เชลยผู้ดื้อรั้น

ความเงียบงันภายในห้องสูทเพนต์เฮาส์หรูใจกลางกรุงเวลานี้ ไม่ได้แปลว่าความตึงเครียดได้คลี่คลายลง ตรงกันข้าม... มันคือความเงียบก่อนพายุใหญ่จะโหมกระหน่ำ กลิ่นอายของบุหรี่คิวבהหรูยังคงลอยวนเจือจางปะปนกับกลิ่นกายอุ่นร้อนของคนทั้งคู่ บนเตียงนอนคิงไซส์กว้างขวาง ผ้าปูที่นอนสีเข้มยับย่นเป็นวงกว้าง ฟ้องชัดถึงร่องรอยการปะทะคารมและแรงปรารถนาที่เพิ่งมอดไหม้ไปหมาดๆ พิมพ์มาดานั่งห่อไหล่บางอยู่ในชุดคลุมอาบน้ำผ้าไหมเนื้อนุ่ม ดวงตากลมโตบวมช้ำเล็กน้อยจากการร้องไห้ด้วยความคับแค้นใจ เธอกัดริมฝีปากจนห่อเลือด ขณะจ้องมองร่างสูงใหญ่ของคราณฑ์สินที่กำลังยืนหันหลังพิงระเบียงกระจกใส มือหนาทรงพลังคีบมวนบุหรี่ที่กำลังเผาไหม้ ปล่อยควันสีเทาจางๆ ลอยหายไปกับความมืดมิดของค่ำคืน "คุณยังต้องการอะไรจากฉันอีก..." เสียงแหบพร่าของเธอเอ่ยทำลายความเงียบขึ้น ก่อนจะสะท้อนก้องในความรู้สึกของคนฟัง ชายหนุ่มไม่แม้แต่จะหันกลับมามองในทันที เขายังคงทอดสายตาคมกริบมองออกไปเบื้องล่าง ที่ซึ่งแสงไฟจากเมืองหลวงระยิบระยับราวกับดวงดาวนับล้าน แต่นัยน์ตาของเขากลับมืดมนยิ่งกว่ารัตติกาล คราณฑ์สินพ่นควันออกมาช้าๆ ก่อนจะบดขยี้ก้นบุหรี่ลงกับที่เขี่ยไฟบนโต๊ะกระจกเสียงดังทึบ เขาก้าวเท้าช้าๆ เดินกลับเข้ามาในห้อง แสงไฟสลัวสาดกระทบโครงหน้าคมคายดุจรูปสลักและรอยสักเลือนรางบริเวณต้นคอแกร่ง ความดิบเถื่อนและอำนาจที่แผ่ออกมาจากตัวเขากดทับให้บรรยากาศรอบตัวอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก "ฉันบอกเธอแล้วไง พรีม..." เสียงทุ้มต่ำทรงเสน่ห์เอ่ยลอดไรฟัน ขณะที่ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาหยุดยืนค้ำเหนือร่างบางที่นั่งอยู่บนเตียง "เธอเป็นคนเลือกเส้นทางนี้เอง ตั้งแต่วันที่เธอก้าวเข้ามาขอความช่วยเหลือจากฉัน เพื่อล้างหนี้ให้ครอบครัวจอมปลอมของเธอ" "แต่เรื่องบนเตียง... มันไม่ได้อยู่ในข้อตกลง!" พิมพ์มาดาเงยหน้าขึ้นเถียง ดวงตาคู่สวยฉายแววดื้อรั้นและเด็ดเดี่ยว แม้ร่างกายจะสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวลึกๆ "คุณทำแบบนี้มันไม่ต่างอะไรกับ..." "กับอะไร? สัตว์ป่าเหรอ?" คราณฑ์สินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเยียบเย็นและทรงพลัง เขาย่อตัวลงใช้มือหนาเชยคางมนขึ้นบังคับให้เธอมองสบตา นิ้วโป้งหยาบกร้านลูบไล้กรอบหน้าเนียนอย่างถือวิสาสะ "จำใส่สมองเอาไว้ พิมพ์มาดา ว่าเธอไม่มีสิทธิ์ต่อรองอะไรทั้งสิ้น ร่างกายของเธอ ลมหายใจของเธอ หรือแม้แต่ศักดิ์ศรีปลอมๆ นั่น... มันถูกตีราคาและซื้อไว้ด้วยเงินของฉันหมดแล้ว" สัมผัสอุ่นร้อนจากปลายนิ้วของเขาทำให้หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ พิมพ์มาดาพยายามเบือนหน้าหนีเพื่อซ่อนความหวั่นไหวที่เริ่มก่อตัวขึ้นในอก เธอเกลียดตัวเองเหลือเกินที่ร่างกายทรยศความรู้สึก สมองสั่งให้เกลียดชังผู้ชายใจร้ายคนนี้ แต่ผิวเนื้อกลับร้อนผ่าวทุกครั้งที่ปลายนิ้วแข็งกระด้างแตะต้อง กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ ของเขาห้อมล้อมเธอไว้จนแทบดิ้นไม่หลุด คราณฑ์สินสังเกตเห็นประกายความลังเลและความอ่อนแอที่ฉายชัดผ่านแววตาดื้อรั้นคู่นั้น หัวใจของมาเฟียหนุ่มกระตุกวูบไปชั่วขณะ ความรู้สึกบางอย่างที่แปลกประหลาดและไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนกำลังกัดกินความตั้งใจเดิมของเขา... เดิมทีเขาตั้งใจจะใช้เธอเป็นแค่ "เครื่องมือ" ในการแก้แค้นกรณ์ คู่แข่งทางธุรกิจที่เคยหักหลังเขาอย่างเจ็บแสบ แต่ในตอนนี้ ยิ่งได้สัมผัส ยิ่งได้ลิ้มลองเรือนร่างหอมกรุ่นที่ต่อต้านเขาอย่างเอาเป็นเอาตาย เขากลับรู้สึก "ติดใจ" และอยากครอบครองเธอไว้แต่เพียงผู้เดียว มากกว่าแค่เกมแก้แค้นที่เขาวางแผนไว้ "ดื้อด้านนักนะ..." คราณฑ์สินพزมพำเสียงพร่า แววตาคมปลาบเปลี่ยนเป็นดุดันและร้อนแรงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ความปรารถนาที่เพิ่งสงบลงไปกลับปะทุขึ้นมาอีกครั้งอย่างรวดเร็วยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง ร่างสูงไม่รอให้เธอได้ทันตั้งตัว โน้มตัวลงกักขังร่างบางไว้ใต้ร่างทันที พิมพ์มาดาอุทานด้วยความตกใจ มือบางระดมทุบลงบนอกแกร่งเพื่อขัดขืน "ปล่อยนะ! คุณคีย์... อื้อ!" คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อริมฝีปากหนาร้อนระอุประกบจูบลงมาบดขยี้เรียวปากอิ่มอย่างเอาแต่ใจ รสจูบทั้งดุดัน เรียกร้อง และเต็มไปด้วยอำนาจที่ไม่อาจปฏิเสธ ลิ้นร้อนแทรกซึมเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างชำนาญ มือหนาข้างหนึ่งรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ขณะที่อีกข้างเลื้อยสอดเข้าไปใต้ร่มผ้าไหมเนื้อบางสัมผัสสะโพกผายและผิวเนียนนุ่มอย่างจงใจ ความวาบหวามแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย พิมพ์มาดาพยายามฝืนเกร็งร่างกายต่อต้าน แต่เรี่ยวแรงอันน้อยนิดหรือจะสู้แรงมหาศาลของมาเฟียหนุ่มได้ ลมหายใจของทั้งคู่เริ่มติดขัด รสจูบที่ดุดันแปรเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งเร่าร้อนที่ชวนให้มัวเมา สัมผัสจากมือหนาที่ลูบไล้ไปตามสรีระโค้งเว้าทำให้สมองของเธอบลานด์ขาวโพลนอย่างไร้การควบคุม คราณฑ์สินถอนริมฝีปากออกมาช้าๆ อย่างอ้อยอิ่ง ปล่อยให้หญิงสาวได้หอบหายใจโกยกอบโกยอากาศเข้าปอด ใบหน้าคมคายโน้มลงกระซิบชิดใบหูขาวสะอาด เสียงทุ้มต่ำพร่าสั่นเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์อันตรายที่ทำเอาคนฟังขนลุกซู่ "จำไว้... ว่าเธอไม่มีวันหนีพ้นจากเงื้อมมือฉันหرอก พรีม... ยิ่งเธอพยายามดื้อมากเท่าไหร่ ฉันก็จะยิ่งลงโทษเธอให้สาสมบนเตียงนี้..." ในวินาทีที่พิมพ์มาดากำลังจะอ้าปากโต้กลับ เสียงเคาะประตูกระแทกกระทั้นดังสนั่นหวั่นไหวจากด้านนอกห้องก็ดังขึ้นขัดจังหวะความเร่าร้อน ตามด้วยเสียงทุบและเสียงตะโกนเรียกชื่อเธอด้วยความเกรี้ยวกราดที่ดังลอดเข้ามา "พิมพ์มาดา! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ฉันรู้ว่าเธออยู่ข้างใน ออกมาหาฉันเดี๋ยวนี้ไอ้คีย์!" คราณฑ์สินชะงัก ร่างสูงผละออกจากตัวหญิงสาวช้าๆ นัยน์ตาคมกริบเปลี่ยนเป็นเยียบเย็นและดุดันขึ้นในพริบตาเดียว รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากหยักลึก เมื่อเขาจำเสียงนั้นได้แม่นยำ... เสียงของ "กรณ์" ศัตรูตัวฉกาจที่บังAาญกล้าบุกมาถึงถิ่นของเขาในยามวิกาล พิมพ์มาดาหน้าถอดสีทันที หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อรู้ว่าเป็นใครที่อยู่หลังประตูบานนั้น "ดูเหมือนแขกที่ไม่ได้รับเชิญจะมาเร็วกว่าที่คิด..." คราณฑ์สินกระซิบเสียงเย็นเยียบข้างหูเธอ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่อย่างใจเย็น นัยน์ตาดาร์กโรมานซ์คู่นั้นกวาดมองเธอด้วยสายตาเจ้าเล่ห์และทรงอำนาจ "อยู่เฉยๆ ในนี้... แล้วรอดูว่าหมาตัวไหนมันกล้ามาเห่าหอนหน้าบ้านฉัน" โปรดติดตามตอนต่อไป... --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "วริศร์วิสกี้" มาโดยตลอดนะครับ