รอยร้าวในใจ

กลิ่นกาแฟดำคั่วเข้มผสมกับความเงียบงันในห้องทำงานส่วนตัวของธวิน ช่างเป็นรสชาติที่ฝาดเฝื่อนและบาดลึกเสียจนคนดื่มต้องขมวดคิ้ว ปาริศานั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้สีชา ตัวตนของเธอในวันนี้ไม่ใช่ภรรยาตัวเล็กๆ คนเดิมที่เคยนั่งรอเขาอย่างไร้จุดหมายบนโต๊ะอาหารเย็นที่เย็นชืดอีกต่อไปแล้ว หากแต่เป็นผู้หญิงในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มที่แผ่ไอเย็นเยียบออกมาทุกอณูขุมขน สายตาของเธอที่มองตรงไปยังชายหนุ่มหลังโต๊ะทำงานไม่ได้มีความโกรธเกลียดพวยพุ่งเหมือนไฟบรรลัยกัลป์ แต่มันว่างเปล่า—ความว่างเปล่าที่น่ากลัวเสียยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด "เอกสารสัญญาว่าจ้างโปรเจกต์ใหม่... คุณอ่านทบทวนหรือยังคะ, คุณธวิน" น้ำเสียงนุ่มนวลราบเรียบของปาริศาราวกับเสียงกระซิบจากความมืด มันจงใจทิ้งจังหวะเว้นวรรคให้หัวใจของคนที่นั่งฟังกระตุกวูบ ธวินเงยหน้าขึ้นจากกองกระดาษ ดวงตาคมกราบกรานคู่นั้นเต็มไปด้วยร่องรอยความเหนื่อยล้า ขอบตาคล้ำราวกับคนไม่ได้นอนมาหลายคืน สภาพของประธานบริหารหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลในวันนี้ช่างน่าสมเพชในสายตาของเขาเอง เมื่อเทียบกับผู้หญิงตรงหน้าคนที่เขาเคยผลักไสไล่ส่งอย่างไร้เยื่อใย "ผมอ่านแล้ว..." ธวินกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก เสียงของเขาแหบพร่า "ทุกเงื่อนไข... คุณเป็นคนกำหนดเองทั้งหมด ปาริศา คุณต้องการให้บริษัทของผมเป็นฝ่ายเสียเปรียบในทุกข้อตกลง... เพื่ออะไรกัน" ปาริศายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไม่ส่งไปถึงดวงตาคู่สวยที่เรียכיร้อยด้วยความเยียบเย็น เธอวางแก้วกาแฟลงบนจานรองเกิดเสียงกระทบกันเบาๆ แต่กลับดังสะท้อนก้องในโสตประสาทของคนฟัง "เพื่ออะไรอย่างนั้นหรือคะ?" เธอทวนคำ ช้าๆ ชัดๆ "แปลกจังนะคะ ทั้งๆ ที่คำถามนี้... ควรจะเป็นคำถามที่ฉันเคยถามคุณเมื่อหลายปีก่อน ในวันที่ฉันถือใบหย่าพร้อมกับความว่างเปล่าในมือ แต่ดูตอนนี้สิคะ คุณกลับมาถามคำถามเดียวกันกับคนที่ถูกคุณเหยียบย่ำจนไม่เหลือชิ้นดี... น่าขันเสียจริงนะคะ" ธวินสะอึกไปชั่วขณะ มือหนาที่วางอยู่บนโต๊ะกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความเจ็บปวดจากการถูกตอกย้ำด้วยความจริงในอดีตกัดกินผนังหัวใจของเขาจนพรุน เขาไม่อาจแก้ตัวใดๆ ได้เลย เพราะทุกสิ่งที่ปาริศาพูดคือความจริง—ความจริงที่เขาเป็นคนสร้างมันขึ้นมาด้วยมือของตัวเอง "ผมรู้ว่าผมชั่วช้า... ผมรู้ว่าสิ่งที่ผมเคยทำกับคุณมันให้อภัยไม่ได้" ธวินลุกขึ้นจากเก้าอี้ก้าวช้าๆ เข้ามาหาเธอราวกับคนไร้เรี่ยวแรง เขาคุกเข่าลงข้างโซฟาที่เธอนั่ง ปล่อยให้ศักดิ์ศรีทั้งหมดที่มีพังทลายลงแทบเท้าของอดีตภรรยา "ปาริศา... จะให้ผมทำอะไรก็ได้ ขอแค่คุณบอก ขอแค่ให้ผมได้ชดใช้... ไม่ว่าทางไหนก็ตาม" ภาพของผู้ชายที่เคยเย่อหยิ่งและถือดีในอำนาจ ยอมคุกเข่าลงร้องขอความเมตตาจากเธอ ช่างเป็นภาพที่สะใจและหอมหวานยิ่งกว่าน้ำผึ้งหยดสุดท้าย ปาริศาก้มมองเขาด้วยสายตาที่ทอดมองเศษฝุ่นผง เธอยื่นมือเรียวบางออกไป ใช้ปลายนิ้วเย็นเฉียบแตะที่คางของเขาบังคับให้ธวินต้องเงยหน้าขึ้นสบตา "อยากชดใช้หรือคะ?" ปาริศาเอ่ยกระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตราย "งั้นก็เริ่มจาก... การพิสูจน์ให้ฉันเห็นสิคะ ว่าความทรมานที่คุณกำลังรู้สึกอยู่ตอนนี้ มันเทียบไม่ได้เลยกับเศษเสี้ยวความเจ็บปวดที่ฉันต้องแบกรับไว้คนเดียวตลอดหลายปีที่ผ่านมา" เธอผละมือออกอย่างไม่ใยดี ปล่อยให้ธวินค้างเติ่งอยู่กับความอ้างว้างและหยาดน้ำตาที่คลอหน่วยในดวงตาคู่คม ผู้ชายที่เคยแข็งกร้าวบัดนี้กลับแตกสลายคามือของเธออย่างไร้ทางสู้ แต่นี่เป็นเพียงแค่บทแรกของเกมจิตวิทยาที่เธอตั้งใจจะเล่นงานเขาให้เจ็บเจียนตายเท่านั้น ปาริศายืนขึ้นจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ เตรียมจะหมุนตัวเดินออกจากห้องทำงานแห่งนี้ ทว่าเสียงเคาะประตูกลับดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน ก๊อก ก๊อก ก๊อก ประถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอให้อذنญาต ร่างโปร่งของเลขาหนุ่มหน้าใหม่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้ารีบร้อน ในมือถือแฟ้มเอกสารด่วนพิเศษ พร้อมกับยื่นแท็บเล็ตหน้าจอเปิดค้างไว้ให้ธวินโดยไม่ทันสังเกตบรรยากาศมาคุระหว่างคนทั้งคู่ "ท่านประธานครับ... มีเอกสารด่วนจากสำนักงานทนายความส่งตรงถึงคุณโดยเฉพาะครับ เป็นเรื่อง... เกี่ยวกับคดีสิทธิ์การเลี้ยงดูบุตร และ... ผลตรวจพันธุกรรมที่เพิ่งออกมายืนยันครับ" ปาริศาที่กำลังจะก้าวเดิน ชะงักฝีเท้าลงทันที แววตาคู่สวยที่เคยเรียบเฉยปรากฏรอยไหววับขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความนิ่งสนิทที่ยากจะคาดเดา ธวินรับแท็บเล็ตมาด้วยมือที่สั่นเทา สายตาคมกวาดมองตัวเลขเปอร์เซ็นต์บนหน้าจอที่ระบุความสัมพันธ์ทางสายเลือดอย่างชัดเจน—99.99%—และชื่อของเด็กชายตัวน้อยวัยสี่ขวบที่ปรากฏอยู่บรรทัดบนสุด... เด็กผู้ชายที่มีรอยยิ้มและนัยน์ตาถอดแบบมาจากเขาไม่มีผิดเพี้ยน ลมหายใจของธวินสะดุดกึก เขาราวกับถูกสายฟ้าฟาดเข้ากลางกระหม่อมในค่ำคืนที่ไร้ดาวดวงนี้ *** จากใจ "กระจกเงาต้องสาป" ค่ะ: ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงมืดของความเจ็บปวดนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ