จดหมายที่ไม่มีผู้รับ

กลิ่นอายความอับชื้นของกระดาษโบราณผสมผสานกับกลิ่นจางๆ ของน้ำหอมผู้หญิงราคาแพงที่ลอยวนอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของธวิน ไม่ใช่สิ่งที่น่ารื่นรมย์เลยสักนิดสำหรับผู้ชายที่กำลังถูกความผิดบาปกัดกินวิญญาณทีละน้อย "คุณแน่ใจเหรอคะว่ามันถูกส่งมาที่โต๊ะนี้โดยไม่มีร่องรอยการบุกรุก" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลของเลขานุการหน้าห้องดังขึ้น พร้อมกับซองจดหมายสีชาที่วางอยู่บนแฟ้มเอกสารสำคัญ ธวินไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองทันที เขายังคงจดจ้องตัวเลขผลประกอบการที่ตกต่ำดิ่งเหวบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ราวกับคนใกล้ตาย แต่ทว่าประสาทสัมผัสกลับถูกตรึงไว้ด้วยกระดาษแผ่นบางๆ ซองนั้นอย่างประหลาด ไม่มีชื่อผู้ส่ง ไม่มีแสตมป์ และไม่มีร่องรอยการประทับตราจากไปรษณีย์ มันถูกวางไว้ ณ จุดที่ปลอดภัยที่สุดและส่วนตัวที่สุดในห้องทำงานที่มีระบบรักษาความปลอดภัยแน่นหนา ธวินสูดหายใจเข้าลึก มือหนาที่เคยใช้เซ็นอนุมัติโครงการมูลค่าหลายพันล้านสั่นเทาเล็กน้อยยามเอื้อมไปสัมผัสผิวสัมผัสหยาบกร้านของซองจดหมาย ความเย็นยะเยือกแล่นริ้วจากปลายนิ้วเข้าสู่กระดูกสันหลัง ราวกับว่าเขากำลังเปิดฝาโลงศพของใครบางคนที่เขาฝังกลบไว้ด้วยมือของตัวเองเมื่อหลายปีก่อน เมื่อฉีกซองออก สิ่งที่ร่วงหล่นลงมาไม่ใช่กระดาษแผ่นพับข้อความขู่กรรโชกทรัพย์ธรรมดา แต่เป็นภาพถ่ายโพลารอยด์เก่าๆ ใบหนึ่ง... ภาพที่ทำให้ลมหายใจของนักบริหารผู้ยิ่งใหญ่สะดุดกึก ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นด้วยความตื่นตระหนกจนเส้นเลือดฝอยในตาแดงก่ำ มันคือภาพถ่ายของปาริศาในอดีต—ช่วงเวลาที่เธอกำลังตั้งครรภ์อ่อนๆ และยืนอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ในบ้านพักตากอากาศที่เขาเคยสั่งให้เธอไป "เก็บตัว" ให้พ้นจากสายตาผู้คน แววตาในภาพนั้นว่างเปล่า ไร้ซึ่งประกายความสุข และเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาที่สะท้อนความเจ็บปวดเจียนตาย แต่วินาทีนี้ สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าอดีต คือข้อความที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ ด้านหลังภาพด้วยหมึกสีแดงฉาน *“บาปที่คุณสร้างไว้ กำลังเติบโตขึ้นเรื่อยๆ และอีกไม่นาน… มันจะกลับมาทวงทุกอย่างคืนจากมือคุณ ธวิน”* ชายหนุ่มขยำภาพในมือจนยับยู่ยี่ หัวใจเต้นรัวระรัวราวกับกลองเพลกระชั้นชิด ความหวาดกลัวที่เขาพยายามกดทับมันไว้ใต้ความสำเร็จและอำนาจเงินตรา บัดนี้กำลังพังทลายลงมาอย่างไร้ทางต้านทาน เขาหอบหายใจหนักหน่วง เหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผม ทั้งที่ห้องทำงานเปิดแอร์เย็นเฉียบจนแทบกลายเป็นน้ำแข็ง ในขณะเดียวกัน ที่มุมหนึ่งของล็อบบี้โรงแรมหรูฝั่งตรงข้าม ปาริศากำลังจิบชาเอิร์ลเกรย์ร้อนกรุ่นอย่างใจเย็น รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากของเธองดงามแต่ทว่าเย็นชาเสียจนน่าขนพองสเกล เธอมองผ่านกระจกใสบานใหญ่ไปยังตึกสูงที่เป็นรังของอดีตสามี ดวงตากลมโตคู่นั้นเต็มไปด้วยความสะใจและเพลิงแค้นที่ถูกสุมไว้ด้วยน้ำตามานานนับปี "เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้นนะคะ ธวิน..." เธอพึมพำกับตัวเองเบาๆ น้ำเสียงนุ่มนวลแต่ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดอาบยาพิษ "คุณทำลายโลกทั้งใบของฉันไปแล้ว... ถึงตาคุณบ้างที่จะต้องลิ้มรสความรู้สึกของการรอคอยความตายทีละน้อย" ปาริศาวางถ้วยแบล็กทีลงกระทบจานรองเสียงดังกรุ๊งกริ๊ง เธอหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาเพื่อตรวจสอบความเคลื่อนไหวบางอย่าง แต่ทว่า หน้าจอที่กำลังสว่างวาบกลับแสดงภาพจากกล้องวงจรปิดตัวใหม่ล่าสุด—ภาพที่ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอชะงักค้างไปชั่วขณะ ที่หน้าประตูกระจกห้องทำงานของธวินในขณะนี้ มีร่างเล็กๆ ของเด็กชายวัยราวเจ็ดขวบคนหนึ่งกำลังยืนอยู่ เด็กน้อยสวมเสื้อผ้าเรียบง่าย ดวงตากลมโตคู่นั้นช่างถอดแบบมาจากธวินราวกับพิมพ์เดียวกันไม่มีผิดเพี้ยน และที่สำคัญที่สุด... ในมือเล็กๆ คู่นั้นกำลังถือซองจดหมายสีชาอีกซองหนึ่ง ซึ่งมีชื่อผู้รับจารึกไว้ด้วยลายมือที่ปาริศาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าจะได้เห็นมันอีกครั้งในชีวิตนี้! ขอขอบพระคุณคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงมืดแห่งการแก้แค้นนี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!