ค่ำคืนในไซต์งาน

เสียงก๊อกรองเท้าส้นสูงที่กระแทกกระทั้นเข้ามาตามทางเดินคอนกรีตเปลือยเปล่าของไซต์งานอาคารสูงในยามวิกาล ดึงสติของธามและพราวให้หลุดออกจากแรงดึงดูดประหลาดที่เพิ่งเกือบจะหลอมรวมพวกเขาทั้งคู่เข้าด้วยกันเมื่อครู่ ธามหน้าตึงขึ้นฉับพลัน นัยน์ตาคมกริบฉายแววหงุดหงิดระคนระแวง ขณะที่พราวสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติและปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยไร้รอยตำหนิราวกับกำแพงน้ำแข็ง แต่ม่านตาที่ไหวระริกเล็กน้อยนั้นฟ้องชัดเจนว่าเธอก็กำลังตกใจไม่แพ้กัน บุคคลที่ก้าวพ้นขอบประตูเข้ามาคือ "ศิลา" ในชุดสูทแบรนด์เนมเนียบกริบ แม้ในยามค่ำคืนและท่ามกลางฝุ่นปูนของไซต์งาน เขาก็ยังดูเหมือนหลุดออกมาจากหน้าแมกกาซีนธุรกิจ รอยยิ้มมุมปากที่ส่งมาให้เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและเล่ห์กลที่พราวคุ้นเคยดีในฐานะนักจิตแพทย์ผู้เคยวิเคราะห์คนมานับไม่ถ้วน "โอ้... ดูเหมือนผมจะมาขัดจังหวะช่วงเวลาสำคัญอะไรหรือเปล่าครับ คุณสถาปนิกผู้รักความสมบูรณ์แบบ" ศิลาเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่แฝงความกวนประสาทไว้เต็มพิกัด สายตาเจ้าเล่ห์กวาดมองธามที่ยืนบังพราวไว้ครึ่งตัวด้วยท่าทีปกป้อง ก่อนจะหยุดอยู่ที่รอยยับยู่ยี่บนเสื้อเชิ้ตของทั้งคู่ "ถ้าคุณมีตาดีพอ คุณน่าจะรู้ว่านี่มันเวลาพักผ่อนของไซต์งาน ไม่ใช่เวลาต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญ" ธามสวนกลับทันควัน น้ำเสียงห้วนจัดและเย็นชาจนติดลบ รังสีความไม่พอใจแผ่ซ่านรอบตัวจนแทบจะจุดไฟติด "แขกไม่ได้รับเชิญเหรอครับ?" ศิลาหัวנסในลำคอเบาๆ ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด "แปลกจัง... ผมจำได้ว่าตึกนี้เป็นโครงการร่วมทุนระหว่างบริษัทผมกับคุณนะ ธาม หรือว่าคุณอยู่กับจิตแพทย์สาวนานเกินไป จนสมองเริ่มแยกแยะความเป็นเจ้าของทรัพย์สินไม่ออกเสียแล้ว" พราวขยับตัวเล็กน้อย ก้าวออกมาจากเงาของธามเพื่อยืนเคียงข้างเขาอย่างเท่าเทียม ในฐานะผู้เชี่ยวชาญด้านจิตวิทยา เธออ่านเกมของศิลาออกในเสี้ยววินาที ผู้ชายคนนี้ไม่ได้บังเอิญผ่านมา แต่จงใจมาเพื่อกดดันทางจิตวิทยาและทำลายความมั่นใจของธามโดยเฉพาะ "ถ้าคุณศิลามีธุระเรื่องงาน รบกวนนัดหมายผ่านเลขาฯ ในเวลาราชการนะคะ" พราวเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งและราบเรียบอย่างมืออาชีพ แต่แววตาที่มองกลับไปกลับคมกริบราวกับใบมีดผ่าตัด "การบุกรุกเข้ามาในยามวิกาลแบบนี้ นอกจากจะแสดงถึงมารยาทที่บกพร่องแล้ว ยังสะท้อนถึงภาวะวิตกกังวลลึกๆ ที่คุณต้องคอยตามสืบความเคลื่อนไหวของคู่แข่งตลอดเวลาด้วยซ้ำ... น่าสงสารนะคะ" รอยยิ้มบนใบหน้าของศิลาชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบหันมามองจิตแพทย์สาวด้วยความประหลาดใจแกแกมขุ่นเคือง เขาไม่คิดว่าผู้หญิงคนนี้จะกล้าต่อปากต่อคำและอ่านเกมเขาได้ทะลุปรุโปร่งขนาดนี้ "ปากเก่งสมกับที่เป็นหมอประจำตัวคุณธามดีนี่ครับ หวังว่าฝีปากคงจะคมพอๆ กับฝีมือรักษาคนไข้นะ" ศิลาเค้นเสียงหัวเราะ หันไปสบตาธามด้วยแววตาท้าทาย "ผมแค่จะมาดูความคืบหน้าของโครงสร้างที่เธอกำลังจะพังทลายลงมาต่างหาก... ระวังให้ดีเถอะธาม ของที่สร้างขึ้นมาจากความทรงจำที่แตกสลาย มันไม่มีทางรับน้ำหนักของความจริงไหวหรอก" สิ้นคำพูดนั้น ศิลาก็หมุนตัวเดินกลับออกไปอย่างไร้เยื่อใย ทิ้งเสียงหัวเราะเยาะเย้ยไว้เบื้องหลังท่ามกลางความเงียบงันของไซต์งานที่กลับมาปกคลุมอีกครั้ง ความเงียบในตอนนี้ไม่ได้อึดอัดเหมือนก่อนหน้า แต่มันหนักอึ้งไปด้วยร่องรอยของคำพูดที่ศิลาทิ้งไว้ ธามยืนนิ่ง กรามขบเข้าหากันแน่นจนสันนัดนูนขึ้นมา ความทรงจำในวัยเด็กที่เขาพยายามฝังกลบไว้ใต้แปลนอาคารและตัวเลขทางสถาปัตยกรรมถูกขุดคุ้ยขึ้นมาอีกครั้งด้วยคำพูดถากถางเพียงไม่กี่คำ พราวมองแผ่นหลังกว้างที่เกร็งเครียดของชายหนุ่ม เธอรู้ดีว่ากลไกการป้องกันตัวทางจิตวิทยา (Defense Mechanism) ของธามกำลังทำงานอย่างหนักเพื่อปิดกั้นความเจ็บปวด เขากำลังใช้ความเย็นชาและอีโก้สร้างกำแพงเหล็กกล้าขึ้นมาห่อหุ้มหัวใจที่แหลกสลาย "อย่าไปฟังเขาค่ะ" พราวเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนจากความเฉียบคมเมื่อครู่เป็นความนุ่มนวลอย่างน่าประหลาด ธามหันกลับมามองเธอ ดวงตาคู่คมแดงก่ำด้วยอารมณ์ที่อัดอั้นอยู่ภายใน แต่เขากลับเลือกที่จะซ่อนมันไว้ใต้รอยยิ้มเยาะหยันตัวเอง "คุณเข้าใจอะไรพราว... คนอย่างคุณที่มองทุกอย่างเป็นแค่ทฤษฎีและตรรกะ จะไปเข้าใจอะไรกับความรู้สึกของการสูญเสียสิ่งที่เรียกว่า 'บ้าน' ไปต่อหน้าต่อตา" "ฉันเข้าใจมากกว่าที่คุณคิดค่ะ" พราวก้าวเข้าไปประชิดตัวเขาอย่างไม่เกรงกลัวความดุดลุกโชนในแววตานั้น "การสูญเสียไม่ได้ทำให้คุณกลายเป็นสถาปนิกที่เก่งกาจขึ้นหรอกค่ะธาม แต่มันกำลังทำให้คุณสร้างกรงขังตัวเองขึ้นมาต่างหาก ตึกทุกหลังที่คุณออกแบบ... คุณไม่ได้สร้างมันเพื่อให้คนอื่นอยู่อาศัยนะคะ แต่คุณกำลังพยายามสร้างมันขึ้นมาเพื่อกักขังตัวเองไม่ให้เจ็บปวดต่างหากล่ะ" คำพูดนั้นราวกับลูกศรที่พุ่งตรงเข้าปักกลางใจดำ ธามชะงักงัน ลมหายใจสะดุดกึก ดวงตาที่เคยแข็งกร้าวเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจที่ถูกอ่านความคิดทะลุปรุโปร่งจนไม่เหลือที่ให้ซ่อน "คุณ... พูดมากเกินไปแล้วพราว" ธามเค้นเสียงลอดไรฟัน มือใหญ่เอื้อมไปคว้าข้อแขนเรียวของเธอไว้โดยไม่รู้ตัว แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่หนักหน่วงพอที่จะส่งผ่านความสับสนและเร่าร้อนที่สุมอยู่ในอก พราวไม่ถอยหนี เธอยังคงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา ท้าทายและดึงดูดในเวลาเดียวกัน "ยอมรับความจริงเถอะค่ะธาม ว่าบางครั้ง... คุณก็ไม่ได้ต้องการคำอธิบายทางวิศวกรรมอะไรเลย สิ่งที่คุณต้องการจริงๆ ก็แค่ใครสักคนที่กล้าพังกำแพงพวกนั้นเข้าไปกอดคุณไว้ก็เท่านั้นเอง" บรรยากาศระหว่างพวกเขาร้อนระอุขึ้นมาทันที เคมีที่ดึงดูดกันอย่างรุนแรงพุ่งทะยานจนแทบจะเผาผลาญอากาศรอบตัว ธามก้มมองริมฝีปากอิ่มที่เอื้อnวาจาบาดใจแต่เย้ายวนใจคู่นั้น ความอดทนที่เขาสสะสมมาตลอดทั้งคืนกำลังจะพังทลายลงด้วยมือของจิตแพทย์สาวผู้เย็นชาคนนี้ เขาก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยมีร่างของพราวขยับตาม จนกระทั่งแผ่นหลังบอบบางชนเข้ากับเสาคอนกรีตเปลือย ธามใช้แขนข้างหนึ่งกั้นขวางทางหนีของเธอไว้ โน้มใบหน้าลงไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่บนพวงแก้มเนียน "คุณนี่มัน... อันตรายกว่าที่ผมคิดไว้เสียอีกนะพราว" ธามกระซิบชิดริมหิมฝีปาก เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าด้วยแรงปรารถนาที่ซ่อนเร้น "รู้ตัวไหมว่ากำลังเล่นอยู่กับไฟ?" "ไฟเหรอคะ?" พราวเงยหน้าขึ้นท้าทาย รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างเย้ายวนใจ "แปลกจัง... ฉันกลับรู้สึกว่าคุณต่างหากล่ะคะที่กำลังจะละลายคามือฉัน" ธามขบกรามแน่น ความยับยั้งชั่งใจขั้นสุดท้ายขาดผึ้ง เขาเตรียมจะโน้มริมฝีปากลงไปปิดกั้นวาจาอวดดีนั้นให้สาสมกับความกวนประสาท แต่ทว่า... พรึบ! จู่ๆ ไฟทั่วทั้งไซต์งานก็สว่างวาบขึ้นพร้อมกันอย่างกะทันหัน แสงไฟนีออนสีขาวสว่างจ้าสาดส่องลงมาจากเพดาน ทำลายความมืดมิดและบรรยากาศอันเร่าร้อนที่กำลังจะนำพาพวกเขาก้าวข้ามเส้นกั้นระหว่างความสัมพันธ์ไปในพริบตา ทั้งคู่ผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับถูกกระแสไฟฟ้าช็อตอีกครั้ง ธามหันขวับไปมองทางเข้าด้วยความหัวเสียที่ถูกขัดจังหวะเป็นรอบที่สองของคืนนี้ ทว่า เงาร่างที่ปรากฏขึ้นภายใต้แสงไฟสว่างจ้าตรงประตูทางเข้า กลับทำให้ลมหายใจของพราวสะดุดกึก และทำให้แววตาดุดลุกโชนของธามแปรเปลี่ยนเป็นความตกตะลึงจนแทบไม่เชื่อสายตา ผู้ที่ยืนอยู่ตรงนั้น... คือบุคคลที่ควรจะอยู่ห่างจากกรุงเทพฯ ไปเป็นพันกิโลเมตร และเป็นคนเดียวในโลกที่พราวไม่คาดคิดว่าจะมาโผล่ที่นี่ในเวลาตีสองแบบนี้! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความสัมพันธ์ที่ทั้งร้อนแรงและซับซ้อนนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!