ข้อบังคับจากเบื้องบน

แฟ้มเอกสารปกหนังสีดำสนิทถูกโยนลงบนโต๊ะกระจกเสียงดังสนั่น จนแก้วกาแฟเซรามิกราคาแพงบนโต๊ะกระเทือนจนของเหลวสีเข้มกระฉอกออกมาเล็กน้อย "คำสั่งเบื้องบน... แปลว่าพวกคุณสองคนไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธค่ะ" เสียงของกรรมการบริหารอาวุโสยังคงก้องกังวานอยู่ในห้องประชุมที่อุณหภูมิลดฮวบลงจนน่าใจหาย พราวปรายตามองเอกสารหนาปึึกเล่มนั้นด้วยแววตาราบเรียบ ไร้ซึ่งร่องรอยของความตกใจ เธอกดมุมปากยิ้มบางเบา—รอยยิ้มแบบที่ใช้เวลาเผชิญหน้ากับคนไข้โรคประสาทขั้นรุนแรง ไม่มีผิดเพี้ยน ในขณะที่ธาม... สถาปนิกหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบและเกลียดความวุ่นวายยิ่งกว่าสิ่งใด กลับกำลังขบกรามแน่นจนสันนูนชัดเจน ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่ตัวหนังสือหัวข้อโปรเจกต์บนหน้ากระดาษ *‘พิพิธภัณฑ์ศิลปะบำบัดใจ: สถาปัตยกรรมแห่งการเยียวยา’* โครงการร่วมทุนมูลค่ามหาศาลที่ถูกบีบให้สถาปนิกผู้เชื่อมั่นในฟังก์ชันและโครงสร้างเหล็กอย่างเขา ต้องมาทำงานร่วมกับจิตแพทย์สาวผู้เชี่ยวชาญด้านจิตวิทยาเชิงลึกอย่างพราวอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ และที่แย่ไปกว่านั้น... ศิลา คู่แข่งทางธุรกิจที่จ้องจะเลื่อยขาเก้าอี้เขาอยู่ทุกเมื่อ ก็เป็นหนึ่งในคณะกรรมการบริหารชุดนี้ด้วย "น่าสนใจดีนี่คะ" พราวเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลจนเกือบจะเย้ยหยัน "ดูเหมือนท่านประธานจะอยากให้เราสองคน... ทดลองบำบัดโรคเกลียดขี้หน้ากันเองก่อนไปสร้างพิพิธภัณฑ์เสียอีกนะคะ" ธามหันขวับมามองหญิงสาวทันที ดวงตาคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยความหงุดหงิดระคนระอุ "คุณพราว กรุณาเก็บคำพูดเหน็บแนมไว้ใช้กับคนไข้ของคุณเถอะครับ... อ้อ ขอโทษที ผมลืมไปว่าคุณเองก็ดูจะมีปัญหาทางจิตไม่แพ้กัน ถึงได้ชอบก้าวก่ายพื้นที่ส่วนตัวของคนอื่นนัก" ประโยคหลังเขาจงใจลดเสียงให้ต่ำลง พร้อมกับโน้มตัวเข้าหาเธอเล็กน้อยเพื่อสร้างแรงกดดัน กลิ่นอายความเป็นชายและความกรุ่นโกรธแผ่ซ่านออกมาจนพราวต้องสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ แต่ทว่า... เธอกลับไม่ถอยหลังหนีแม้แต่นเซนติเมตรเดียว พราวยืดตัวขึ้นสบตากับเขาตรงๆ ปลายจมูกของทั้งคู่ห่างกันเพียงคืบเดียว ประสบการณ์ทางจิตวิทยาบอกเธอว่า ผู้ชายที่แสดงความเกรี้ยวกราดออกมาอย่างชัดเจน มักจะมีกำแพงในใจที่เปราะบางที่สุด และธามก็คือตัวอย่างที่ชัดเจนยิ่งกว่าตำราเล่มไหน "ถ้าโครงสร้างใจของคุณมันแข็งแรงพอจริงๆ คุณก็คงไม่ต้องกลัวการเผชิญหน้ากับฉันหรอกค่ะ, คุณธาม" พราวกระซิบตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง "หรือที่จริงแล้ว... คุณกำลังกลัวว่ากำแพงที่คุณสร้างไว้ มันจะพังทลายลงมาเพราะงานชิ้นนี้กันแนคะ?" ธามชะงักไปชั่ววินาที ดวงตาคมกริบไหววูบอย่างไม่มีใครทันสังเกตเห็น ปมในวัยเด็กเกี่ยวกับการสูญเสียบ้านที่เขาพยายามฝังกลบไว้ใต้แปลนสถาปัตยกรรมที่สมบูรณ์แบบ กลับถูกสายตาคู่นี้สั่นคลอนได้อย่างง่ายดาย ความรู้สึกเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาในอก แต่มันถูกแทนที่ด้วยความพยายามที่จะควบคุมสถานการณ์อย่างรวดเร็ว "อย่าสำคัญตัวผิดไปเลยครับ" ธามผละตัวออกด้วยท่าทีเย็นชา ไหล่กว้างยืดตรงอย่างถือดี "ผมแค่มองว่างานนี้มันเสียเวลาชีวิต และคุณก็เป็นเพียงตัวแปรที่น่ารำคาญในสมการของผมเท่านั้น" "ปากแข็งจังเลยนะคะ" พราวหัวเราะในลำคอเบาๆ ดวงตาคู่สวยพินิจพิเคราะห์ใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยความซึนแตกซ่านของเขา "ในทางจิตวิทยา เราเรียกอาการปฏิเสธความจริงแบบนี้ว่า *Denial* ค่ะ ระวังนะคะ... คนที่ปฏิเสธความรู้สึกตัวเองมากๆ สุดท้ายมักจะจบลงด้วยการดิ้นรนขอความช่วยเหลือแทบไม่ทัน" "คุณ!" ธามกัดฟันกรอด มือหนาเผลอกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องประชุมก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท ศิลาก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่เคลือบยาพิษ สายตาคมกริบกวาดมองคนทั้งสองที่ยืนประจันหน้ากันอย่างแนบชิด ท่าทีสนิทสนมเกินกว่าคนเพิ่งรู้จักกันทำให้แววตาของศิลาฉายแววริษยาขึ้นมาวูบหนึ่ง "ดูท่าทางโปรเจกต์นี้จะเริ่มต้นได้เร่าร้อนดีนี่ครับ" ศิลาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกวนประสาท เดินเข้ามาใกล้โต๊ะประชุม "หวังว่าสถาปนิกมือหนึ่งกับจิตแพทย์คนสวย จะไม่เผลอ 'อิน' กับบทบาทจนลืมทำงานสำคัญนะคะ... เพราะทางบอร์ดบริหารเขาคาดหวังกับผลงานชิ้นนี้มาก โดยเฉพาะแผนผังโครงสร้างลับที่ธามเก็บเป็นความลับมาตลอด" พราวขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำว่า 'โครงสร้างลับ' สายตาของเธอเหลือบมองธามที่ตอนนี้ใบหน้ากลับมาเรียบสนิทราวกับรูปปั้นหินอ่อน ความเย็นชาที่เขาสวมทับลงไปใหม่นั้นหนาเตอะเสียจนมองไม่ทะลุ "เรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วงคุณศิลาหรอกค่ะ" พราวหันไปตอบด้วยรอยยิ้มทางการค้า "เพราะต่อให้มีความลับซ่อนอยู่แค่ไหน หน้าที่ของจิตแพทย์อย่างฉัน ก็คือการขุดคุ้ยมันออกมาให้หมดอยู่ดี" ธามหันมามองพราวด้วยหางตา ประกายไฟในแววตาระหว่างเขากับเธอกลับมาลุกโชนขึ้นอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้มันไม่ได้มีแค่ความเกลียดชัง แต่มันเจือปนไปด้วยความท้าทายที่อันตรายถึงชีวิต "งั้นก็เชิญลองดูครับ..." ธามโน้มใบหน้าลงกระซิบข้างหูพราวด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่จงใจให้ได้ยินกันแค่สองคน "ถ้าคุณมีความสามารถพอที่จะทลายกำแพงในใจผมได้... ก็เตรียมตัวรับผลที่จะตามมาให้ดีก็แล้วกัน เพราะคุณอาจจะหาทางออกไปจากโลกของผมไม่ได้อีกเลย" ลมหายใจอุ่นๆ ที่รินรดข้างแก้มทำให้หัวใจของพราวสะดุดกึกไปครู่หนึ่ง เธอนิ่งงันไปชั่วขณะเมื่อสัมผัสได้ถึงความคลั่งรักสุดโต่งที่ถูกกดทับเอาไว้ภายใต้ความเย็นชาของชายหนุ่ม ก่อนที่พราวจะได้ทันโต้ ศิลาก็ปรบมือเสียงดังขัดจังหวะ พร้อมกับโยนแฟ้มเอกสารอีกเล่มลงบนโต๊ะ "ถ้าอย่างนั้นก็ตกลงตามนี้ พรุ่งนี้เช้า... ผมจัดทริปให้พวกคุณสองคนเดินทางไปสำรวจพื้นที่จริงที่เกาะร้างทางใต้ด้วยกันลำพัง... หวังว่าจะเคลียร์คิวว่างให้ได้นะครับ" ธามและพราวชะงักพร้อมกัน หันขวับไปมองศิลาเป็นตาเดียว ทริปสำรวจพื้นที่... ลำพังสองต่อสอง... บนเกาะที่ไร้ผู้คน ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ!