แผนที่วางไว้ตั้งแต่แรก

ความเงียบงันภายในห้องรับแขกยามวิกาลไม่ได้ให้ความรู้สึกสงบเลยแม้แต่น้อย มันกลับกดทับโสตประสาทจนคล้ายมีเสียงหึ่งดังอยู่ในกะโหลกศีรษะของปาริศา เงาสะท้อนจากกระจกบานเล็กที่เธอเพิ่งเหลือบไปเห็นยังคงติดตรึงอยู่ในม่านตา ร่างเล็กๆ ของเด็กชายที่ยืนแอบอยู่หลังเสาต้นใหญ่นั้นไม่ใช่ภาพหลอน และยิ่งไม่ใช่ความบังเอิญ ดวงตากลมโตคู่นั้น... มันคือกระจกเงาบานย่อส่วนที่สะท้อนภาพของธวินในวัยเด็กอย่างไม่ผิดเพี้ยน ปาริศากำมือที่ซ่อนอยู่ใต้ชายเสื้อแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความเจ็บปวดแปลบปลาあのที่เคยกัดกินหัวใจเธอเมื่อหลายปีก่อนถูกดึงกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่ความอ่อนแอ รสชาติของมันในตอนนี้เปลี่ยนเป็นความหอมหวานของชัยชนะที่ค่อยๆ แผ่ซ่าน คล้ายพิษร้ายที่หยดลงบนบาดแผลของอีกฝ่ายทีละหยดอย่างใจเย็น ธวินที่กำลังก้าวเข้ามาใกล้เธอด้วยแววตาสำนึกผิดและเปี่ยมด้วยความเวทนา หยุดชะงักลงเมื่อเห็นสีหน้าของอดีตภรรยาเปลี่ยนไป "ปาริศา... คุณเป็นอะไรไป หน้าคุณซีดมาก" เสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มเจือความร้อนรนอย่างปิดไม่มิด มือหนาของเขาเอื้อมหมายจะแตะลงที่ข้อศอกของเธอ ทว่าปาริศากลับเบี่ยงตัวหลบราวกับรังเกียจสัมผัสจากเขาราวกับงูพิษ "อย่ามาแตะต้องฉันด้วยมือคู่นั้นค่ะ, ธวิน" สุ้มเสียงของเธอราบเรียบ เย็นเยียบ และคมกริบราวกับใบมีดที่กรีดลงบนผิวเนื้อ น้ำเสียงนั้นทำให้ธวินชะงักค้าง มือที่ยื่นออกไปค่อยๆ ตกลงข้างลำตัวอย่างคนไร้เรี่ยวแรง "คุณยังโกรธผมเรื่องในอดีตสินะ ผมเข้าใจ... ผมสมควรถูกเกลียด" ธวินแค่นหัวเราะเยาะหยันตัวเอง ดวงตาคมคลาคล่ำไปด้วยความเจ็บปวดที่เขาเพิ่งตระหนักรู้ว่ามันคือผลกรรมที่ตนเองเป็นผู้ก่อ "แต่เชื่อผมเถอะนะปาริศา ตั้งแต่วันที่คุณเดินจากไป ผมไม่เคยมีความสุขเลยสักวัน บริษัท อำนาจ เงินทอง... ไม่มีอะไรมีความหมายเมื่อไม่มีคุณ" ปาริศาปรายตามองอดีตสามีผู้ยิ่งใหญ่ในอดีต ชายหนุ่มผู้เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธออย่างไร้ความปรานี ชายผู้เคยบอกว่าเธอเป็นเพียงภาระที่ถ่วงความเจริญของเขา แต่ในตอนนี้... เขากลับยืนอยู่ตรงหน้าเธอ เนื้อตัวสั่นเทาด้วยความสำนึกผิด และร้องขอความเมตตาจากเศษเสี้ยวหัวใจที่เธอได้ทำลายทิ้งไปนานแล้ว ช่างน่าสมเพชเสียจริง... "คุณคิดจริงๆ หรือคะว่า ที่ฉันยอมให้คุณเข้ามาใกล้ในตอนนี้ ที่ฉันยอมปล่อยให้คุณดิ้นรนเข้าหาฉัน เป็นเพราะฉันใจอ่อน?" ปาริศาเอ่ยขึ้นพร้อมกับมุมปากที่ยกยดขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นไร้ซึ่งความอบอุ่น แต่มันช่างงดงามและน่ากลัวในเวลาเดียวกัน ธวินขมวดคิ้วแน่น หัวใจของเขากระตุกวูบอย่างไม่ทราบสาเหตุ สัญชาตญาณเตือนภัยกรีดร้องลั่นว่ากำลังมีบางอย่างผิดปกติ "หมายความว่ายังไง... ปาริศา?" ในวินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าเบาหวิวราวกับเสียงนกย่างก้าวก็ดังขึ้นจากมุมมืดหลังเสาต้นใหญ่ ร่างเล็กๆ ของเด็กชายในเสื้อยืดสีขาวสะอาดตาก้าวออกมาจากเงาสมมติ ปรากฏกายสู่สายตาของธวินอย่างเต็มตา ธวินหันขวับไปมองตามเสียง ฝีเท้าของเขาหยุดนิ่ง ลลมหายใจของเขากระชากขาดห้วง ดวงเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบหยุดหายใจ ภาพตรงหน้าคล้ายภาพสะท้อนจากอดีตของตัวเขาเอง เด็กชายคนนั้น... อายุราวๆ ห้าขวบ ใบหน้าจิ้มลิ้มแต่มีเค้าโครงความดื้อรั้นและดวงตากลมโตที่ถอดพิมพ์เดียวกับเขาไม่มีผิดเพี้ยน "พ่อคะ..." เสียงใสแจ๋วเอ่ยขึ้นเบาๆ แต่ดังก้องกังวานในความเงียบงัน ธวินหันกลับมามองหน้าปาริศาสลับกับเด็กชายคนนั้น ร่างกายของเขาสั่นสะท้าน สมองขาวโพลนจนประมวลผลอะไรไม่ถูก ความจริงอันน่าตกตะลึงกระแทกเข้ากลางหน้าอกอย่างจังจนเจ็บปวดไปหมด "นี่มัน... หมายความว่ายังไง ปาริศา... เด็กคนนี้..." ปาริศาก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว ปล่อยให้ความจริงโอบล้อมอดีตสามีผู้โง่เขลา เธอสบตาเขาด้วยแววตาที่ว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความสะใจที่ถูกเก็บกดมานานหลายปี "จำได้ไหมคะ ธวิน... เมื่อห้าปีก่อน วันที่คุณเซ็นใบหย่าและไล่ฉันออกจากบ้านอย่างไร้เยื่อใย วันที่คุณบอกว่าเด็กในท้องฉันเป็นภาระที่คุณไม่ต้องการ..." ปาริศากล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น ทีละคำทีละประโยคที่ถูกพ่นออกมาเปรียบเสมือนตะปูที่ตอกลงโลงศพความหวังของเขา ธวินหน้าซีดเผือดริมฝีปากสั่นระริก "คุณ... คุณท้องอยู่แล้ว แต่คุณไม่ยอมบอกผม..." "บอกคุณไปเพื่ออะไรคะ? ให้คุณเขี่ยทิ้งเหมือนขยะชิ้นหนึ่งอย่างนั้นเหรอ?" ปาริศาหัวساะในลำคอ เสียงหัวساะที่แฝงไว้ด้วยความเคียดแค้นและหยาดน้ำตาแห่งความเจ็บปวดในอดีตที่ได้รับการชำระสะสาง "คุณคิดว่าฉันกลับมาหาคุณ ทำไมกันล่ะคะ ธวิน? คุณคิดจริงๆ หรือว่าผู้หญิงที่เคยถูกคุณเหยียบย่ำจนไม่เหลือชิ้นดี จะกลับมารักคุณคนเดิมได้อีก?" คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจ ธวินเข่าอ่อนยวบลงเกือบจะทรุดตัวคุกเข่ากับพื้น เขาตระหนักรู้แล้วในวินาทีนี้... ว่าทั้งหมดที่เกิดขึ้น การกลับมาของเธอ การยอมให้เขาเข้าใกล้ ความพยายามไถ่บาปของเขา แท้จริงแล้วเป็นเพียงหมากตาหนึ่งในกระดานแก้แค้นที่เธอวางแผนไว้ล่วงหน้าอย่างแยบยลตั้งแต่ก้าวแรก เธอไม่ได้กลับมาเพื่อเริ่มต้นใหม่... แต่เธอกลับมาเพื่อพรากทุกสิ่งทุกอย่างไปจากเขา เพื่อให้ลิ้มรสความรู้สึกของการสูญเสียสิ่งที่รักที่สุดในชีวิตอย่างทรมานที่สุด ธวินเงยหน้าขึ้นมองอดีตภรรยา หยาดน้ำตาแห่งความสำนึกผิดและความพ่ายแพ้ไหลรินอาบสองแก้มอย่างไม่อายใคร ขณะที่ปาริศายืนมองเขาด้วยรอยยิ้มเยือกเย็นของนางพญาผู้กำชัยชนะ ทว่า... ในจังหวะที่เกมแก้แค้นกำลังดำเนินมาถึงจุดไคลแม็กซ์นี้เอง เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของปาริศาก็สั่นครืดขึ้นมาพร้อมกับข้อความแจ้งเตือน หน้าจอสว่างวาบเผยให้เห็นชื่อของบุคคลที่สาม—บุคคลที่เธอนัดหมายไว้ และกำลังก้าวเข้ามาในบ้านหลังนี้เพื่อปิดเกมฉากสุดท้ายอย่างสมบูรณ์แบบ! ขอขอบพระคุณคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงมืดแห่งการแก้แค้นนี้ไป1ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดonค่ะ!