หนี้เลือดที่ต้องชดใช้

กลิ่นอฮอล์ราคาแพงระเหยผสมผสานไปกับความเย็นยะเยือกจากเครื่องปรับอากาศที่ตั้งอุณหภูมิไว้ต่ำจนผิวกายรู้สึกได้ถึงความตึงเครียด ความมืดมิดภายในห้องทำงานส่วนตัวบนชั้นสูงสุดของคาสิโนหรูถูกขับเน้นให้ดูน่าอึดอัดยิ่งขึ้นด้วยม่านสีทึบที่ปิดสนิท ปิดกั้นแสงไฟยามค่ำคืนจากมหานครเบื้องล่างจนหมดสิ้น มีเพียงแสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟบนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ที่สาดส่องกระทบใบหน้าครึ่งซีกของชายหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล “สามสิบล้าน... เงินจำนวนนี้มากพอจะซื้อชีวิตคนงานเหมืองไร้ค่าได้เป็นร้อยชีวิต แต่สำหรับพ่อเธอล่ะพิมพ์มาดา... เขาเอาไปละลายทิ้งกับโต๊ะบาคาร่าในเวลาไม่ถึงสามชั่วโมงด้วยซ้ำ” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ น้ำเสียงนั้นเรียบเฉย ทว่าเต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาลที่กดทับลงบนบ่าของหญิงสาวจนแทบหายใจไม่ออก คราณฑ์สิน หรือ 'คีย์' นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังแท้ราคาแพง ดวงตาคมกริบราวกับสัตว์นักล่าจ้องมองร่างเพรียวบางที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่เบื้องหน้า แววตาคู่นั้นไม่มีความปรานี มีเพียงความเยียบเย็นและการประเมินค่า... ประเมินว่าเรือนร่างและศักดิ์ศรีของเأอจะชดใช้หนี้สินที่ครอบครัวเธอก่อไว้ได้อย่างไร พิมพ์มาดากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความโกรธและความกลัวตีรวนอยู่ในอกจนร้อนผ่าว เธอไม่อาจก้มหัวให้เขาได้มากกว่านี้อีกแล้ว แม้ว่าสถานการณ์ตอนนี้เธอจะเป็นฝ่ายจนมุมก็ตาม “ฉันไม่มีเงินก้อนนั้นมาคืนคุณในตอนนี้หรอกค่ะ... เอ้ย... ผม... ดิฉันหมายถึงคุณคีย์ต้องให้เวลาฉันมากกว่านี้” พิมพ์มาดาเผลอหลุดเสียงสั่นด้วยความประหม่า แต่เธอก็พยายามเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาดื้อรั้นสะท้อนความท้าทายเล็กๆ ออกมา แม้ขาเรียวทั้งสองข้างจะสั่นจนแทบยืนไม่อยู่แล้วก็ตาม “ให้เวลา?” คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและอันตราย ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะก้าวช้าๆ เข้ามาหาเธอทีละก้าว ราวกับเสือดาวที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม “พ่อเธอเอาเงินสดออกไปจากกาสิโนฉัน แล้วตอนนี้เธอบอกให้ฉันรอ? เธอกำลังดูถูกความอดทนของฉันอยู่หรือเปล่าพิมพ์มาดา” กลิ่นอายบุหรี่จางๆ ผสมผสานกับน้ำหอมผู้ชายราคาแพงโชยเข้าจมูกเมื่อเขาย่างกรายเข้ามาประชิดตัว พิมพ์มาดาถอยหลังกรูดจนสะโพกมนชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงาน แผ่นหลังแนบสนิทไร้ทางหนี ร่างกายของเธอร้อนผ่าวขึ้นมาทันที ไม่ใช่เพราะความอบอุ่น แต่เป็นเพราะรัศมีคุกคามที่แผ่ออกมาจากตัวตนดิบเถื่อนของชายหนุ่มตรงหน้า คีย์โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะดะเข้ากับข้างแก้มเนียน นิ้วเรียวแกร่งเอื้อมขึ้นมาเชยคางมนของเธอขึ้นบังคับให้สบตา ปลายนิ้วหยาบกร้านไล้เบาๆ บนผิวแก้มอย่างถือวิสาสะ สัมผัสนั้นเต็มไปด้วยความเย้ายวนและคุกคามในเวลาเดียวกัน “ปล่อยฉันนะคะ…” เธอยกมือขึ้นหมายจะปัดป้อง แต่มือใหญ่กลับรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไขว้ไว้เหนือหัวด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย แรงมหาศาลจากเขาทำให้เธอขยับเขยื้อนแทบไม่ได้ ร่างกายแนบชิดติดกันจนรับรู้ถึงแผงอกกว้างที่สะท้อนขึ้นลงตามจังหวะการหายใจ “จำไว้ว่าเธอไม่มีสิทธิ์มาต่อรองอะไรกับฉันทั้งนั้น…” เสียงกระซิบพร่าต่ำดังอยู่ชิดริมใบหู ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอระหงจนขนลุกซู่ “ในเมื่อเธอไม่มีเงินมาจ่าย ก็ต้องใช้ด้วยวิธีอื่น... วิธีที่เธอถนัดที่สุดไงล่ะ” หัวใจของพิมพ์มาดาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ความหวาดกลัวเข้าเกาะกุมจิตใจเมื่อสายตาคมกริบของเขาเลื่อนต่ำลงมาสำรวจเรือนร่างของเธออย่างจาบจ้วง ราวกับเสือที่กำลังพิจารณาชิ้นเนื้ออันโอชะ แม้เธอจะพยายามบิดเร้นร่างกายหนี แต่รวงแขนแข็งแกร่งกลับรัดตรึงเธอไว้แน่นราวกับกรงเหล็ก “คุณมันคนไร้ยางอาย… ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!” เธอเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความโกรธจัด นัยน์ตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ด้วยความพยายามที่จะปกป้องศักดิ์ศรีของตนเองเป็นครั้งสุดท้าย “ไร้ยางอายเหรอ?” คีย์มุมปากกระตุกยิ้มร้ายกาจ แววตาดิบเถื่อนฉายประกายเร่าร้อนขึ้นมาวับวาม “หึ... เดี๋ยวเธอก็จะได้รู้ว่าคนที่ไร้ยางอายจริงๆ บนเตียงเนี่ย มันเป็นยังไง” สิ้นคำพูดนั้น ริมฝีปากหยักลึกก็โน้มลงมาประทับปิดกลีบปากนุ่มของเธอทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้ได้ตั้งตัว ความดุดันและเร่าร้อนถาโถมเข้ามาดั่งคลื่นพายุ สัมผัสแรกเต็มไปด้วยความบังคับและรุกราน ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความลึกล้ำที่สูบเอาลมหายใจของเธอไปจนหมดสิ้น พิมพ์มาดาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง สมองขาวโพลนราวกับถูกไฟแผดเผา มือที่เคยพยายามขัดขืนเริ่มอ่อนแรงลงทีละน้อยภายใต้รสจูบที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจครอบงำและแรงดึงดูดทางกายอันรุนแรงที่เธอไม่อาจปฏิเสธได้ ในวินาทีที่สติสัมปชัญญะเริ่มเลือนราง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างเร่งร้อน ก่อนที่ร่างของบอดี้การ์ดคนสนิทจะผลักประตูเข้ามาโดยไม่รอให้ได้รับอนุญาต พร้อมกับน้ำเสียงตื่นตระหนกที่ทำให้บรรยากาศในห้องพลิกคว่ำในพริบตา “นายครับ... แย่แล้วครับ! ฝั่งไอ้กรณ์ส่งคนบุกเข้ามาที่ชั้นใต้ดิน กำลังจะพังโกดังสินค้าของเราแล้วครับ!” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านตอนแรกนี้นะครับ