เดตแรกที่ไม่คาดคิด

ความเงียบงันภายในห้องโดยสารของรถยนต์โรลส์รอยซ์สีดำสนิทไม่ได้ทำให้ความตึงเครียดลดลงเลยแม้แต่น้อย กลิ่นอายประจำตัวของคีย์—ผสมผสานระหว่างกลิ่นยาสูบราคาแพงและน้ำหอมผู้ชายแบรนด์นิชที่เย้ายวน—ลอยอบอวลอยู่ในพื้นที่แคบๆ แห่งนี้จนแทบทำให้พิมพ์มาดาหายใจไม่ทั่วท้อง สายตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าคมคายราวกับรูปสลักของมาเฟียหนุ่มมองตรงไปเบื้องหน้า ทว่ามือหนากลับเอื้อมมาล็อกข้อมือเรียวของเธอไว้หลวมๆ แรงบีบเพียงเล็กน้อยนั้นทรงพลังเสียจนเธอไม่มีทางขัดขืนได้เลย "ดูเหมือนว่า... เกมนี้มันเพิ่งจะเริ่มต้นจริงๆ เท่านั้น พรีม" คำพูดที่ทิ้งท้ายไว้จากเหตุการณ์ก่อนหน้ายังคงก้องกังวลอยู่ในโสตประสาท ก่อนที่รถคันหรูจะเคลื่อนตัวมาหยุดนิ่งสนิทอยู่หน้าภัตตาคารอาหารฝรั่งเศสชั้นนำระดับมิชลินสตาร์ ตั้งอยู่บนชั้นบนสุดของตึกระฟ้าใจกลางมหานคร ที่สำคัญคือ... รอบบริเวณนั้นไม่มีแม้แต่เงาของแขกคนอื่น บรรยากาศโดยรอบถูกปิดตายด้วยบอดี้าร์ดชุดสูทสากลนับสิบคนที่ยืนคุมเชิงอย่างเข้มงวด คีย์หันมามองเธอนิ่งๆ นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นสะท้อนความดุดันและอำนาจเบ็ดเสร็จ "ลงมาครับ" เขาเอ่ยสั้นๆ ด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่น่าเกรงขาม พพิมพ์มาดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอเม้มริมฝีปากแน่นขณะก้าวลงจากรถ สัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกของค่ำคืนที่ผสานกับความร้อนรุ่มในอก การที่เขาลงทุนปิดภัตตาคารหรูระดับนี้เพื่อเธอคนเดียว... มันไม่ใช่แค่การดินเนอร์ธรรมดา แต่มันคือการประกาศความเป็นเจ้าIเข้าครอบงำอย่างเต็มรูปแบบ เมื่อทั้งคู่ก้าวเข้ามาภายในร้าน แสงไฟสีส้มอบอุ่นจากโคมไฟคริสตัลระย้าส่องกระทบกับโต๊ะอาหารตัวยาวกลางห้องที่ถูกประดับประดาด้วยดอกกุหลาบสีแดงสดและเทียนหอม อาหารรสเลิศนับสิบรายการถูกจัดเตรียมไว้อย่างประณีตโดยเชฟระดับโลก แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของพรีมกลับไม่ใช่ความหรูหราเหล่านั้น หากแต่เป็นรอยยิ้มมุมปากที่เจือความร้ายกาจของคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม "ชอบไหมครับ?" คีย์เอ่ยถามเสียงทุ้มต่ำ ขณะรินไวน์แดงวินเทจลงในแก้วทรงสูง กลิ่นหอมกรุ่นของแอลกอฮอล์ลอยแตะจมูก "ผมสั่งให้เชฟเตรียมทุกอย่างที่คุณชอบ... หรืออย่างน้อยก็สิ่งที่ผมคิดว่าเหมาะกับคนดื้อๆ อย่างคุณ" "คุณคีย์ทำแบบนี้ทำไมคะ... เอ่อ หมายถึง... ทำไมต้องลงทุนปิดที่นี่ด้วยล่ะคะ" พรีมพยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่นไหว แม้หัวใจจะเต้นระรัวราวกับกลองเพล คีย์วางแก้วไวน์ลงช้าๆ เขานั่งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาคมกริบกวาดมองสำรวจเรือนร่างระหงในชุดเดรสเข้ารูปสีดำที่ขับผิวเนียนผุดผ่องให้โดดเด่นยิ่งขึ้น สายตานั้นร้อนแรงและดิบเถื่อนเสียจนพิมพ์มาด้ารู้สึกราวกับถูกเปลื้องผ้าด้วยสายตา "เพราะผมไม่ชอบกินของร่วมกับใคร... และเวลาที่ผมต้องการใครสักคน โลกทั้งใบก็ต้องหลีกทางให้" เขาตอบคำถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่มันกลับเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและทรงพลังในเวลาเดียวกัน "โดยเฉพาะผู้หญิงที่กล้าต่อรองกับผมอย่างคุณ พรีม" บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยแรงดึงดูดทางเพศที่อัดแน่นจนแทบหายใจไม่ออก แม้ทั้งคู่จะพยายามพูดคุยกันเรื่องธุรกิจและสถานการณ์หนี้สินของครอบครัวเธอ แต่ทว่าทุกครั้งที่สายตาของพวกเขาสบกัน มันกลับเต็มไปด้วยประกายไฟแห่งความปรารถนาที่พร้อมจะลุกไหม้ได้ทุกเมื่อ จนกระทั่งมื้ออาหารค่ำอันยาวนานผ่านพ้นไป ความอดทนของมาเฟียหนุ่มก็เดินทางมาถึงขีดจำกัด คีย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวอ้อมโต๊ะอาหารมาหยุดอยู่ด้านหลังเก้าอี้ที่พรีมนั่งอยู่ มือหนาวางลงบนพนักเก้าอี้ทั้งสองข้าง กักขังร่างบางเอาไว้ในอ้อมแขนอย่างสมบูรณ์ กลิ่นกายหอมสะอาดผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ ของเขาโอบล้อมตัวเธอไว้รอบด้าน "อิ่มหรือยังครับ... พรีม" เสียงกระซิบพร่าต่ำดังอยู่ข้างใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอระหงทำให้ขนลุกชันไปทั้งตัว "พ... พรีมว่าเราควรกลับกันได้แล้วนะคะ" เธอกล่าวเสียงสั่น พยายามจะเบี่ยงตัวหนี แต่ทว่าอ้อมแขนแข็งแกร่งกลับรวบเอวบางเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว "กลับเหรอครับ?" คีย์หัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและเซ็กซี่จนน่ากลัว "เราเพิ่งเริ่มต้นเดตแรกกันเองนะ... พรีมคิดจริงๆ หรือว่าผมจะพาคุณมาแค่นั่งกินข้าวแล้วก็แยกย้าย?" ทันทีที่พูดจบ คีย์ก็ช้อนอุ้มร่างบางขึ้นจากเก้าอี้ด้วยพละกำลังที่เหนือกว่าอย่างง่ายดาย พรีมหลุดอุ้งทานด้วยความตกใจ มือเรียวรีบควบไหล่กว้างของเขาไว้แน่นเพื่อทรงตัว "ปล่อยพรีมนะ! คุณคีย์จะทำอะไร!" "ผมจะพาคุณไปกินของหวาน... ที่อร่อยกว่าไวน์แก้วเมื่อกี้หลายเท่า" เขากล่าวด้วยรอยยิ้มมุมปากที่แฝงแววอันตราย ก่อนจะอุ้มเธอมุ่งตรงไปยังลิฟต์ส่วนตัวที่เชื่อมต่อไปยังห้องพักส่วนตัวสุดหรูชั้นบนสุดของอาคารแห่งนี้ ซึ่งถูกจัดเตรียมไว้สำหรับค่ำคืนนี้โดยเฉพาะ ทันทีที่ประตูลิฟต์ปิดลง คีย์ก็ดันร่างบางชิดกับผนังกระจกใสที่มองเห็นวิวเมืองยามค่ำคืนเบื้องล่าง ร่างกายกำยำบดเบียดเข้าหาจนแทบไม่มีช่องว่าง นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นลุกโชนด้วยไฟปรารถนาที่ยากจะควบคุม "คุณมัน... เอาแต่ใจที่สุด!" พรีมกัดริมฝีปากด้วยความโกรธปนความหวั่นไหว แววตาดื้อรั้นมองค้อนเขาอย่างไม่ยอมแพ้ "เพิ่งรู้เหรอครับ?" คีย์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏบนริมฝีปากหยักลึก "และคุณก็รู้ดี... ว่าคุณปฏิเสธผมไม่ได้" ริมฝีปากหนาร้อนระอุประทับจูบลงมาอย่างรวดเร็วและดุดัน รสจูบที่ทั้งเอาแต่ใจ เร่าร้อน และเรียกร้องสิทธิ์ขาด ทำเอาสมองของพรีมขาวโพลนในพริบตา ความโกรธขึงที่มีมลายหายไปในอากาศ ถูกแทนที่ด้วยความหวามไหวที่วิ่งพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย มือหนาเริ่มสอดเข้าไปใต้ร่มผ้า ลูบไล้ผิวเนียนนุ่มอย่างอุกอาจท่ามกลางบรรยากาศที่บีบคั้นหัวใจ ในขณะที่เปลวไฟแห่งความเสน่หาและความเร่าร้อนกำลังแผดเผาจนถึงขีดสุด เสียงโทรศัพท์มือถือราคาแพงในกระเป๋าเสื้อสูทของคีย์ก็แผדเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศ คีย์ขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจอย่างรุนแรง เขาผละริมฝีปากออกจากเรียวปากบวมเจ่อของหญิงสาวอย่างจำใจ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยสีหน้าเรียบเฉยแต่แววตากลับคมกริบราวกับใบมีด เมื่อกวาดตามองหน้าจอและกดรับสาย เสียงปลายสายที่ดังลอดเข้ามาทำให้ดวงตาของมาเฟียหนุ่มหรี่ลงเล็กน้อย บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากความเร่าร้อนกลายเป็นความเย็นยะเยือกในเสี้ยววินาที "นายใหญ่ครับ... ทางด้านของ 'กรณ์' เริ่มเคลื่อนไหวแล้วครับ มันส่งคนเข้าไปป่วนที่คาสิโนสาขาหลัก แถมตอนนี้... มันกำลังมุ่งหน้ามาที่นี่ครับ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านและอินไปกับความดาร์กเร่าร้อนนี้นะครับ