เลือดหยดแรก

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและคาวเลือดคละคลุ้งหนาแน่นจนแทบจะเคี้ยวเป็นก้อนได้ในตำหนักทิศอุดร เสียงฝีเท้าของทหารองครักษ์เกราะเหล็กหนักอึ้งดังก้องสะท้อนไปตามระเบียงทางเดินหินแกรนิต ทว่าภายในห้องโถงชั้นในกลับเงียบสงบราวกับป่าช้า มีเพียงเสียงหยดน้ำจากนาฬิกาทองเหลืองโบราณที่ดังสลับกับเสียงลมหายใจแผ่วเบาแต่สม่ำเสมอ หลินซูเหยายืนอยู่เบื้องหน้าเตียงไม้จันทน์หอม แสงไฟจากคบเพลิงด้านนอกสาดส่องกระทบใบหน้าด้านข้างของนางจนเกิดเงาทอดตัวยาวราวกับภาพวาดพู่กันจีนโบราณ บนเตียงนั้นคือแม่ทัพกองหน้าผู้ขึ้นชื่อว่าดุร้ายที่สุดในแคว้น ร่างกายของเขาท่วมทุ่มไปด้วยเหงื่อกาฬและพิษร้ายที่กำลังกัดกินเส้นโลหิตดำจนปูดโปนขึ้นมาน่ากลัว "หากเจ้าลังเลอีกเพียงลมหายใจเดียว เขามิได้แค่ตาย... แผ่นดินนี้ก็จะลุกเป็นไฟตามไปด้วย" เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังขึ้นจากมุมมืดของเสาไม้สลักลายมังกร เซียวจวินอ๋องก้าวออกมาจากเงาสลัว นัยน์ตาคมกริบดั่งพยัคฆ์ซ่อนเล็บคู่นั้นจดจ้องร่างบางเบื้องหน้าอย่างไม่วางตา แววตาของท่านอ๋องในยามนี้ไม่ได้มีความเยาะเย้ยหรือระแวงแคลงใจเช่นวันวาน มีเพียงความเย็นเยียบที่แฝงระลอกคลื่นความหวั่นไหวไว้อย่างแนบเนียน ซูเหยาไม่แม้แต่จะหันไปมองเจ้าของเสียง นางตวัดปลายนิ้วที่ถือเข็มเงินยาวสามนิ้วลงบนจุดชีพจรใต้ราวนมของแม่ทัพผู้บาดเจ็บอย่างแม่นยำและไร้ความลังเล ปลายเข็มสั่นระริกด้วยพลังลมปราณที่นางสะกดกลั้นไว้ น้ำเสียงของนางราบเรียบ เย็นชา และเด็ดเดี่ยวราวกับยมทูตผู้ถือบัญชีชีวิต "ถ้าหม่อมฉันลังเล ท่านคงไม่ได้ยืนพูดจาข่มขู่คนอื่นอยู่ตรงนี้หรอกเพคะ... ท่านอ๋อง" ซูเหยาเอ่ยตอบโดยไม่เงยหน้าขึ้น น้ำเสียงของนางเจือความเย้ยหยันจางๆ "อีกอย่าง เลือดสกปรกของคนทรยศผู้นี้ หากกระเซ็นโดนฉลองพระองค์ของพระองค์ขึ้นมา ใครเล่าจะรับผิดชอบ?" ฉับพลัน นางกระชากเข็มเงินออกพร้อมกับโลหิตสีดำคล้ำพุ่งกระฉูดออกมาเป็นสาย อาบย้อมอาภรณ์สีขาวปักลายเมฆาของนางจนกลายเป็นสีแดงชาด กลิ่นคาวเลือดตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ แต่นางไม่มีแม้แต่จะกะพริบตาหรือถอยหนี เซียวจวินอ๋องก้าวเข้ามาประชิดตัวนางโดยไม่ทันให้ตั้งตั้งตัว มือใหญ่หนาเอื้อมออกไปคว้าข้อมือเรียวที่เปื้อนคราบโลหิตไว้แน่น แรงบีบนั้นหนักหน่วงจนกระดูกแทบร้าว ทว่าแววตาที่มองนางกลับลุ่มลึกและซับซ้อนเกินกว่าจะคาดเดา "เจ้าเป็นสตรี... เหตุใดจึงมือหนักและใจเด็ดเดี่ยวถึงเพียงนี้?" เสียงของเซียวจวินอ๋องแหบพร่าลงเล็กน้อย ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับข้างแก้มเนียนนุ่มของนาง ความใกล้ชิดนี้ทำให้บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดจนแทบขาดใจ ซูเหยาเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา นัยน์ตาดอกท้อคู่นั้นไม่มียี่หระต่ออำนาจมืดที่แผ่ออกมาจากบุรุษผู้กุมกองทัพนับแสน นางยิ้มหยันที่มุมปาก ช่างเป็นรอยยิ้มที่งดงามทว่าบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ถ้าไม่ใจเด็ด... หม่อมฉันคงตายในสนามรบการเมืองของพวกท่านตั้งแต่ก้าวแรกที่เหยียบเข้ามาในจวนนี้แล้วกระมังเพคะ" นางเอ่ยเสียงกระซิบแผ่วเบา ทว่าเฉียบคมดั่งคมมีดที่กรีดลงบนหัวใจของมังกรหนุ่ม เซียวจวินอ๋องนิ่งงันไปชั่วขณะ หัวใจที่ด้านชามานานนับปีจากการฆ่าฟันและแย่งชิง กลับกระตุกวูบอย่างรุนแรงเป็นครั้งแรก เขามองสตรีในอ้อมกอด—สตรีที่เปื้อนเลือดแต่มิได้แปดเปื้อนความอ่อนแอ นางไม่เหมือนสตรีใดในใต้หล้า นางคือพายุฝนที่พร้อมจะพัดทำลายทุกบัลลังก์หากพวกมันขวางทาง ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันและเปี่ยมด้วยแรงปรารถนาอันตราย ขันทีเฒ่าผู้หนึ่งก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาคุกเข่าลงที่หน้าประตูห้องโถง เสียงหอบหายใจดังระรัวจนขัดจังหวะบรรยากาศอันน่าลุ้นระทึก "กราบทูลท่านอ๋อง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ... พระราชโองการลับจากฮ่องเต้... ถูกส่งมาถึงหน้าประตูจวนแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" เซียวจวินอ๋องละสายตาจากใบหน้างดงามของซูเหยาช้าๆ นัยน์ตาคู่นั้นกลับมาดุร้ายและเยือกเย็นดั่งพายุหิมะอีกครั้ง ทว่ามือที่กุมข้อมือนางยังคงไม่ยอมปล่อย... ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปพร้อมกับปลายปากกาของพงศาวดารมีชีวิตนะครับ