แผนซ้อนแผน

"เงินสามหมื่นตำลึงทองที่พวกท่านยักยอกมาจากคลังเสบียงกองทัพพยัคฆ์อัคคี หาใช่ตัวเลขที่เขียนขึ้นบนกระดาษสาแล้วจะปัดเป่าให้สูญสลายไปได้ไม่... ท่านเศรษฐีโจว" สำเนียงกังวานใสแต่เย็นเยียบดั่งน้ำค้างแข็งกลางฤดูเหมันต์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัดของโถงรับรองสกุลโจว กลิ่นหอมจางของชาผู่เออร์ชั้นดีที่ลอยกรุ่นอยู่กลางห้องพลือกะทันหันราวกับถูกแช่แข็งด้วยจิตสังหารอันไร้รูป หลินซูเหยาในอาภรณ์ไหมปักลายเหมันต์สีครามเข้ม ยืนสง่านิ่งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะไม้จันทน์แดง แววตาของนางคมกริบดั่งใบมีดผ่าตัดที่พร้อมจะกรีดเฉือนเนื้อร้ายออกจากแผ่นดินโดยไม่ลังเล รอบกายของนางคือเหล่าพ่อค้าใหญ่ในสังกัดของฮูหยินเอกแห่งจวนเสนาบดี ใบหน้าของแต่ละคนบัดนี้ซีดเผือดราวกับกระดาษ ไร้ซึ่งรอยยิ้มจองหองเช่นเมื่อยามก้าวเท้าเข้าสู่ห้องนี้เป็นครั้งแรก "คุณหนูหลิน... ท่านกล่าวหาพวกเราลอยๆ เช่นนี้ ระวังเก้าอี้เสนาบดีที่หนุนหลังพวกเราอยู่จะหักลงมาทับร่างท่านจนแหลکเป็นจุล!" โจวอี้ฟาน พ่อค้าใหญ่ผู้กุมเส้นทางเกลือเถื่อนทั่วเจียงหนานเค้นเสียงคำรามลอดไรฟัน แม้เหงื่อกาฬจะผุดพรายเต็มขมับจนเส้นเลือดข้างขมับปูดโปน แต่เขายังคงพยายามรักษาศักดิ์ศรีของสุนัขรับใช้ผู้มีนายใหญ่ค้ำหัว ซูเหยาไม่สะทกสะท้าน มุมปากบางยกยดเยาะขึ้นน้อยๆ นางก้าวเท้าเข้าไปหาอีกฝ่ายช้าๆ เสียงรองเท้าผ้าปักกระทบพื้นหินขัดดังก้องกังวานราวกับเสียงเคาะระฆังประหารชีวิต "หักงั้นหรือ?" นางแค่นหัวเราะเบาๆ "เก้าอี้ตัวนั้นถูกปลวกชื้นแฉะกัดกินจนกลวงโบ๋มานานเท่าไหร่แล้ว ท่านเองก็ย่อมรู้แก่ใจดี โจวอี้ฟาน... เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าบัญชีลับสามเล่มที่เจ้าซ่อนไว้ในผนังห้องลับใต้ดิน จะรอดพ้นสายตาของคนตระกูลหลินไปได้" สิ้นคำพูดนั้น แผ่นไม้กระดานใต้เท้าของโจวอี้ฟานก็ถูกถีบกระเด็นด้วยแรงมหาศาล บ่าวรับใช้ในชุดดำสนิทผู้หนึ่งก้าวขึ้นมาจากอุโมงค์ใต้ดิน ในมือถือสมุดบัญชีปกหนังปลาฉลามเล่มหนาที่เปื้อนคราบฝุ่นและรอยหมึกสดๆ โยนลงตรงหน้าพ่อค้าใหญ่ผู้นั้นเสียงดัง *ตุบ!* สีหน้าของโจวอี้ฟานเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำในทันที ราวกับถูกกระชากวิญญาณออกจากร่าง บัญชีเล่มนั้นคือหลักฐานมัดตัวที่ต่อให้ใช้เงินทั้งห้องคลังก็ไม่อาจลบเลื่อนได้ ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักแน่นและทรงพลังก็ดังขึ้นที่หน้าประตูโถง *ตึง! ตึง! ตึง!* ทหารองครักษ์ในชุดเกราะเหล็กดำสนิทนับร้อยนายเคลื่อนพลเข้ามาปิดล้อมจวนสกุลโจวอย่างรวดเร็วดั่งสายฟ้าแลบ ปลายหอกนับร้อยเล่มสะท้อนแสงไฟจากคบเพลิงวาววับ บรรยากาศกดดันแผ่ซ่านจนแม้แต่เสียงหายใจก็แทบไม่มีใครกล้าส่งเสียงดัง ร่างสูงสง่าของบุรุษผู้หนึ่งก้าวผ่านม่านควันธูปเข้ามาอย่างเยือกเย็น อาภรณ์สีดำปักลายมังกรทองดงดิ่ง แววตาคมปลาบดั่งพยัคฆ์ร้ายล่าเหยื่อ กลิ่นอายอำนาจอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ขยายกดทับทุกคนจนต้องทรุดตัวลงคุกเข่าด้วยความหวาดกลัว เซียวจวินอ๋อง... พระองค์มิได้ชายตาแลเหล่าพ่อค้าที่กำลังตัวสั่นงกๆ บนพื้นแม้แต่น้อย พระเนตรคู่คมกริบกวาดมองผ่านกองบัญชีลับ ก่อนจะหยุดลงที่ร่างบางของสตรีผู้ยืนโดดเด่นอยู่กลางวงล้อม มุมพระโอษฐ์หยักลึกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาที่ยากจะคาดเดาความหมาย "ชายาของเปิ่นหวังออกโรงจัดการเรื่องสนุกเช่นนี้ เหตุใดจึงไม่ยอมบอกกล่าวกันสักคำเล่า" สุ้มเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้น ทว่าแฝงความเอ็นดูระคนดุร้ายไว้อย่างแนบเนียน ซูเหยาลอบถอนหายใจยาวเบาๆ นางหันไปสบตาคมคายคู่นั้นอย่างไม่เกรงกลัว "หม่อมฉันเพียงไม่อยากให้เรื่องเล็กน้อยเช่นนี้รบกวนเวลาพักผ่อนของท่านอ๋องเพคะ" "เรื่องเล็กน้อย?" เซียวจวินอ๋องแค่นหัวเราะในลำคอ พระองค์ก้าวเข้ามาประชิดร่างนางอย่างรวดเร็วจนซูเหยาต้องถอยหลังไปครึ่งก้าว พระหัตถ์หนายื่นออกไปปัดปอยผมที่คลอเคลียข้างแก้มเนียนของนางออกอย่างเบามือ ทว่าสายพระเนตรที่ทอดมองนางนั้นกลับร้อนแรงดั่งเปลวไฟที่พร้อมแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า ก่อนที่ซูเหยาจะได้ตอบโต้สิ่งใด ขันทีเฒ่าคนสนิทของฮ่องเต้ก็ก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด ถือถาดไม้ลงรักปิดทองประทับตรามังกรห้าเล็บเข้ามาในโถง พร้อมกับราชโองการลับที่ถูกชูขึ้นสูง "มีพระราชโองการด่วนจากในวังหลวง!" ขันทีเฒ่าประกาศเสียงสั่นเครือ "ให้เซียวจวินอ๋องและคุณหนูหลินซูเหยา เข้าเฝ้าเป็นการด่วนในค่ำคืนนี้... เนื่องจาก 'พระสนมเอกฮวา' ถูกลอบปลิดชีพด้วยเข็มพิษประหลาดภายในตำหนักใน และหลักฐานชิ้นสุดท้ายที่ทิ้งไว้ข้างพระศพ คือ... เข็มเงินแพทย์หลวงของสกุลหลิน!" สิ้นเสียงประกาศนั้น ทั่วทั้งโถงก็ตกอยู่ในความเงียบงันดั่งป่าช้า ซูเหยาชะงักกะทันหัน ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อตระหนักได้ทันทีว่า นี่คือ "แผนซ้อนแผน" ที่แท้จริง ที่ถูกขุดหลุมรอไว้ให้พวกนางเดินตกลงไปตั้งแต่ก้าวแรก ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปพร้อมกับปลายปากกาของพงศาวดารมีชีวิตนะครับ