รอยแผลที่เปิดออก

กลิ่นอายของกาแฟดำคั่วเข้มผสมกับความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานหรูใจกลางเมือง ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่ผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ปาริศานั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังสีเข้ม ตัวเธอดั่งรูปปั้นน้ำแข็งที่ถูกแกะสลักขึ้นด้วยความแค้นและหยาดน้ำตาในอดีต สายตาคู่นั้นนิ่งสนิท ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดโกนที่พร้อมจะกรีดลึกลงบนเนื้อหนังของคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ธวินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ลูกกระเดือกของชายหนุ่มขยับขึ้นลงตามแรงสะอื้นที่ถูกกัก เก็บไว้ภายใต้ท่าทีเย่อหยิ่งของนักบริหารมือหนึ่ง มือหนาทั้งสองข้างประสานเข้าหากันแน่นจนข้อต่องนิ้วขาวซีด สมุดบันทึกเล่มเก่าปกหนังสีน้ำตาลที่เขาเพิ่งค้นพบจากลิ้นชักลับในบ้านพักเก่า ถูกวางไว้บนโต๊ะกระจกใส—มันคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่ตอกย้ำว่า เขาเคยทำลายชีวิตของผู้หญิงคนนี้ย่อยยับแค่ไหน "คุณอ่านมันหรือยัง..." เสียงของธวินแหบพร่า ไร้ซึ่งความทรงอำนาจใดๆหลงเหลืออยู่ เหลือเพียงความเวทนาที่เขามีต่อตัว เอง "ทุกบรรทัดในนั้น... มันคือความจริงที่ผมพยายามหนีมาตลอดสี่ปี" ปาริศาแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน มีเพียงความเย้ยหยันและสมเพชระคนกัน เธอยังจำความรู้สึกในวันที่ต้องเซ็นใบหย่าโดยที่ในท้องมีอีกหนึ่งชีวิตที่กำลังเติบโตได้ดี วันที่เธออ้อนวอนขอความเห็นใจ แต่วินาทีนั้นธวินกลับมองเธอเป็นเพียงภาระที่น่ารังเกียจ "อ่านแล้วค่ะ..." ปาริศาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าทรงพลังพอที่จะทำให้ธวินสะดุ้งเฮือก "อ่านแล้วก็ทำให้ฉันนึกสมเพชตัวเองในอดีตเสียจริง ที่เคยเอาความรัก ความศรัทธา ไปฝากไว้กับผู้ชายเห็นแก่ตัวอย่างคุณ ธวินคะ... กระดาษเก่าๆ หน้าหมึกที่เลือนรางพวกนั้น มันไม่ได้ช่วยล้างความสกปรกในอดีตของคุณให้สะอาดขึ้นมาได้เลยแม้แต่น้อย" "ปาริศา... ผมรู้ว่าผมเลว ผมรู้ว่าสิ่งที่ผมทำกับคุณและลูก..." "หยุดพูดคำว่า 'ลูก' จากปากคุณเถอะค่ะ!" ปาริศาตวาดกร้าว นัยน์ตาสั่นระริกด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกจุดขึ้นมาอีกครั้ง เธอวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่นจนของเหลวสีดำกระฉอก "คุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเอ่ยถึงคำนั้น เด็กคนนั้นตายไปแล้ว! ตายไปพร้อมกับความหวังโง่ๆ ของฉันในคืนที่หิมะโปรยปรายและคุณทิ้งฉันให้อยู่ในห้องเช่าแคบๆ โดยไม่แม้แต่จะชายตาแล!" ความเจ็บปวดในอดีตถูกกระชากขึ้นมากลางอากาศราวกับแผลสดที่ถูกราดด้วยเกลือเม็ดใหญ่ ธวินรู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก หน้าอกข้างซ้ายบีบอัดจนเจ็บแปลบ เขาอยากจะเอื้อมมือไปกุมมือเธอเพื่อขอร้องให้เธอหยุดทรมานเขาด้วยสายตาคู่นั้น แต่เขาก็รู้ดีว่าตัวเขาเองไม่หลงเหลือสิทธิ์นั้นอีกต่อไปแล้ว "ผมขอโทษ..." คำพูดเดิมๆ ที่ไร้ราคาถูกพรั่งพรูออกมาจากริมฝีปากที่สั่นเทาของอดีตสามีผู้ยิ่งใหญ่ "ถ้าผมย้อนเวลากลับไปได้... ผมจะไม่มีวัน..." "คุณไม่มีวันย้อนกลับไปได้หรอกค่ะธวิน" ปาริศาตัดบทอย่างไม่ใยดี เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ชุดสูทสีเทาเข้มเข้ารูปขับเน้นบุคลิกอันน่าเกรงขาม เธอโน้มตัวลงไปมองหน้าเขาในระยะประชิด กลิ่นน้ำหอมราคาแพงระคนกับความเยือกเย็นแผ่ซ่านออกมารอบตัวเธอ "เกมแก้แค้นเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น สิ่งที่คุณสูญเสียไปในตอนนี้ มันยังน้อยเกินไปด้วยซ้ำกับสิ่งที่ฉันต้องเผชิญ" เธอผละตัวออกอย่างไม่สนใจไยดี หันหลังเตรียมจะก้าวเดินออกจากห้องทำงานส่วนตัวแห่งนี้ ทว่าเสียงฝีเท้าเร่งรีบและการเคาะประตูก็จังหวะกระชั้นชิดขึ้น ก่อนที่ประตูห้องจะถูกผลักเปิดออกโดยเลขาคนสนิทของธวินที่มีสีหน้าตื่นตระหนก "ท่านประธานครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เลขาหนุ่มละล่ำละลักพูดพลางยื่นแท็บเล็ตหน้าจอแสดงผลภาพข่าวหน้าหนึ่งของเว็บไซต์ซุบซิบชื่อดัง "มีคนปล่อยภาพนี้ออกมา... ภาพที่คุณอยู่ที่โรงพยาบาลเด็กเมื่อวานนี้ และ... และ..." ธวินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์ ก่อนจะก้มลงมองหน้าจอแท็บเล็ต ภาพถ่ายโคลสอัปใบหน้าของเด็กชายวัยประมาณสามขวบเศษที่มีดวงตากลมโตและโครงหน้าคมคายราวกับถอดแบบมาจากตัวเขาเองราวกับแกะ กำลังยืนถือลูกโป่งสีฟ้าอยู่ข้างๆ หญิงสาวนิรนามคนหนึ่ง—และเด็กชายคนนั้น มีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับรูปถ่ายในวัยเด็กของปาริศาไม่มีผิดเพี้ยน! หัวใจของธวินหยุดเต้นไปชั่วขณะ ลมหายใจสะดุดกึก สมองขาวโพลนจนแทบคิดอะไรไม่ออก เขาหันขวับกลับไปมองอดีตภรรยาที่ยืนนิ่งค้างอยู่หน้าประตู ดวงตาคู่สวยของปาริศาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย แม้เธอจะพยายามเก็บอาการตกใจไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย แต่ริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นก็ฟ้องทุกอย่าง "ปาริศา..." ธวินครางชื่อเธอออกมาด้วยเสียงอันสั่นเทา มือหนาคว้าแท็บเล็ตบนโต๊ะขึ้นมาถือไว้แน่น ราวกับว่านี่คือคำตอบของปริศนาทั้งหมดที่เขาตามหามาตลอดสี่ปี "เด็กคนนี้... เขาคือ..." --- ขอขอบพระคุณคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดและเกมแก้แค้นนี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!