รอยร้าวที่กลายเป็นหิน

เสียงกราวของหยกมันสำปะหลังที่กระทบกันเบาๆ บนโต๊ะไม้จันทน์หอม ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศภายในห้องโถงใหญ่ของจวนอ๋องผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันกลับตอกย้ำความเงียบงันที่กดดันจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจของความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามา "ข้าไม่คิดว่าใต้ฝ่าบาทจะทรงกล้าเดิมพันด้วยอนาคตของแคว้นด้วยหมากตื้นๆ เช่นนี้" สุ้มเสียงราบเรียบ ทว่าเย็นยะเยือกจนบาดลึกถึงขั้วหัวใจดังขึ้นจากริมฝีปากของหลินซูเหยา นางไม่ได้แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองร่างสูงสง่าที่ยืนประทับอยู่เบื้องหน้า ในมือเรียวบางที่สวมปลอกเล็บทองคำขาวประดับไข่มุกกำลังหมุนเข็มเงินเล่มยาวช้าๆ แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันกฤษณาต้องสะท้อนประกายวาววับบนปลายเข็ม ราวกับเขี้ยวของอสรพิษที่พร้อมจะฝังลงในเนื้อเยื่อของผู้ที่บังอาจล้ำเส้น เซียวจวินอ๋องก้าวเท้าช้าๆ เข้ามาใกล้ ร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมผ้าไหมปักลายมหาราชสีดำสนิทแผ่ซ่านไอสังหารที่ถูกกดทับไว้อย่างแนบเนียน ดวงตาคมกริบดั่งพยัคฆ์จ้องมองสตรีเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะบรรยาย ในคราแรก นางเป็นเพียงหมากเบี้ยตัวหนึ่งที่ถูกส่งเข้ามาในเกมการเมืองอันโสมمเพื่อคานอำนาจ แต่ในยามนี้ นางกลับกลายเป็นผู้คุมกระดานที่กำชะตาชีวิตของคนทั้งราชสำนักไว้ในกำมือ "เจ้าคิดว่าข้ากำลังเล่นสนุกหรือ ซูเหยา" สุ้มเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น พร้อมกับที่มือหนายื่นไปกุมข้อมือเรียวของนางไว้เบื้องหน้า แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนทำให้นางเจ็บ แต่หนักแน่นพอที่จะส่งผ่านความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเยือกเย็น "หมากตื้นๆ ที่เจ้าว่า ถูกวางไว้เพื่อล่อให้ปลาใหญ่อย่างเสนาบดีหลี่ติดเบ็ดต่างหาก" หลินซูเหยาแค่นหัวเราะในลำคอ นางช้อนตาขึ้นสบประสานสายตากับเขา แววตาของนางเด็ดเดี่ยวและไร้ความหวาดกลัวใดๆ ทั้งสิ้น "ปลาใหญ่หรือเจ้าคะ? ข้าเกรงว่าท่านอ๋องจะประเมินปลาตัวนี้ต่ำไปเสียหน่อย เสนาบดีหลี่ไม่ได้มีดีแค่เล่ห์เหลี่ยมในราชสำนัก แต่เบื้องหลังของเขาคือเครือข่ายสายลับจากแคว้นซีเหลียงที่ฝังรากลึกมานานนับทศวรรษ หากไม่มีหลักฐานชิ้นสำคัญที่ข้าใช้เวลาสามเดือนในการค้นหา ต่อให้ท่านมีกองทัพมังกรอยู่ในมือ ก็ไม่สามารถโค่นเขาลงได้โดยชอบธรรมหรอกเพคะ" คำพูดของนางเฉียบคมดั่งคมดาบที่อาบยาพิษ แต่กลับเต็มไปด้วยความจริงที่ปฏิเสธไม่ได้ เซียวจวินอ๋องลอบถอนหายใจยาวในใจ สตรีในดวงใจของเขานางนี้ไม่เคยทำให้เขาผิดหวังเลยแม้แต่น้อย ความงามของนางเป็นเพียงเปลือกนอกที่ห่อหุ้มคมปัญญาที่เฉียบแหลมยิ่งกว่าอาวุธใดๆ ในแผ่นดิน ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องโถง ตามด้วยการปรากฏตัวขององครักษ์เงาผู้หนึ่งที่คุกเข่าลงด้วยท่าทางตื่นตระหนก "เรียนท่านอ๋อง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! เสนาบดีหลี่นำกำลังทหารนอกราชόการบุกเข้าล้อมพระราชวังหลวงแล้ว อ้างว่าฮ่องเต้ทรงพระประชวรหนักและต้องการให้มีการเปลี่ยนถ่ายอำนาจทันที!" บรรยากาศภายในห้องพลพุ่งความตึงเครียดขึ้นถึงขีดสุด ทว่าหลินซูเหยาและเซียวจวินอ๋องกลับไม่มีใครแสดงอาการตื่นตระหนกออกมาแม้แต่น้อย ทั้งสองสบตากันเพียงชั่วพริบตา คล้ายกับรับรู้จังหวะก้าวเดินของหมากตานี้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ "ในที่สุดหางของสุนัขจิ้งจอกก็โผล่ออกมาจนได้สินะ" หลินซูเหยาผุดลุกขึ้นยืน ชายผ้าไหมปักลายดอกเหมยสะบัดไหวตามการเคลื่อนไหว นางเก็บเข็มเงินเข้าถุงผ้าแพรอย่างใจเย็น ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับบุรุษผู้เป็นทั้งคู่คิดและสหายร่วมรบ "เตรียมตัวให้พร้อม ท่านอ๋อง" นางกล่าวด้วยน้ำเสียงทรงพลังที่สั่นสะเทือนความรู้สึกของคนฟัง "คืนนี้ เราจะปิดฉากพงศาวดารบทนี้ด้วยเลือดของกบฏ" เซียวจวินอ๋องแย้มสรวลที่มุมปาก รอยยิ้มที่ดุร้ายแต่ทรงเสน่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมสัน เขาเอื้อมมือไปหยิบกระบี่ประจำกายขึ้นมาคาดไว้ที่เอว "ตามบัญชาของพระชายาของข้า" ทั้งสองก้าวเดินเคียงข้างกันออกจากจวนอ๋อง มุ่งหน้าสู่ท้องพระโรงที่แสงเพลิงแห่งความขัดแย้งกำลังลุกโชน แต่อย่างไรก็ตาม ในขณะที่พวกเขากำลังจะก้าวขึ้นรถม้าหลวง ขันทีเฒ่าคนสนิทของฮ่องเต้ก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาพร้อมกับราชโองการสีทองอร่ามในมือ ใบหน้าของขันทีซีดเผือดไร้สีเลือด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด "ท่านอ๋อง... พระชายา..." ขันทีเฒ่าละล่ำละลักกล่าวด้วยเสียงสั่นเครือ "แย่แล้วพ่ะย่ะค่ะ... ในท้องพระโรงตอนนี้... คนที่นั่งอยู่บนบัลลังก์มังกร... ไม่ใช่ฝ่าบาท..." หลินซูเหยาชะงักเท้าลงทันที หัวใจกระตุกวูบเมื่อสังเกตเห็นรอยเลือดสดๆ ที่เปรอะเปื้อนอยู่บนชายเสื้อผ้าแพรของขันทีเฒ่าผู้นั้น ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาพร้อมกับปลายปากกาของพงศาวดารมีชีวิตนะครับ