ข้อเสนอที่ไม่อาจปฏิเสธ

“นายครับ... แย่แล้วครับ! ฝั่งไอ้กรณ์ส่งคนบุกเข้ามาที่ชั้นใต้ดิน กำลังจะพังโกดังสินค้าของเราแล้วครับ!” เสียงลูกน้องคนสนิทที่ตะโกนแทรกเข้ามาผ่านเครื่องมือสื่อสารไร้สาย ไม่ได้ทำให้ร่างสูงใหญ่ที่นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงานหินอ่อนสีดำสนิทสะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย คีย์ หรือ คราณฑ์สิน ยังคงจิบวิสกี้สีอำพันในแก้วเจียรไนอย่างใจเย็น แววตาคมกริบดั่งพญาอินทรีซ่อนความเหี้ยมเกรียมเอาไว้ภายใต้กรอบหน้าอันหล่อเหลาราวกับรูปสลัก ทว่าความเงียบงันที่เขามอบให้กลับน่ากลัวเสียยิ่งกว่าเสียงกรีดร้องใดๆ ในห้องทำงานส่วนตัวชั้นบนสุดของคาสิโนและอาณาจักรสีเทาแห่งนี้ พรีม หรือ พิมพ์มาดา ยืนตัวสั่นเทาอยู่เบื้องหน้าเขา ร่างบางในชุดเดรสสั้นที่ยับยู่ยี่จากเหตุการณ์ชุลมุนเมื่อครู่กำลังหายใจถี่กระชั้น หยดน้ำตาคลอหน่วยอยู่ที่หน่วยตาคู่สวย แต่มันถูกกักเก็บไว้ด้วยศักดิ์ศรีอันน้อยนิดที่เธอยังหลงเหลืออยู่ หนี้สินก้อนโตที่บิดามารดาผู้ล่วงลับทิ้งไว้ให้ พร้อมกับตัวเลขมหาศาลที่เธอกำลังจะถูกฟ้องล้มละลายและถูกส่งตัวให้ไปชดใช้ในซ่องนรกของ ‘กรณ์’ อดีตคู่หมั้นผู้ไร้หัวใจและเป็นศัตรูตัวฉกาจของคีย์ บีบคั้นให้พิมพ์มาดาไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องก้าวเข้ามาในถ้ำเสือแห่งนี้เพื่อขอความช่วยเหลือ “ไงล่ะ... พิมพ์มาดา” คีย์วางแก้วลงบนโต๊ะ เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าเอ่ยขึ้นราวกับเสียงคำรามของสัตว์นักล่าที่กำลังหยอกเย้าเหยื่อในกรง “คนที่เธอเคยคิดจะแต่งงานด้วย มันกำลังจะส่งคนมาพังทุกอย่างที่เป็นของฉันเพื่อล่าตัวเธอคืนไป... เธоคิดว่าตัวเองมีค่าพอจะแลกกับความหายนะที่กำลังจะเกิดขึ้นไหมล่ะครับ” “ฉัน... ฉันไม่ได้ตั้งใจจะให้เรื่องมันเป็นแบบนี้ค่ะคุณคีย์” พรีมเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด เสียงหวานสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ “ฉันแค่อยากมาขอร้องให้คุณช่วย... เรื่องหนี้ทั้งหมด ฉันสัญญาว่าจะทำงานใช้คืนให้ทุกบาททุกสตางค์...” คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก เขาผุดลุกขึ้นเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้สูทสั่งตัดราคาแพงก้าวเข้ามาใกล้เธอทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ทว่าทรงพลังจนความกดอากาศรอบตัวลดฮวบลง พรีมผถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังบางแนบชิดกับบานประตูไม้เนื้อแข็ง หนีไปไหนไม่ได้อีกแล้วเมื่อฝ่ามือใหญ่ยกขึ้นทาบกับบานประตู กักขังเธอไว้ในอ้อมแขนของเขา “ทำงานใช้หนี้เหรอ?” คีย์โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนที่มีกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ปะทะเข้ากับซอกคอหอมกรุ่นของเธอ “เธอคิดว่าผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างเธอ จะหาเงินสิบล้านภายในสามวันมาจากไหน หืม? หรือจะเอาเรือนร่างนี้ไปเร่ขายให้พวกมันเพื่อหาเงินมาใช้หนี้ฉันล่ะครับ” “คุณคีย์! อย่าดูถูกกันนะ!” พรีมเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างไม่เกรงกลัว แม้เนื้อตัวจะสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวก็ตาม “ฉันมีศักดิ์ศรีพอ!” “ศักดิ์ศรีมันกินไม่ได้หรอกนะพิมพ์มาดา” นิ้วแกร่งเอื้อมไปเชยคางมนขึ้นบังคับให้เธอรับสัมผัสจากเขา สัมผัสหยาบกร้านทว่าแฝงไปด้วยแรงดึงดูดประหลาดทำให้ลมหายใจของพรีมสะดุด ปลายเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือตัวเองเพื่อดึงสติท่ามกลางกลิ่นกายหอมเย้ายวนของผู้ชายอันตรายตรงหน้า ข้างนอกนั่น เสียงโครมครามจากการปะทะกันเริ่มดังเล็ดลอดเข้ามาในชั้นบน เสียงกระจกแตกและเสียงตะโกนด่าทอเป็นสัญญาณเตือนว่าลูกน้องของกรณ์กำลังบุกทะลวงเข้ามาใกล้เรื่อยๆ สถานการณ์ตึงเครียดถึงขีดสุด ความเป็นความตายของอาณาจักรนี้แขวนอยู่บนเส้นด้าย แต่สายตาของคีย์กลับไม่ได้มองไปที่ประตูเลยแม้แต่น้อย เขากำลังจดจ้องอยู่กับเรียวปากอิ่มสีระเรื่อที่สั่นระริกด้วยความตื่นตระหนก “ถ้าเธอไม่อยากตกเป็นของไอ้กรณ์... และไม่อยากให้ฉันสั่งลูกน้องโยนเธอออกไปให้มันฉีกทาสชำแหละข้างนอกนั่น...” คีย์กระซิบชิดริมใบหูของเธอ เสียงทุ้มพร่าต่ำทอดลงอย่างเย้ายوانและเด็ดขาด “ก็มีทางเดียวเท่านั้น” พรีมเบิกตากว้าง หัวใจเต้นระรัวราวกับกลองเพล “ทาง... ทางไหนคะ” “มาเป็น ‘ผู้หญิงของฉัน’ ซะสิครับ” ข้อเสนอที่ถูกโยนใส่หน้าทำเอาพรีมถึงกับพูดไม่ออก สมองขาวโพลนไปหมด เธอรู้ดีว่าคำว่า ‘ผู้หญิงของเขา’ ในความหมายของมาเฟียสายดาร์กอย่างคีย์ ไม่ใช่แค่การเป็นคนรักทั่วไป แต่มันหมายถึงการตกเป็นเชลยสวาทและทาสทางอารมณ์ของเขาอย่างไม่มีเงื่อนไข ตลอดร่างกายและจิตใจจะต้องอยู่ภายใต้การบงการของปีศาจตนนี้ “ว่าไงล่ะ? จะยอมเป็นของฉันแล้วให้ฉันช่วยปกป้องเธอจากไอ้สวะพวกนั้น หรือจะเดินออกไปให้มันย่ำยีแล้วตายอย่างอนาถอยู่ข้างถนน... เลือกเอาครับ” ฝ่ามือใหญ่เลื่อนต่ำลงมาสัมผัสเอวคอดกิ่วผ่านเนื้อผ้า บีบเคล้นหนักหน่วงจนพรีมต้องหลุดเสียงครางประท้วงด้วยความเจ็บปวดปนเสียวซ่าน แรงดึงดูดทางกายที่รุนแรงแผ่ซ่านผ่านฝ่ามือของเขาเข้ามาในร่างกายเธอ ปลุกเร้าไฟปรารถนาที่เธอพยายามกด 30 ปีให้มอดดับลง แต่มันกลับโหมกระหน่ำขึ้นมาอย่างง่ายดายเพียงแค่สัมผัสเดียวจากผู้ชายคนนี้ “ฉัน... ฉันไม่มีทางเลือกไม่ใช่เหรอคะ” พรีมน้ำตาไหลริน อาบแก้มเนียนอย่างน่าเวทนา ทว่าแววตาเริ่มมีความยอมจำนนปรากฏชัด คีย์ยправлениеยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ เข้มงวด ดิบเถื่อน และเร่าร้อนเกินกว่าจะต้านทาน มือหนากระชากเอวเธอเข้าหาแนบชิดจนแผ่นอกอวบอิ่มชนเข้ากับแผงอกแกร่งของเขา บดเบียดจนแทบไม่มีช่องว่างระหว่างกัน “ดีมากเด็กดี...” คีย์ก้มลงกระซิบชิดริมฝีปากที่สั่นเทา ก่อนจะฉกฉวยริมฝีปากนุ่มนวลนั้นด้วยจູບที่ดุดัน เร่าร้อน และป่าเถื่อน ราวกับจะประกาศความเป็นเจ้าของ พรีมเบิกตากว้างก่อนที่สติสัมปชัญญะทั้งหมดจะถูกดูดกลืนหายไปในรสจูบอันวาบหวามที่เขาเป็นผู้ชี้นำ ในขณะที่เสียงพังประตูด้านนอกดังสนั่นขึ้นพร้อมกับการบุกรุกเข้ามาของศัตรู คีย์กลับผละริมฝีปากออกเล็กน้อย นัยน์ตาดำมืดดั่งหุบเหวลึกจ้องมองเธอด้วยความกระหาย ก่อนที่เขาจะกระซิบประโยคสุดท้ายข้างใบหูที่ทำให้หัวใจของเธอร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม “เตรียมตัวรับบทเรียนแรกของเธอให้ดี... เพราะหลังจากนี้ ฉันจะไม่มีวันปล่อยให้เธอเป็นอิสระอีกเลย” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุน "วริศร์วิสกี้" เสมอมานะครับ