การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่

เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ก้าวเข้ามาตามทางเดินหินอ่อนหรูหราของเพนต์เฮาส์ ไม่ได้ทำให้คีย์ละสายตาไปจากร่างบางที่กำลังยืนตัวสั่นเทาอยู่เบื้องหน้าได้เลย ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มในชุดสูทสีเข้มไร้รอยยับหยุดนิ่งลงห่างจากพิมพ์มาดาเพียงไม่กี่ก้าว แววตาคมกริบดุจพญาอินทรีย์ที่เคยฉายแววดุดันและเยชาชา กวาดมองใบหน้าหวานที่ซีดเผือดด้วยความรู้สึกบางอย่างที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังนึกฉงน ประโยคคำเตือนเมื่อครู่ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของพรีม... *บุคคลที่เธอไว้ใจที่สุดกำลังจะเดินเข้ามาเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้าย* "คุณ... คุณหมายความว่ายังไงคะ คีย์" พรีมเค้นเสียงถามออกไป แม้ลำคอจะแห้งผากจนแทบเปล่ง "อย่าเพิ่งถามอะไรตอนนี้เลย พรีม" เสียงทุ้มต่ำที่เคยทรงอำนาจและเต็มไปด้วยการออกคำสั่ง กลับเจือความนุ่มนวลอย่างประหลาด คีย์ก้าวเข้าไปประชิดร่างบางที่ถอยหลังจนสะโพกชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงานกระจกใส แขนแกร่งข้างหนึ่งยกขึ้นทาบกับพื้นกระจกเพื่อกักกันเธอไว้ในอาณาเขตของเขา โดยไม่มีแววตาคุกคามเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา "หันไปมองทางนั้น... แล้วเธอจะรู้ว่า ทำไมฉันถึงต้องทำทุกอย่างเพื่อดึงเธอเข้ามาไว้ใกล้ตัว" ทันทีที่สิ้นเสียงประตูห้องรับแขกบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกด้วยฝีมือของบอดี้และรักษ์ แต่บุคคลที่ก้าวเข้ามาข้างในกลับทำให้ดวงตากลมโตของพิมพ์มาดาเบิกกว้างด้วยความตกใจยิ่งกว่าเดิม ร่างกายของเธอชาวาบไปถึงขั้วหัวใจ "กรณ์..." ชื่อนั้นหลุดรอดจากริมฝีปากบางเบา ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดสูทรasยเนี๊ยบ อดีตคู่หมั้นที่เธอเคยคิดว่าคือนายทุนผู้แสนดีและพร้อมจะช่วยเหลือครอบครัวจากกองหนี้สิน เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย็นชาที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต แววตาของกรณ์ไม่ได้มีความห่วงใยหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความกระหายอำนาจและความเคียดแค้นชิงชังที่พุ่งเป้ามาที่คราณฑ์สิน "ตกใจมากสินะ พรีม ที่ได้เห็นหน้าคู่หมั้นแสนดีของเธอในสภาพนี้น่ะ" กรณ์หัวเราะในลำคอ สายตากวาดมองทั้งคีย์และพรีมด้วยความเหยียดหยาม "ไม่คิดล่ะสิว่าฉันกับคลังข้อมูลลับของบริษัทนาย จะถูกคนของไอ้มาเฟียสารเลวนี้ขุดคุ้ยจนหมดเปลือก" พรีมขยับตัวจะผละหนีเพื่อเข้าไปหาคนที่เธอเคยไว้ใจที่สุด แต่สัมผัสอบอุ่นจากมือใหญ่ของคีย์ที่เอื้อมมาคว้าข้อมือเรียวไว้เสียก่อน ทำให้เธอต้องชะงัก คีย์ไม่ได้บีบรัดด้วยความรุนแรงเหมือนอย่างเคย แรงบีบนั้นกระชับมั่นคง อ่อนโยน และแฝงความปกป้องไว้อย่างเต็มเปี่ยม จนพรีมสัมผัสได้ถึงกระแสความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในใจท่ามกลางความหนาวเหน็บ "อยู่ข้างหลังฉัน" คีย์เอמהกระซิบแผ่วเบaข้างใบหูของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่ตรงซอกคอทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวอย่างควบคุมไม่ได้ "ฉันบอกแล้วว่าผู้ชายคนนี้ไม่ได้รักเธอ... เขาแค่มองเธอเป็นหมากตัวหนึ่งในเกมการเงินเพื่อล้มฉันเท่านั้น พรีม" "ไม่จริง... คุณกรณ์ไม่ใช่คนแบบนั้น!" พรีมส่ายหน้าปฏิเสธทั้งน้ำตา ความจริงที่ปรากฏตรงหน้ามันโหดร้ายเกินกว่าที่ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งจะแบกรับไหว คนหนึ่งคือคนที่เธอหวาดกลัวและตกเป็นเบี้ยล่าง แต่อีกคนคือคนที่เธอเคยฝากความหวังไว้ทั้งหมด กรณ์แค่นหัวเราะเสียงดังลั่นห้อง "หึ... โง่เง่าไม่เปลี่ยนเลยนะพรีม เธอมันก็แค่ผู้หญิงโง่ๆ ที่วิ่งตามหาความฝันลมๆ แล้งๆ นายคีย์มันจ่ายเงินให้เธอเท่าไหร่ล่ะ ถึงได้ยอมก้มหัวนอนให้มันเหยียบย่ำศักดิ์ศรีแบบนี้ หรือว่าติดใจลีลาบนเตียงของมาเฟียเถื่อนคนนี้จนลืมบุญคุณฉันไปหมดแล้ว!" คำพูดดูถูกเหยียดหยามของกรณ์ทำให้บรรยากาศภายในห้องดิ่งวูบลงสู่จุดเยือกแข็งในพริบตา คีย์หันขวับไปมองหน้าคู่ปรับเก่าด้วยแววตาที่ลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความโกรธเกรี้ยว เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจนพรีมต้องยกมือขึ้นยึดชายเสื้อสูทของเขาไว้โดยไม่รู้ตัว "ปากดีแบบนี้... น่าจะเอาไปใช้ตอนที่บริษัทแกกำลังล้มละลายมากกว่านะ กรณ์" คีย์กดเสียงต่ำลอดไรฟัน ร่างสูงก้าวถอยห่างจากพรีมเพียงเล็กน้อยเพื่อเผชิญหน้ากับศัตรู แต่ฝ่ามือหนาอีกข้างยังคงกุมมือบางของพิมพ์มาดาไว้แน่น ราวกับจะย้ำเตือนว่าเธอคือคนของเขา และไม่มีใครหน้าไหนมีสิทธิ์มาแตะต้องหรือดูหมิ่นเธอทั้งสิ้น "แกคิดว่าจะฮุบทุกอย่างไปได้คนเดียวเหรอ คราณฑ์สิน!" กรณ์ตะโกนลั่นพร้อมกับชักปืนพกสีดำสนิทออกจากอกเสื้อขึ้นเล็งตรงมาที่คีย์ "ถ้าฉันต้องพัง แกก็ต้องตายไปพร้อมกับฉันด้วย!" "กรี๊ด!" พรีมหลับตาปี๋และหวีดร้องออกมาด้วยความตกใจกลัว ร่างกายสั่นสะท้านไปหมด ภาพเหตุการณ์ตรงหน้าบีบคั้นหัวใจจนแทบหยุดเต้น แต่ทว่า... ไม่มีเสียงปืนลั่นไกอย่างที่คิด ฉับพลันนั้น ร่างสูงใหญ่ของคีย์ก็เคลื่อนไหวด้วยความเร็วสูงราวกับเสือชีตาร์ที่ตะครุบเหยื่อ มือแกร่งปัดกระบอกปืนในมือของกรณ์กระเด็นไปกระแทกกับพื้นกระจกเสียงดังสนั่น ก่อนที่หมัดหนักๆ จะซัดเข้าที่ใบหน้าของกรณ์เต็มแรงจนร่างโปร่งล้มคว่ำไม่เป็นท่า บอดี้การ์ดด้านหลังกรูเข้ามาล็อกตัวกรณ์ไว้กับพื้นอย่างรวดเร็ว ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วห้องรับแขก มีเพียงเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นของคีย์และเสียงสะื้นไห้เบาๆ ของพรีม คีย์ยืนมองศัตรูที่นอนหมดสภาพอยู่แทบเท้าด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจะหมุนตัวกลับมาหาร่างบางที่ทรุดฮวบลงนั่งคุกเข่ากับพื้นพรมด้วยความเข่าอ่อน ชายหนุ่มคุกเข่าลงข้างหนึ่งตรงหน้าเธอ ฝ่ามืออุ่นจัดเอื้อมไปประคองใบหน้าหวานที่เปื้อนคราบน้ำตาให้เงยขึ้นสบตา นิ้วโป้งหยาบกร้านไล่เช็ดหยาดน้ำตาออกจากแก้มนวลอย่างเบามือที่สุด ความกระด้างดุดันที่เคยมีมลายหายไปจนสิ้น เหลือเพียงความอ่อนโยนที่พรีมไม่เคยคาดคิดว่าจะได้เห็นจากผู้ชายคนนี้ "เจ็บตรงไหนหรือเปล่า..." น้ำเสียงทุ้มเอמהถามชิดริมฝีปาก สายตาที่มองเธอนั้นเต็มไปด้วยความห่วงใยอย่างแท้จริง ซึ่งมันสั่นคลอนหัวใจของพรีมจนแทบแหลกสลาย "ฮื่อ... ทำไมคุณถึงใจร้ายนัก คีย์... ทำไมโลกใบนี้ถึงมีแต่คนโกหก" พรีมโผเข้าซบหน้าลงกับอกแกร่งของเขา ปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อาย คีย์โอบกอดร่างบางเข้ามาแนบกาย แขนแกร่งกอดกระชับรัดแน่นราวกับต้องการปกป้องเธอจากโลกอันโหดร้ายใบนี้ทั้งหมด ใบหน้าหล่อเหลาก้มลงซุกไซ้กับกลุ่มผมนุ่มสูดดมความหอมหวานเพื่อปลอบประโลม หัวใจของมาเฟียหนุ่มกระตุกวาบเมื่อตระหนักได้ว่า... เขายอมทำทุกอย่าง แม้กระทั่งยอมให้อ่อนข้อลง ก็เพื่อให้ผู้หญิงคนนี้ปลอดภัยจากเงื้อมมือของคนชั่ว "ร้องออกมาเถอะ พรีม... ร้องให้พอ" คีย์กระซิบชิดขมับ เปลือกตาสดใสปิดลงรับความอบอุ่นจากเรือนร่างแนบชิด "จากวันนี้ไป... จะไม่มีใครหน้าไหนกล้าทำร้ายเธออีก ฉันสัญญา" ทว่า ในขณะที่อ้อมกอดอันเร่าร้อนและลึกซึ้งกำลังหลอมรวมหัวใจของคนทั้งสองเข้าด้วยกัน เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของคีย์ก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศ คีย์ขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิดแต่ก็ยอมควักมันขึ้นมาดูหน้าจอ เพียงแค่กวาดสายตาอ่านข้อความสั้นๆ ที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ พรีมก็สังเกตเห็นว่าแววตาคมกริบของคีย์เปลี่ยนเป็นดุดันและเย็นเยียบขึ้นมาทันที ราวกับมีพายุร้ายกำลังก่อตัวขึ้นอีกครั้ง "มีอะไรเหรอคะ..." พรีมเงยหน้าขึ้นถามด้วยความหวาดหวั่น ลางสังหรณ์บางอย่างบอกเธอว่า... เรื่องราวทั้งหมดมันยังไม่จบแค่นี้ คีย์วางสายโทรศัพท์ลงช้าๆ นัยน์ตาคมกวาดมองหน้าเธอนิ่งนาน ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะแย้มยิ้มเหยียดออกมาเล็กน้อย พร้อมกับประโยคสั้นๆ ที่ทำให้เลือดในกายของพรีมเย็นเฉียบลงไปถึงกระดูก "ดูเหมือนว่า... เกมนี้มันเพิ่งจะเริ่มต้นจริงๆ เท่านั้น พรีม" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอนะครับ