รัตติกาลลวงตา

กลิ่นกำยานจันทน์หอมผสมมัสก์ราคาแพงอวลวนอยู่ในตำหนักฉางโส่ว ทว่ากลับมิได้ช่วยให้บรรยากาศภายในอบอุ่นขึ้นแม้แต่น้อย ความหนาวเหน็บจากอำนาจที่ไร้ก้นบึ้งของสตรีผู้กุมชะตากรรมแผ่นดินกำลังแผ่ซ่านกัดกินหัวใจผู้คน หลินซูเหยาซ่อนตัวอยู่ภายใต้ชุดคลุมผ้าไหมปักดิ้นทองลายหงส์ห้าเล็บของนางกำนัลชั้นสูง ปลายเท้าที่สวมรองเท้าปักลายดอกโบตั๋นก้าวเดินไปตามจังหวะที่ถูกฝึกฝนมาอย่างดีเยี่ยม สายตาของนางกวาดมองสถาปัตยกรรมจีนโบราณอันวิจิตรตระการตา เสาไม้ตะเคียนทองแกะสลักลวดลายมังกรทะยานฟ้า แผ่นป้ายพระราชทานจากจักรพรรดิองค์ก่อน และม่านมุกโปร่งแสงที่ทิ้งตัวลงกั้นระหว่างโลกภายนอกกับความมืดดำในจิตใจของไทเฮา ทุกย่างก้าวคือเดิมพันด้วยชีวิต ในมือของนางที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อกว้าง มีเข็มเงินบริสุทธิ์สามเล่มซุกซ่อนอยู่ พร้อมกับขวดหยกขนาดเล็กบรรจุผงยาถอนพิษชนิดพิเศษที่นางปรุงขึ้นเอง การทะลุมิติมาสู่ราชสำนักต้าเซี่ยแห่งนี้มิได้มอบความสุขสบายแก่นนางแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันผลักให้นางต้องเดินอยู่บนเส้นด้ายแห่งความเป็นและความตาย "หยุดตรงนั้น" เสียงแหบพร่าทว่าทรงอำนาจดังขึ้นจากหลังม่านมุก กลิ่นอายความกดดันระดับมหาอำนาจพุ่งเข้าใส่จนลมหายใจสะดุด หลินซูเหยาไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัว นางสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อปรับจังหวะการเต้นของหัวใจ ก่อนจะคุกเข่าลงอย่างงดงามตามธรรมเนียมราชสำนัก ใบหน้าก้มต่ำ ทว่าแววตากลับเปล่ง1ประกายความเฉียบคมดุจใบมีด "หม่อมฉันถวายพระพรไทเฮาเพคะ ขอพระองค์ทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นๆ ปี" เสียงของนางราบเรียบมั่นคง ไม่มีอาการสั่นเครือแม้แต่น้อย เงาร่างของสตรีสูงวัยในชุดคลุมสีม่วงเข้มขยับเคลื่อนไหวหลังม่านมุก ไทเฮาก้าวออกมาอย่างช้าๆ พระพักตร์แม้จะร่วงโรยตามวัย แต่ดวงตากลับคมกริบดุจเหยี่ยว ทอดมองนางกำนัลแปลกหน้าผู้นี้ด้วยความเคลือบแคลงสงสัย "เงยหน้าขึ้น" หลินซูเหยาทำตามคำสั่งอย่างนิ่มนวล ปล่อยให้แสงตะเกียงน้ำมันหอมสาดส่องกระทบใบหน้าที่ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางให้ดูแตกต่างไปจากเดิม ทว่าโครงหน้าที่งดงามเด็ดเดี่ยวและแววตาที่เย่อหยิ่งทระนงนั้นไม่สามารถปกปิดได้มิด ไทเฮาทอดพระเนตรพินิจพิจารณานางอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะแย้มพระสรวลเย็นเยียบที่มุมพระโอษฐ์ "เจ้าไม่ใช่คนของตำหนักนี้... แววตาของเจ้ามันฟ้องว่าเจ้าไม่ใช่บ่าวไพร่ที่ถูกฝึกมาให้ก้มหัวรับใช้ใคร" หัวใจของซูเหยาเต้นกระหน่ำรัวราวดรัมเบิ้ล แต่นางยังคงรักษาความเยือกเย็นไว้ได้เป็นอย่างดี รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากของแพทย์สาว "หากหม่อมฉันเป็นบ่าวที่ก้มหัวเป็นอย่างเดียว ไทเฮาคงไม่ทรงเรียกให้เข้ามาพบในยามวิกาลเช่นนี้หรอกเพคะ" ความเงียบเข้าปกคลุมตำหนักชั่วขณะ บรรยากาศตึงเครียดจนแทบจะใช้มีดกรีดให้ขาดได้ ไทเฮาหรี่พระเนตรลงเล็กน้อย สตรีผู้นี้มีความอาจหาญเกินมนุษย์ กล้าต่อปากต่อคำกับผู้กุมอำนาจสูงสุดในวังหลังโดยไม่สะดุ้งสะเทือน "เจ้าเข้ามาในนี้เพื่อสิ่งใด... ความลับเรื่องราชโองการฉบับนั้น หรือสมุนไพรหายากที่ข้าใช้รักษาอาการประชวรของฮ่องเต้?" สุ้มเสียงของไทเฮาเยือกเย็นราวน้ำแข็งขั้วโลก "หม่อมฉันมาเพื่อเตือนสติพระองค์..." หลินซูเหยาขยับตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ โดยไม่ได้รับอนุญาต การกระทำนี้ถือเป็นความผิดฐานหมิ่นพระบรมเดชานุภาพขั้นร้ายแรง นางกำนัลรอบกายต่างชักกระบี่ออกจากฝักด้วยความตกใจ ทว่าไทเฮากลับยกพระห้ามไว้ "กล้าหาญนัก!" ไทเฮาก้าวเข้ามาใกล้จนแทบประชิด ม่านมุกสะท้อนแสงไฟระยิบระยับ "เจ้าคิดว่ามีใครหนุนหลังอยู่ ถึงได้กล้าเหยียบเข้ามาในถ้ำเสือแห่งนี้ด้วยมือเปล่า?" ซูเหยาไม่ได้ถอยหลังหนีแม้แต่ก้าวเดียว นางสบตากับไทเฮาตรงๆ "เบื้องหลังของหม่อมฉันไม่มีใครทั้งสิ้น นอกจากความจริง... และพิษในถ้วยชาที่พระองค์กำลังจะเสวยในอีกสามลมหายใจข้างหน้านี้ต่างหาก!" เพล้ง! เสียงถ้วยกระเบื้องเคลือบราคาแพงร่วงหล่นแตกกระจายบนพื้นหินอ่อน พร้อมๆ กับที่เงาร่างสูงใหญ่ของบุรุษในชุดเกราะสีดำสนิทผู้หนึ่งก้าวทะลุผ่านประตูลึกลงมา ดาบยาวในมือสะท้อนประกายแสงจันทร์วาวโรจน์ กลิ่นอายสังหารแผ่ซ่านไปทั่วทิศทาง เซียวจวินอ๋อง! แม่ทัพผู้เยชาและดุร้ายดั่งพยัคฆ์ปรากฏตัวขึ้นกลางตำหนักหลวงโดยไม่มีใครคาดคิด ดวงตาคมกริบคู่นั้นมิได้มองไทเฮา แต่กลับจดจ้องมาที่หลินซูเหยาด้วยความรู้สึกที่ผสมผสานระหว่างความเกรี้ยวกราดและความห่วงใยที่ถูกเก็บกดไว้ลึกสุดซึ้ง "ใครอนุญาตให้เจ้าเอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่นี่ หลินซูเหยา?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความขุ่นเคือง ทว่าแฝงความร้อนรนอย่างปิดไม่มิด ไทเฮาทอดพระเนตรบุรุษผู้กุมกองทัพมังกรที่น่าเกรงขามที่สุดในแผ่นดินสลับกับสตรีที่อาจหาญต่อกรกับพระองค์ พระพักตร์เผือดสีลงเล็กน้อยเมื่อตระหนักว่าสถานการณ์ในคืนนี้หลุดลอยจากการควบคุมเสียแล้ว ทว่า ในวินาทีที่ทุกคนกำลังตกตะลึงกับหมากตานี้เอง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยนายก็ดังขึ้นปิดล้อมตำหนักฉางโส่วจากภายนอก พร้อมกับราชδโองการลับฉบับใหม่ที่ถูกส่งเข้ามาถึงมือขันทีหน้าพระพักตร์อย่างเร่งด่วน! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปพร้อมกับปลายปากกาของพงศาวดารมีชีวิตนะครับ