กำแพงที่มองไม่เห็น

เสียงขีดเขียนปลายปากกาหมึกซึมราคาแพงบนกระดาษไขแผ่นใหญ่ดังขึ้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ทว่ามันกลับบาดลึกประสาทการรับรู้ของคนฟังเสียยิ่งกว่าเสียงเหล็กขูดกับกระจก ธามขยับเนกไทสีเทาเข้มของตัวเองด้วยความหงุดหงิดเป็นครั้งที่สี่ในรอบห้านาที ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองร่างระหงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามของโต๊ะทำงานตัวยาวอย่างคาดโทษ พราวไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยซ้ำ เธอกำลังใช้ไม้บรรทัดเหล็กตีเส้นแบ่งพื้นที่บนแปลนพิมพ์เขียวโครงการรีสอร์ทบนเกาะร้างอย่างแม่นยำ ราวกับว่าอาณาเขตครึ่งหนึ่งที่เธอขีดกั้นขึ้นมานั้น คือเส้นแบ่งเขตแดนระหว่างประเทศที่ห้ามผู้ใดล่วงล้ำ "คุณกำลังทำบ้าอะไรอยู่ พราว" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบในห้องทำงานชั่วคราวบนเกาะที่ยังสร้างไม่เสร็จ ธามวางปากกาในมือลงกระแทกกับโต๊ะเบาๆ แต่แรงพอจะทำให้ปลายปากกาของอีกฝ่ายสะดุด จิตแพทย์สาวค่อยๆ วางไม้บรรทัดลง เธอยกมือขึ้นทัดผมปรกใบหูอย่างใจเย็น ท่วงท่าแสนจะเชื่องช้านั่นแหละที่จงใจยั่วประสาทสถาปนิกหนุ่มผู้เคร่งครัดในเวลาและกฎเกณฑ์เสียยิ่งกว่าอะไร "แบ่งโซนค่ะ" พราวตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ดวงตากลมโตสีนิลเงยขึ้นสบตาเขาอย่างไม่เกรงกลัว "ในเมื่อเราต้องติดเกาะทำงานร่วมกันสองต่อสองตามคำสั่งของบริษัทแม่ เพื่อไม่ให้เกิดปัญหาเรื่อง ‘พื้นที่ส่วนตัว’ และ ‘ขอบเขตทางจิตวิทยา’ ฉันจึงจำเป็นต้องตีเส้นแบ่งอาณาเขตให้ชัดเจน" มุมปากของธามกระตุกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเยาะหยันที่ปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลานั้นเต็มไปด้วยความกรุ่นโกรธ "พื้นที่ส่วนตัว? บนบ้านพักคนงานขนาดสามสิบตารางเมตรเนี่ยนะ คุณคิดว่าตัวเองเป็นเด็กประถมที่เอาเทปกาวมาตีเส้นแบ่งครึ่งโต๊ะเรียนหรือไง พราว" "ถ้าเด็กประถมพวกนั้นมีสมองพอที่จะรู้ว่าควรเว้นระยะห่างจากพวกชอบล้ำเส้น ฉันว่ามันก็เป็นวิธีที่ฉลาดดีนะคะ" พราวสวนกลับทันควัน นัยน์ตาคู่สวยคมกริบไม่แพ้กัน "คุณธามคะ ทางจิตวิทยาแล้ว มนุษย์ที่มีปมเรื่องการควบคุม มักจะรู้สึกกระวนกระวายใจเมื่อมีสิ่งแปลกปลอมเข้ามาในรัศมีที่ตัวเองคุมไม่ได้ และอาการหัวเสียของคุณตอนนี้... ก็กำลังฟ้องว่าฉันวินิจฉัยไม่ผิดเลยสักนิด" ธามแค่นหัวเราะในลำคอ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวอ้อมโต๊ะไม้เข้ามาประชิดฝั่งของเธออย่างรวดเร็ว จนพราวต้องเอนตัวพิงพนักเก้าอี้โดยอัตโนมัติ แม้สมองจะสั่งให้เธอนั่งนิ่งรักษาฟอร์ม แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นรัวขึ้นมาอย่างไม่ยอมฟังคำสั่ง เมื่อกลิ่นกายหอมสะอาดผสมกลิ่นอายแดดและบุคลิกคุกคามของเขาโถมเข้ามาล้อมกรอบเธอไว้ "อย่าเอาหลักจิตวิทยาตื้นๆ ของคุณมาวิเคราะห์ผม พราว" ธามโน้มตัวลงมา ใบหน้าของเขาก้มต่ำลงจนห่างจากเธอเพียงคืบ ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้วิสกุลของเธออย่างจงใจ "คุณต่างหากที่กำลังกลัว... กลัวว่าเกราะป้องกันที่คุณสร้างขึ้นมา มันจะต้านทานตัวตนของผมไม่ไหว" พราวชะงักไปชั่ววินาที แต่เธอคือจิตแพทย์ผู้เชี่ยวชาญการอ่านใจคน ปฏิกิริยาการถอยร่นทางอารมณ์ถูกสกัดกั้นด้วยรอยยิ้มยั่วเย้าที่มุมปาก เธอยื่นมือเรียวขึ้นไปแตะแผงอกกว้างของเขาเบาๆ ออกแรงดันออกห่างอย่างไม่เกรงกลัว "มั่นใจในตัวเองสูงเกินไปหน่อยไหมคะ สถาปนิก... คนที่กลัวจนต้องสร้างกำแพงเหล็กหนาเตอะไว้ป้องกันหัวใจตัวเอง ไม่ใช่ฉันเสียหน่อย" พราวกระซิบเสียงแผ่วเบา ทว่าเฉียบคมบาดลึก "คุณกลัวการสูญเสีย จนไม่กล้าเปิดรับใครเข้ามาในโครงสร้างชีวิตของคุณต่างหากล่ะคะ" คำพูดนั้นราวกับลูกศรที่ปักเข้ากลางใจเป้าหมาย ธามชะงักกึก ดวงตาคู่คมวาวโรจน์ขึ้นด้วยความเจ็บปวดที่ถูกจี้ถูกจุด ความทรงจำในวัยเด็กเกี่ยวกับกองเพลิงที่กลืนกินบ้านทั้งหลังและคนที่เขารักผุดวาบขึ้นมาในหัว มันคือแผลเป็นที่เขาไม่เคยอนุญาตให้ใครแตะต้อง แต่วันนี้ ผู้หญิงคนนี้กลับกล้าใช้มันมาต่อรองในสงครามประสาท บรรยากาศในห้องอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก แรงดึงดูดประหลาดระหว่างความซึนปากร้ายและความนิ่งสงบแต่เชือดเฉือนกำลังดึงพวกเขาร่วมเข้าสู่สนามอารมณ์ที่ร้อนรุ่มเกินกว่าจะควบคุม ก่อนที่ธามจะได้เอื้อนเอ่ยถ้อยคำใดเพื่อเอาชนะ เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีมารยาท ตัด3ผ่านความเงียบงันและทำลายระยะห่างอันตรายนั้นลงในเสี้ยววินาที ประถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอคำอนุญาต ร่างสูงโปรดของ 'ศิลา' นักพัฒนาอสังหาริมทรัพย์คู่ปรับตัวฉกาจก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยือกเย็นที่มุมปาก ในมือของเขามีเอกสารสำคัญชุดหนึ่ง "ขอโทษทีครับที่ขัดจังหวะเวลาสวีท... เอ๊ย เวลาทำงานของคู่หูโปรเจกต์นี้" ศิลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงกวนประสาท กวาดสายตามองธามที่ยืนประชิดพราวอยู่ก่อนแล้วด้วยรอยยิ้มรู้ทัน "พอดีผมเอาสัญญาปรับแบบล่าสุดมาให้พิจารณา... ดูเหมือนว่า ทางบริษัทแม่จะอนุมัติให้ ‘คุณพราว’ มีอำนาจเด็ดขาดในการอนุมัติแปลนทั้งหมดแต่เพียงผู้เดียวแล้วล่ะครับ" ธามหันขวับไปมองศิลา นัยน์ตาวาวโรจน์ด้วยความระแวง ขณะที่พราวขมวดคิ้วมุ่นด้วยความแปลกใจเมื่อรับซองเอกสารมาจากมือของศิลา ทว่า เมื่อพราวดึงกระดาษแผ่นแรกออกมาอ่าน ดวงตากลมโตก็เบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจระคนไม่เชื่อสายตา "นี่มัน..." พราวอุทานออกมาเบื้องหน้าเอกสารที่ระบุเงื่อนไขการทำงานร่วมกันฉบับใหม่ ธามแย่งกระดาษในมือเธอมาอ่านอย่างรวดเร็ว และในวินาทีที่เขากวาดสายตาผ่านบรรทัดสุดท้าย เลือดในกายของสถาปนิกหนุ่มก็แทบจะจับตัวเป็นน้ำแข็ง เพราะมันระบุชัดเจนว่า... พวกเขาต้องย้ายไปสำรวจพื้นที่จุดอันตรายที่สุดบนหน้าผาริมทะเลในยามวิกาล... ลำพังเพียงแค่สองต่อสองเท่านั้น ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมอินไปกับความสัมพันธ์ที่ทั้งฟินและชวนลุ้นนี้ด้วยกันนะคะ