รอยร้าวในแบบแปลน

“ปล่อยมือจากเธอเถอะน่า ศิลา... นายก็รู้ว่าการยุ่งกับของที่ไม่ใช่ของตัวเอง มันมักจะจบลงด้วยการสูญเสียเสมอ” น้ำเสียงของธามไม่ได้ดังเลยสักนิด แต่มันกลับทรงพลังพอที่จะทำให้บรรยากาศในห้องประชุมใหญ่เย็นเฉียบลงในอุณหภูมิติดลบ ดวงตาคมกริบของสถาปนิกหนุ่มกวาดมองไปยังมือของศิลาที่ยังคงค้างอยู่ใกล้ข้อมือของพราว รังสีความหึงหวงและโทสะที่ถูกกดทับไว้ใต้ท่าทีเยือกเย็นแผ่ซ่านออกมาจนคนรอบข้างแทบไม่กล้าหายใจ ศิลาหัวנסในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างไม่เกรงกลัว “ของที่ไม่ใช่ของตัวเองงั้นเหรอครับคุณธาม? แปลกจังนะครับ ทั้งที่แบบแปลนโปรเจกต์นี้ก็ยังไม่ได้เซ็นสัญญา หรือว่า... คุณกำลังหมายถึงคนข้างๆ นี้กันแน่?” พราวขยับตัวเล็กน้อย เธอเบี่ยงข้อมือหลุดจากการคุกคามทางสายตาและท่าทีของศิลาอย่างแนบเนียน ดวงตาสนเท่ห์คู่สวยมองสลับระหว่างผู้ชายสองคนที่กำลังแผ่รังสีอำมหิตใส่กัน เธอก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่าง แต่มือใหญ่ของธามกลับเอื้อมมาคว้าข้อศอกของเธอไว้เสียก่อน แรงบิดกระชับที่ส่งผ่านปลายนิ้วนั้นไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่หนักแน่นพอที่จะประกาศความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจน “คุณกลับไปก่อนเถอะค่ะศิลา เรื่องแบบแปลนและสัญญารatทิศทางโครงสร้าง เราค่อยนัดคุยกันใหม1วันอื่น” พราวเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่เฉียบคมตามสไตล์จิตแพทย์ที่ผ่านเคสยากๆ มานับไม่ถ้วน ศิลาแค่นหัวเราะเบาๆ ก่อนจะยอมชักมือกลับ เขาส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้ธามที่ตอนนี้กรามขบเข้าหากันจนนูนเด่น “ก็ได้ครับ... ผมจะรอวันที่คุณธามทำโครงสร้างพังคามือตัวเอง แล้ววันนั้น หวังว่าคุณพราวจะยังยืนอยู่ข้างคนที่ไร้ความยืดหยุ่นคนนี้นะครับ” ประโยคทิ้งท้ายของศิลาบาดลึกพอที่จะทำให้ธามพุ่งตัวเข้าหา หากแต่แรงดึงเบาๆ ที่ข้อศอกทำให้เขาต้องชะงัก ประตูห้องประชุมปิดลงพร้อมกับการลับ ความเงียบสงบกลับมาเยือนอีกครั้ง แต่ทว่าหัวใจของคนทั้งคู่กลับเต้นระรัวด้วยจังหวะที่ต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง “คุณปล่อยได้แล้วมั้งคะคุณธาม ฉันไม่ใช่เสาเข็มนะ จะได้ต้องตอกย้ำให้มันแน่นขนาดนั้น” พราวเอ่ยแซะพร้อมกับเหลือบมองมือหนาที่ยังคงกุมข้อศอกเธออยู่ ธามสะดุ้งราวกับถูกไฟช็อต เขารีบปล่อยมือทันที ใบหน้าคมคายกลับมาเรียบตึงราวกับหน้ากากสถาปนิกที่ไร้ความรู้สึกอีกครั้ง เขาเบือนหน้าหนีไปทางกระจกใสที่มองเห็นวิวเมืองเบื้องล่าง “ผมไม่ได้ตั้งใจ... แล้วก็ขอบคุณที่พูดแทรกขึ้นมา ไม่อย่างนั้นผมคงต้องซัดหน้าไอ้ศิลากลางบริษัทตัวเอง” “ปากบอกว่าไม่ชอบความวุ่นวาย แต่การกระทำของคุณเมื่อกี้มันเด็กสิ้นดีเลยนะคะ” พราวเดินเข้าไปใกล้เขาอีกนิด กลิ่นน้ำหอมจางๆ เจือกลิ่นกระดาษและหมึกพิมพ์แบบแปลนลอยแตะจมูก เธอมองสำรวจแผ่นหลังกว้างที่ตึงเครียดผ่านเงาสะท้อนในกระจก “โกรธเหรอคะที่เขาแตะต้องตัวฉัน หรือโกรธที่เขาแตะต้อง ‘ความเป็นระเบียบ’ ในโลกของคุณกันแน่” ธามหันขวับกลับมามองเธอ ดวงตาสีนิลคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อน “คุณรู้อะไรไหมพราว... จิตแพทย์อย่างคุณนี่น่ารำคาญเป็นบ้า ชอบวิเคราะห์คนอื่นไปเรื่อย ทั้งที่ตัวเองนั่นแหละที่มีปัญหาหนักที่สุด” “ใช่ค่ะ ฉันมีปัญหา และปัญหานั้นก็กำลังยืนอยู่ตรงหน้าฉันนี่ไง” พราวยิ้มรับอย่างไม่สะทกสะทاخ เธอก้าวประชิดเข้ามาจนธามต้องเผลอถอยหลังไปชนขอบโต๊ะทำงาน “คุณธาม สถาปนิกผู้สร้างตึกระฟ้าเพื่อป้องกันไม่ให้แผ่นดินไหวมาทำลายล้าง... แต่กลับสร้างกำแพงในใจสูงเสียดฟ้าเพื่อไม่ให้ใครเข้ามาข้างใน คุณกลัวอะไรกันแน่คะ? กลัวว่าถ้าทุกอย่างมันไม่เป๊ะตามแบบแปลน ชีวิตคุณพังทลายเหมือนตอนเด็กๆ งั้นเหรอ?” ราวกับถูกเข็มเล่มเล็กๆ แทงเข้าที่จุดเปราะบางที่สุดในจิตใจ ธามชะงักกึก ลมหายใจของเขาติดขัดไปชั่วขณะ ดวงตาที่เคยคมปราบเปลี่ยนเป็นไหวระริกเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะถูกกลบเกลื่อนด้วยความเยגชาอย่างรวดเร็ว “คุณไม่มีสิทธิ์มาพูดเรื่องนี้” เสียงของเขาต่ำพร่า แฝงความเจ็บปวดที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้ความเกรี้ยวกราด “ชีวิตผมไม่ใช่เคสศึกษาในคลินิกของคุณ พราว... หยุดล้ำเส้นผมสักที” “ฉันไม่ได้ล้ำเส้นค่ะ แต่ฉันกำลัง ‘อ่านแบบแปลน’ ของคุณต่างหาก” พราวยื่นมือออกไป ปลายนิ้วเรียวแตะเบาๆ ที่กระดุมเสื้อเชิ้ตเม็ดบนสุดของเขาอย่างถือวิสาสะ การกระทำที่คาดไม่ถึงนี้ทำให้ธามหยุดหายใจไปจริงๆ ร่างสูงแข็งทื่อราวกับถูกหล่อด้วยปูนซีเมนต์ กล้าดียังไงถึงมาแตะต้องเขาแบบนี้! “คุณ... ทำอะไร” ธามถามเสียงสั่นเล็กน้อย พยายามไม่ก้มมองมือเรียวที่กำลังสัมผัสกับหน้าอกแกร่งของเขา “กำลังบอกคุณว่า... ความเจ้าระเบียบ บังคับทุกอย่างให้ต้องเป๊ะ ต้องอยู่ในมุม 90 องศาตลอดเวลาของคุณเนี่ย แท้จริงแล้วมันคือ ‘กลไกป้องกันตัว’ (Defense Mechanism) ต่างหากล่ะคะคุณธาม” พราวเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงแค่คืบ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนหัวใจของทั้งสองฝ่ายเต้นผิดจังหวะ “คุณควบคุมทิศทางของเส้น ปากกา และตึกได้ เพราะคุณกลัว... กลัวว่าถ้าปล่อยให้มันผิดพลาดแม้แต่นิดเดียว โลกที่คุณสร้างขึ้นมาเพื่อทดแทนบ้านหลังเก่าที่พังทลายในวัยเด็ก มันจะพังทลายลงมาอีกรอบ... จริงไหมคะ?” คำพูดของพราวเฉียบคมราวกับใบมีดที่ผ่ากลางใจ ธามรู้สึกเหมือนถูกเปิดโปงจนเปลือยเปล่า ความลับที่เขาซ่อนไว้ใต้มาดสุขุมและเยือกเย็นถูกเธอมองทะลุปรุโปร่งอย่างง่ายดาย ความโกรธ ความอาย และความรู้สึกพ่ายแพ้ตีรวนอยู่ในอก แต่มันกลับเจือไปด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด... ความรู้สึกที่เหมือนมีคนยอมเดินเข้ามาในซากปรักหักพังแล้วบอกว่า ‘ไม่เป็นไรนะ’ ธามก้มมองหญิงสาวที่กล้าอาจหาญต่อกรกับเขามาตลอด ดวงตากลมโตคู่นั้นฉายแววท้าทายปนความห่วงใยที่เธอพยายามซ่อนไว้ภายใต้คราบนักวิชาการ ในจังหวะที่ธามกำลังจะอ้าปากเถียงเพื่อกลบเกลื่อนความอ่อนแอของตัวเอง มืออีกข้างของเขาก็เอื้อมไปคว้าเอวบางของเธอเข้าหาตัวโดยสัญชาตญาณ แรงดึงที่กะทันหันทำให้ร่างของพราวแนบชิดติดกับแผงอกแกร่งจนไม่มีช่องว่างให้อากาศผ่าน “คุณนี่มัน...” ธามกัดฟันกรอด เสียงกระซิบต่ำพร่าชิดริมฝีปาก “ปากเก่งนักนะ... หมอพราว” “ปล่อยนะ...” พราวชะงักไปเมื่อพบว่าตัวเองตกอยู่ในอ้อมแขนที่แข็งแกร่งเกินคาด หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอของเธอเริ่มรวนเร ความตื่นตระหนกแล่นพล่านขึ้นมาแทนที่ความมั่นใจเมื่อครู่ ก่อนที่ทั้งคู่จะได้ทันต่อล้อต่อเถียงกันมากกว่านั้น... *ก๊อกๆๆ!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้งติดต่อกันอย่างไม่มีมารยาท ก่อนที่บานประตูห้องทำงานจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต ร่างสูงโปรดของใครบางคนก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก “ขอโทษที่ขัดจังหวะความหวานนะครับ... แต่ดูเหมือนว่า ‘แบบแปลน’ ของพวกคุณกำลังจะมีปัญหาใหญ่อีกรอบแล้วล่ะครับคุณสถาปนิก” ธามและพราวผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับถูกไฟดูด ธามหันขวับไปมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาดุดลุกโชนยิ่งกว่าเดิม เมื่อพบว่าคนที่ยืนอยู่หน้าประตูคือบุคคลที่พวกเขาไม่คาดคิดว่าจะมาปรากฏตัวที่นี่ในเวลานี้... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและอยู่เคียงข้างความสัมพันธ์ที่ทั้งแซ่บและซึนคู่นี้เสมอนะคะ!