คำสั่งจากซาตาน

“เก็บกวาดให้สะอาด อย่าให้เหลือแม้แต่ซากของพวกมัน” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของคีย์ดังขึ้นท่ามกลางความวุ่นวายเบื้องล่างของคาสิโน กลิ่นดินปืนจางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงลอยอบอวลอยู่ในอากาศ คีย์ในชุดสูทสีเข้มที่บัดนี้กระดุมเม็ดบนถูกปลดออก เผยให้เห็นแผงอกแกร่งที่ขยับขึ้นลงตามจังหวะการหายใจอย่างสงบนิ่ง เขาไม่ได้ตื่นตระหนกกับเหตุการณ์ที่กรณ์ส่งคนมาบุกรุก แต่นัยน์ตาสีรัตติกาลคู่นั้นกลับวาวโรจน์ด้วยเพลิงแห่งความอาฆาตที่ถูกจุดติด เขาหันหลังให้กับความโกลาหล เดินตรงไปทางลิฟต์ส่วนตัวที่มุ่งสู่เพนต์เฮาส์ชั้นบนสุด ทิ้งให้ลูกน้องจัดการกวาดล้างศัตรูที่บังอาจหยามเกียรติเจ้าถิ่นถึงในบ้าน ความเงียบสงัดภายในลิฟต์ทำให้คีย์เริ่มผ่อนคลายความตึงเครียดลง แต่ทว่า อารมณ์ดิบเถื่อนที่ถูกกระตุ้นจากความรุนแรงเมื่อครู่ กลับเปลี่ยนรูปกลายเป็นความปรารถนาที่พุ่งพล่านในกาย เขากดรหัสผ่านเข้าห้องพัก แสงไฟสลัวภายในห้องสีน้ำเงินเข้มสะท้อนกับใบหน้าคมสันที่ดูดุดันกว่าทุกวัน พรีมที่นั่งอยู่บนโซฟากำลังกอดเข่าตัวเองด้วยความหวาดหวั่น ดวงตากลมโตคู่นั้นสั่นระริกทันทีที่เห็นร่างสูงใหญ่ของคีย์ก้าวเข้ามา “คีย์... เกิดอะไรขึ้นข้างล่างคะ... ฉันได้ยินเสียง...” เสียงของพรีมแผ่วเบาและสั่นเครือ คีย์ไม่ได้ตอบในทันที เขาค่อยๆ ถอดเสื้อสูทออกแล้วโยนมันลงบนพรมอย่างไม่ไยดี ก่อนจะย่างสามขุมเข้าไปหาหญิงสาวที่ขยับถอยหนีจนแผ่นหลังชิดกับพนักโซฟา เขาใช้มือแกร่งล็อกคางมนของเธอไว้ บังคับให้สบตากับนัยน์ตาที่ดูคล้ายสัตว์ร้ายที่กำลังหิวกระหาย “กรณ์มันมาเยือนบ้านฉัน... และการที่มันทำแบบนั้น แปลว่ามันต้องการประกาศสงคราม” คีย์กระซิบ เสียงของเขาแหบพร่าและเซ็กซี่อย่างร้ายกาจ “แต่ตอนนี้ฉันไม่อยากพูดเรื่องงาน ฉันต้องการ... การผ่อนคลาย” “คะ...คุณคีย์” “ไปที่ห้องแต่งตัว” เขาออกคำสั่งเด็ดขาด ดวงตาจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ “ใส่ชุดที่ฉันวางไว้บนเตียงให้เรียบร้อย แล้วรอฉันอยู่ตรงนั้น ถ้าฉันกลับเข้าไปแล้วยังเห็นเธอแต่งตัวมิดชิด... ฉันจะลงโทษเธอแทนการตรวจการบ้าน” พรีมก้มลงมองชุดที่วางอยู่บนเตียงขนาดคิงไซส์—มันไม่ใช่ชุดนอน แต่มันคือเศษผ้าลูกไม้สีดำบางเฉียบที่แทบไม่ปกปิดสัดส่วนใดๆ เลย หัวใจของเธอเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความกลัวปนเปไปกับความอายจนแก้มร้อนผ่าว เวลาผ่านไปเนิ่นนานในความรู้สึกของเธอ เมื่อคีย์ก้าวกลับเข้ามาในห้องนอนพร้อมกับแก้ววิสกี้ในมือ เขาก็พบพรีมยืนอยู่กลางห้อง แสงไฟสีส้มสลัวขับเน้นให้ผิวขาวจัดของเธอดูนวลเนียนภายใต้ชุดลูกไม้สีดำที่แทบจะกลืนไปกับความมืดมิด เขาหยุดยืนจ้องมองผลงานศิลปะที่มีชีวิตตรงหน้าด้วยสายตาที่ร้อนแรงราวกับจะแผดเผา “เดินมาหาฉัน...” เขาออกคำสั่งเบาๆ พรีมก้าวเท้าเข้าหาเขาอย่างไม่มั่นคง หัวใจของเธอกำลังสั่นไหวอย่างรุนแรงเมื่อคีย์วางแก้วลงบนโต๊ะข้างเตียง ก่อนจะรวบเอวคอดของเธอเข้าหาตัว แรงดึงมหาศาลทำให้ร่างของเธอปะทะกับแผงอกแกร่งเต็มแรง ฝ่ามือหยาบกร้านของเขาไล้ไปตามแผ่นหลังเปลือยเปล่า ทำให้เธอสะดุ้งสุดตัว “สวย... สวยจนฉันแทบจะอดใจไม่ไหว” คีย์กระซิบชิดใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนของเขารดรินผิวหนังจนเกิดความรู้สึกวาบหวามไปทั่วสรรพางค์กาย เขาสอดมือเข้าไปใต้ความบางเบาของลูกไม้ สัมผัสถึงความนุ่มละมุนที่ทำให้เขาแทบจะเสียการควบคุม คีย์อุ้มเธอขึ้นในท่าเจ้าสาวและวางลงบนเตียงนุ่มอย่างอ่อนโยน แต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความต้องการที่ปิดไม่มิด เขาคลานขึ้นไปคร่อมร่างของเธอไว้ ปลายนิ้วเรียวยาวไล่ไปตามเรียวขาที่สั่นระริก “วันนี้ฉันเจอเรื่องหนักมา พรีม...” เขาพึมพำขณะซุกไซ้ใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น “และเธอก็คือยาแก้ปวดเพียงหนึ่งเดียวของฉัน” บทรักที่เริ่มต้นขึ้นเปรียบเสมือนพายุที่ถาโถม ความดิบเถื่อนของมาเฟียหนุ่มถูกถ่ายทอดผ่านสัมผัสที่หนักหน่วงแต่เต็มไปด้วยความหลงใหล พรีมตอบสนองเขาด้วยความยินยอมพร้อมใจ ท่ามกลางบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความต้องการและกลิ่นหอมของความใคร่ ทุกสัมผัส ทุกจังหวะการเคลื่อนไหวถูกบันทึกไว้ในความทรงจำราวกับจะไม่มีวันสิ้นสุด ท่ามกลางห้วงอารมณ์ที่พุ่งสูงจนถึงขีดสุด คีย์หยุดชะงักกะทันหัน เขาเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวใต้ร่างด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป ราวกับเขานึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ในวินาทีวิกฤต “เดี๋ยวก่อน...” เสียงของเขาแหบต่ำจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ “ในห้องนี้ไม่ได้มีแค่เราสองคน... มีใครบางคนแอบฟังเราอยู่ตั้งแต่เมื่อกี้” คีย์เอื้อมมือไปคว้าปืนที่วางอยู่ข้างเตียงโดยไม่ละสายตาจากประตูห้องที่แง้มออกเพียงเล็กน้อย พรีมตัวแข็งทื่อด้วยความตกใจ ขณะที่เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนกำลังก้าวเข้ามาในห้องนอนโดยไม่ได้รับอนุญาต “ดูท่าคืนนี้... การตรวจการบ้านคงต้องถูกขัดจังหวะเสียแล้ว” ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของตัวละครที่รักของผมนะครับ วริศร์วิสกี้