ความหวาดกลัวที่กินใจ

“คุณกำลังพยายามจะฆ่าผมให้ตายทั้งเป็นอยู่ใช่ไหม ปาริศา?” เสียงของธวินแหบพร่าและสั่นเครือ มันไม่ใช่เสียงของนักบริหารหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลที่เคยทำลายชีวิตใครต่อใครด้วยปากกาเพียงด้ามเดียวอีกต่อไป แต่เป็นเสียงของชายที่กำลังยืนอยู่บนขอบเหวแห่งสติสัมปชัญญะ มือของเขาที่กุมแก้ววิสกี้สั่นระริกจนน้ำสีอำพันกระฉอกออกมาเลอะขอบโต๊ะทำงานไม้ราคาแพง ปาริศานั่งอยู่บนเก้าอี้ตรงข้าม เธอไม่ได้ขยับตัว ไม่ได้แสดงความเวทนา สิ่งที่เธอทำมีเพียงการจ้องมองเขานิ่งๆ ด้วยดวงตาที่เย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก ริมฝีปากบางเฉียบของเธอเหยียดเป็นเส้นตรงก่อนจะเผยอออกอย่างแช่มช้า “คำว่า ‘ฆ่าให้ตาย’ มันยังน้อยไปสำหรับสิ่งที่ฉันได้รับนะ ธวิน” เธอตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนน่าขนลุก “ฉันแค่กำลังรอดูว่า เมื่อคนคนหนึ่งพยายามปีนขึ้นไปบนที่สูงด้วยการเหยียบย่ำคนอื่น... วันที่เขาร่วงหล่นลงมา เขาจะแตกสลายได้ละเอียดแค่ไหนต่างหาก” ธวินแค่นหัวเราะออกมา มันเป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูเหมือนการร้องไห้มากกว่า เขาเขวี้ยงแก้วในมือทิ้งจนมันกระทบกับผนังห้องและแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ เสียงเศษแก้วร่วงกราวลงพื้นดังสะท้อนก้องในห้องทำงานที่เงียบสงัด เขาเดินเข้ามาหาเธอ ก้าวย่างไม่มั่นคงเหมือนคนที่ถูกความกดดันกัดกินสมองไปเกินครึ่ง “ผมยอมทุกอย่างแล้ว!” เขากระชากเสียง ร่างกายกำยำทรุดลงแทบเท้าของเธออย่างไม่นึกอายศักดิ์ศรี “ผมขอโทษที่เคยทิ้งคุณไป ผมขอโทษที่ทำให้คุณเจ็บปวด บอกผมทีว่าผมต้องทำยังไง คุณถึงจะหยุดทำแบบนี้กับผมสักที... เสียงของคุณ, กลิ่นน้ำหอมของคุณ, แม้กระทั่งภาพหลอนที่ผมเห็นว่าเป็นคุณยืนอยู่ตรงมุมห้องทุกคืน... ผมจะบ้าตายอยู่แล้ว!” ปาริศายังคงนั่งนิ่ง เธอก้มลงมองอดีตสามีที่เคยยืนหยัดอย่างเย่อหยิ่งบัดนี้กลับกลายเป็นเพียงซากปรักหักพังของความทะเยอทะยาน เธอเอื้อมมือไปเชยคางเขาขึ้นช้าๆ แรงกดจากปลายนิ้วเธอทำให้ธวินต้องยอมสบตาด้วยความจำนน “ภาพหลอนเหรอคะ?” เธอถามเสียงแผ่วหวานเหมือนการกระซิบในห้องนอน แต่แฝงไปด้วยพิษร้าย “คุณไม่ได้เห็นภาพหลอนหรอกค่ะธวิน... คุณแค่กำลังมองเห็นกระจกเงาที่สะท้อนความเน่าเฟะในใจของคุณเองต่างหาก อดีตมันไม่ได้จากไปไหน มันแค่ฝังตัวอยู่ในส่วนที่ลึกที่สุดของสมองคุณ และตอนนี้... มันกำลังขุดรูขึ้นมาเพื่อกินคุณจากข้างใน” “หยุดพูด!” ธวินคำราม เขาสะบัดหน้าหนี แต่นัยน์ตาเขากลับเต็มไปด้วยความหวาดกลัวที่ปิดไม่มิด มือที่สั่นเทาของเขายกขึ้นกุมขมับอย่างรุนแรง “ผมเห็นเด็กคนนั้น... ในความฝันของผม... เขาถามผมว่า ‘ทำไมพ่อไม่รักผม’ ...ปาริศา... คุณบอกผมมาสิว่านั่นไม่ใช่เรื่องจริง!” ปาริศาชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจของเธอเต้นกระตุกราวกับถูกเข็มพิษทิ่มแทง ทว่าเธอยังคงรักษาใบหน้าเรียบเฉยไว้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ เธอโน้มตัวลงไปใกล้จนเขาสามารถรับรู้ได้ถึงลมหายใจเย็นเยียบของเธอ “เด็กคนนั้นตายไปพร้อมกับความรักที่ฉันเคยมีให้คุณแล้วค่ะธวิน... หรือถ้าเขาจะยังวนเวียนอยู่ ก็คงเป็นเพราะความผิดบาปที่ผูกมัดคุณไว้ ไม่ใช่เพราะฉันเป็นคนสร้างมันขึ้นมา” เธอลุกขึ้นยืน จัดเสื้อคลุมตัวสวยให้เรียบตึง ก่อนจะเดินหันหลังให้เขาอย่างไม่แยแส ความสะใจที่ได้รับมันไม่ได้หอมหวานอย่างที่คิด แต่มันคือความว่างเปล่าที่ค่อยๆ กัดกินหัวใจเธอเช่นกัน ทว่าเธอก็ย้ำเตือนตัวเองเสมอว่า นี่คือเส้นทางที่เธอเลือก ธวินนั่งอยู่อย่างนั้นท่ามกลางเศษแก้วที่บาดฝ่ามือจนเลือดซึมออกมา เขาหยิบซองเอกสารที่ตกอยู่ข้างๆ ขึ้นมาโดยบังเอิญ—ซองที่เขาพยายามไล่ตามสืบมาตลอดสัปดาห์ แต่มันกลับมาวางอยู่บนโต๊ะทำงานเขาได้อย่างไรเขาก็ไม่อาจทราบได้ เขาสั่นมือแกะซองเอกสารออกช้าๆ หวังเพียงว่ามันจะเป็นรายงานทางการเงินที่เขาทำผิดพลาด แต่เมื่อสายตาปะทะกับตัวอักษรบนกระดาษแผ่นสุดท้าย หัวใจเขาก็เหมือนหยุดเต้น มันไม่ใช่รายงานทางการเงิน แต่มันคือผลการตรวจ DNA ของเด็กชายที่เขาเห็นในฝันเมื่อคืน... เด็กที่ดูเหมือนเขาจนแทบจะถอดแบบออกมา—ไม่มีผิดเพี้ยน ธวินตาค้าง ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเห็นชื่อเด็กชายระบุไว้ว่า ‘บุตรชายของปาริศา’ และชื่อบิดาที่ถูกระบุไว้ใต้คำว่า ‘Match’... ชื่อของเขาเอง ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากหน้าประตูห้องทำงานที่เขาคิดว่าล็อกไว้อย่างแน่นหนา ประตูค่อยๆ แง้มออกช้าๆ ปรากฏร่างเล็กๆ ของเด็กชายวัยห้าขวบคนหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตากลมโตคู่นั้นจ้องมองมาที่เขา... ดวงตาเดียวกับที่เขาเห็นในฝัน และดวงตาเดียวกับที่สะท้อนอยู่ในกระจกเงาตรงหน้าของเขาเองทุกประการ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความเจ็บปวดของตัวละครในบทนี้กับ “กระจกเงาต้องสาป” นะคะ