ้นมาแล้วยัดกลับเข้าไปในลิ้นชัก ทว่าจังหวะนั้นเอง ประตูห้องทำงานบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้สัญญาณเตือน! แสงไฟสว่างวาบจากโ레이ดอร์สาดส่องเข้ามาภายในห้อง ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มไร้เนคไทของคราณฑ์สินก้าวเข้ามาด้วยฝ่าเท้าหนักแน่น ใบหน้าคมคายไร้ซึ่งรอยยิ้ม ดวงตาสีนิลคู่คมดุจเหยี่ยวจ้องตรงมายังโต๊ะทำงานในความมืด ก่อนที่นัยน์ตาคู่นั้นจะหรี่แคบลงเมื่อเห็นเงาร่างระหงยืนแข็งทื่ออยู่ ณ จุดเกิดเหตุ บรรยากาศภายในห้องลดฮวบลงจนติดลบ ความกดดันพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุดในชั่วพริบตา คราณฑ์สินไม่ได้ส่งเสียงเอ็ดตะโรใดๆ เขาเพียงแค่ก้าวเดินเข้ามาทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ทว่าทรงพลังและคุกคามราวกับนักล่าที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม สัญชาตญาณดิบเถื่อนสะท้อนผ่านสันกรามที่ขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน ดวงตาคู่นั้นกวาดมองสภาพโต๊ะทำงานที่ผิดปกติไปเล็กน้อย ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ใบหน้าซีดเผือดของหญิงสาวที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่เบื้องหลัง "ดึกดื่นค่ำคืนปานนี้... คุณพิมพ์มาดามาทำอะไรลับๆ ล่อๆ อยู่แถวนี้ครับ หืม?" น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบ เย็นเยียบจนน่ากลัวเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันลงทีละคำ พิมพ์มาดากลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผากอย่างยากลำบาก เธอยืดตัวขึ้นพยายามตั้งสติ รักษากรอบศักดิ์ศรีเฮือกสุดท้ายไว้แม้ขาแทบจะก้าวไม่ออก "ฉัน... ฉันแค่นอนไม่หลับ เลยออกมาเดินเล่นหาอะไรดื่มข้างล่างค่ะ..." "เดินเล่น?" คราณฑ์สินทวนคำ น้ำเสียงเจือแววเย้ยหยันชัดเจน เขาก้าวเข้าไปประชิดตัวเธออย่างรวดเร็วชนิดที่เธอไม่ทันตั้งตัว ร่างสูงใหญ่กักขังเธอไว้ระหว่างพนักเก้าอี้หนังราคาแพงกับแผงอกกว้าง กลิ่นกายของเขาโถมเข้าใส่จนเธอแทบหายใจไม่ออก มือหนายื่นเข้ามาตรึงคางมนของเธอไว้ด้วยแรงบีบพอเหมาะ บังคับให้เงยหน้าขึ้นสบตา เขาก้มหน้าลงต่ำจนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มเนียน "โกหกไม่เนียนเอาเสียเลยนะครับ พริบตาเดียวเมื่อครู่ ผมเห็นคุณกำลังทำอะไรลับหลังผมอยู่" "ฉันไม่ได้..." "ชูش..." นิ้วแกร่งแตะลงบนริมฝีปากนุ่มที่สั่นระริก เพื่อห้ามคำแก้ตัวใดๆ ออกมาจากปากอิ่ม "เด็กดื้อจะต้องถูกทำโทษรู้ไหมครับ การที่คุณกล้าดึงดันเข้ามาแตะต้องของๆ ผม แปลว่าคุณยังไม่เข็ดหลาบกับบทเรียนครั้งก่อนใช่หรือเปล่า" สัมผัสจากปลายนิ้วของเขาไล้ต่ำลงมาที่ลำคอระหง ลากผ่านไหปลาร้าสวยได้รูปภายใต้ชุดนอนบางเบา แรงดึงดูดทางกายอันรุนแรงและอันตรายพุ่งพล่านขึ้นมาระหว่างคนทั้งสอง แม้เธอจะพยายามผลักไสแผงอกแกร่งนั้นออกไปสักเพียงใด แต่กล้ามเนื้อแน่นขนัดของเขากลับมั่นคงดั่งภูผา พิมพ์มาดาหอบหายใจถี่กระชั้น ร่างกายร้อนรุ่มขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้เมื่อริมฝีปากหยักลึกเคลื่อนเข้ามาใกล้ใบหู กระซิบด้วยน้ำเสียงพร่าพร่าที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ "ในเมื่อคุณอยากรู้นักว่าผมเก็บความลับอะไรไว้ในโต๊ะนี้..." ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดซอกคอขาวผ่อง ทำเอาขนกายเธอลุกชัน "งั้นเรามาเริ่มสำรวจ... ร่างกายของผมด้วยกันดีไหมครับ ว่ามีความลับอะไรซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อผ้าชุดนี้อีกบ้าง" ทันทีที่พูดจบ คราณฑ์สินก็รวบเอวบางเข้าหาตัวจนแนบชิดอย่างไร้ช่องว่าง ประสานสายตาดุดันเข้ากับแววตาดื้อรั้นที่เริ่มไหวระริก ก่อนจะก้มลงประกบจูบบดขยี้ริมฝีปากอิ่มด้วยความเร่าร้อน ดิบเถื่อน และเต็มไปด้วยอารมณ์ดิบที่ถูกปลุกเร้าจนยากจะควบคุม โดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้เอ่ยปฏิเสธแม้แต่ครึ่งคำเดียว! ... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในความดาร์กและเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะครับ