คำสารภาพลวง

กลิ่นอายของกาแฟดำเข้มข้นที่ไร้ซึ่งความหวานเจือปน ลอยอบอวลอยู่บนโต๊ะทำงานกระจกใสที่สะท้อนเงาความรกร้างในจิตใจของธวิน เขากำลังพยายามร้อยเรียงคำพูดที่จะไม่ทำให้ตัวเองดูน่าสมเพชจนเกินไปนักในสายตาของหญิงสาวผู้มีดวงตานิ่งสนิทดั่งผิวน้ำในคืนไร้เดือนตรงหน้า ปาริศานั่งไขว่ห้างอย่างสง่างาม อาภรณ์สีดำสนิทขับเน้นผิวพรรณที่ผุดผ่อง ทว่ากลับเย็นชาเสียจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงอย่างไร้สาเหตุ เธอมองเขา... มองผ่าน... และมองทะลุปรุโปร่งไปถึงความขลาดเขลาที่ซุกซ่อนอยู่ใต้สูทราคาแพงของอดีตสามีผู้เคยเหยียบย่ำเธอ "คุณกำลังจะบอกอะไรฉันอีกละคะ ธวิน" น้ำเสียงของเธอราบเรียบ ไร้คลื่นอารมณ์ แต่มันกลับบาดลึกเข้าไปในโสตประสาทของชายหนุ่มจนเขาต้องเป็นฝ่ายหลบสายตา "เรื่องคืนนั้น... ปาริศา ผมอยากให้คุณเข้าใจใหม่" ธวินกลืนก้อนความขมขื่นลงคอ มือหนาที่เคยใช้ตบหน้าเธอยามบันดาลโทสะในอดีต บัดนี้สั่นเทาเล็กน้อยขณะกำแก้วกาแฟแน่น "มันไม่ได้เป็นอย่างที่คุณคิด วันนั้นผมไม่ได้ตั้งใจจะ... ผมแค่อยู่ผิดที่ผิดเวลา" เสียงหัวเราะเบาๆ ที่ลอดออกมาจากลำคอของปาริศาช่างเยียบเย็นและบาดหัวใจเสียเหลือเกิน เธอยกเรียวคิ้วขึ้นเล็กน้อย ราวกับกำลังฟังเรื่องตลกฝืดที่เด็กอนุบาลยังไม่คิดจะเชื่อ "ผิดที่ผิดเวลา?" ปาริศาทวนคำ ช้าๆ ชัดๆ เธอลุกขึ้นยืนช้าๆ เดินเข้าไปใกล้ชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงระเหยปะปนกับความกดดันที่เธอจงใจแผ่ออกมา "คุณตื่นขึ้นมาบนเตียงของผู้หญิงคนนั้น พร้อมกับรอยลิปสติกที่คอ และเสื้อผ้าที่กองอยู่บนพื้นห้องนอนแขก... คุณยังกล้าใช้คำว่า 'ผิดที่ผิดเวลา' กับความมักมากในกามอารมณ์ของตัวเองอีกหรือคะ ธวิน" "ผมเมา!" เขาโพล่งขึ้นมาด้วยความจนมุม ดวงตาคมกริบแดงก่ำด้วยความอัดอั้น "ผมขาดสติ... ผมจำอะไรไม่ได้เลยด้วยซ้ำ ปาริศา เชื่อผมเถอะ ผมไม่เคยคิดจะทรยศคุณเลยสักครั้งในชีวิตสมรสของเรา" โกหก... คำโกหกที่ถูกกลั่นกรองมาอย่างดีเพื่อปกป้องความน่าสมเพชของตัวเอง ธวินเลือกที่จะโยนความผิดให้ฤทธิ์แอลกอฮอล์และความไร้สติ เช่นเดียวกับที่เขาเคยทำมาตลอดหลายปีที่ผ่านมา ปาริศายิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา คราบน้ำตาที่เธอเคยเสียให้ผู้ชายคนนี้ในอดีต บัดนี้มันระเหยกลายเป็นหยาดพิษที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้มอดไหม้ เธอยื่นหน้าเข้าไปกระซิบข้างใบหูของเขา น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรดในคราบสุภาพสตรี "น่าสงสารนะคะ... ที่ความจำสั้นของคุณมันช่างเหมาะเจาะกับการหนีความรับผิดชอบเสียเหลือเกิน แต่รู้ไหมคะว่าอะไรที่น่าสมเพชยิ่งกว่า?" ปาริศาผละออกมาช้าๆ จ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่หวาดหวั่นของเขา "คือการที่คุณคิดว่าฉันยังเป็นคนโง่คนเดิม... คนที่พร้อมจะก้มหน้ารับฟังคำแก้ตัวตลบแตลงของคุณ แล้วร้องไห้ฟูมฟายเหมือนสุนัขข้างถนน" "ปาริศา... ผมพยายามไถ่บาปแล้วนะ คุณก็เห็นนี่!" ธวินลุกขึ้นยืนตามด้วยความคับแค้นใจ ความอดทนที่ใกล้จะหมดลงทำให้ความร้ายกาจในอดีตเริ่มปะทุ "ผมยอมทิ้งทุกอย่าง ยอมให้คุณเหยียบย่ำศักดิ์ศรี ยอมแม้กระทั่ง...!" "ยอมอะไรคะ? ยอมเป็นทาสรับใช้ความแค้นของฉันงั้นเหรอ?" เธอสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเฉียบคมราวกับใบมีดโกนที่กรีดลงบนเนื้อสดๆ "อย่ามาใช้คำว่าไถ่บาปให้มันดูสูงส่งเลยค่ะธวิน สิ่งที่คุณทำมันไม่ใช่การไถ่บาป แต่มันคือการดิ้นรนของสัตว์ที่รู้ตัวว่ากำลังจะถูกเชือดต่างหาก" บรรยากาศในห้องทำงานเงียบกริบลงทันที มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ แต่หัวใจของธวินกลับเต้นระรัวราวกับกลองศึก เขาจ้องมองอดีตภรรยาที่ครั้งหนึ่งเคยอ่อนแอ ยอมจำนน และอยู่ใต้ใบบัวมาโดยตลอด บัดนี้เธอกลายเป็นนางพญาผู้ถือหางเสือแห่งความพินาศ และเขาคือผู้โดยสารบนเรือที่กำลังจะอับปางโดยไม่มีทางหนี ปาริศาหันหลังให้เขา เธอเดินกลับไปหยิบเอกสารแผ่นหนึ่งขึ้นมาจากโต๊ะทำงาน เลื่อนสายตาอ่านข้อความบนนั้นด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้าเขา พร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้ธวินรู้สึกหนสันหลังวาบอย่างประหลาด "อ่านเสียสิคะ... เอกสารชิ้นสำคัญที่คุณพยายามปกปิดมันมาตลอดสามเดือน" ธวินขมวดคิ้วแน่นด้วยความระแวง เขาก้มลงมองแผ่นกระดาษบนโต๊ะ ทันทีที่กวาดสายตาผ่านบรรทัดแรก เม็ดเหงื่อกาฬก็ผุดซึมเต็มขมับ ลมหายใจของเขาติดขัดราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นมาบีบลำคอเอาไว้ ผลตรวจดีเอ็นเอ... และรายงานการเงินลับที่ระบุชื่อของเด็กชายคนหนึ่ง พร้อมกับยอดเงินจำนวนมหาศาลที่ถูกโอนเข้าบัญชีลับของผู้หญิงคนนั้น! มือหนาที่ถือกระดาษสั่นเทาอย่างรุนแรง ดวงเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด เขาดงเงยขึ้นมองอดีตภรรยาด้วยความหวาดกลัวที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด "คุณ... คุณรู้เรื่องนี้ได้ยังไง..." เสียงของธวินแหบพร่า ดวงตาสั่นระริก ปาริศายิ้มหวานหยาดเยิ้ม รอยยิ้มที่งดงามที่สุด... และอันตรายที่สุดในชีวิตของเขา "ความลับไม่มีในโลกหรอกค่ะธวิน... โดยเฉพาะความลับที่เกิดจากความมักมากของคุณเอง" เธอย่างสามขุมเข้ามาใกล้ ชand ก้มลงกระซิบด้วยน้ำเสียงกระซิบที่เย็นเยียบดั่งมาจากขุมนรก "เตรียมตัวรับผลกรรมที่คุณสร้างไว้ได้เลยค่ะ เพราะเกม... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้นเอง" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความเจ็บปวดของตัวละครในบทนี้กับ “กระจกเงาต้องสาป” นะคะ