ด่านหน้าแห่งความตาย

กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งหนาทึบจนแทบกลายเป็นหมอกสีชาด ไม่ได้ทำให้มือที่ถือเข็มเงินยาวสามชุอนั้นสั่นไหวแม้แต่น้อย "หมอหลิน! ทหารหน่วยหน้าบาดเจ็บสาหัส ชีพจรเต้นอ่อนลงมากแล้วขอรับ!" เสียงตะโกนแหบพร่าของพลทหารหนุ่มนายหนึ่งดังแข่งกับเสียงคำรามกึกก้องของห่าธนูและลูกเหล็กเพลิงที่โปรยปรายลงมาจากฟ้าดั่งห่าฝน ณ ด่านหน้ากานซู สถานที่ซึ่งถูกขนานนามว่าเป็นหลุมฝังศพไร้ป้ายชื่อ หลินซูเหยาในชุดคลุมผ้าฝ้ายสีขาวเปรอะเปื้อนคราบโลหิตจนกลายเป็นสีสนิม เธอมิได้เงยหน้าขึ้นมองความตายที่กำลังบินว่อนอยู่เบื้องบนด้วยซ้ำ สมาธิทั้งหมดถูกหลอมรวมอยู่ที่ปลายเข็มเงินที่กำลังฝังลงบนจุดชีพจร 'เหอกู่' และ 'ไท่ชง' ของนายทหารหนุ่มผู้เคราะห์ร้ายอย่างแม่นยำดั่งจับวาง ดวงตาคู่คมกริบของศัลยแพทย์สาวจากโลกอนาคตฉายแววเด็ดเดี่ยว ท่ามกลางเสียงกรีดร้องและเสียงระเบิดที่สั่นสะเทือนปฐพี นางคือศูนย์กลางของความเป็นความตายในโรงพยาบาลสนามชั่วคราวแห่งนี้ ผ้าพันแผลเปื้อนเลือดถูกส่งต่ออย่างรวดเร็ว กลิ่นอายของสมุนไพรระงับปวดผสมกับกลิ่นอายดินปืนอบอวลจนแสบจมูก ทว่าไม่มีผู้ใดส่งเสียงร้องครวญครางน่าสมเพชออกมาสักคน เพราะเบื้องหน้าพวกเขาคือ 'เทพเซียนไร้พ่าย' สตรีผู้พลิกฟื้นคืนชีพให้แก่ผู้คนนับร้อยจากประตูผีด้วยสองมือเปล่า "ดึงผ้าก๊อซออกให้ข้า... เร็วเข้า! เลือดออกในช่องท้อง หากไม่เย็บเส้นเลือดตรงนี้ตอนนี้ เขาไม่รอดแน่!" เสียงหวานกังวานแต่เฉียบขาดดั่งประกาศิตออกคำสั่ง ท่ามกลางกระสุนธนูที่พุ่งทะลุหลังคาเต็นท์ผ้าใบลงมาปักลงกับพื้นดินห่างจากนางเพียงคืบเดียว ในเวลานั้นเอง เงาร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะทมิฬประดับลวดลายพยัคฆ์คำรามก็ก้าวพรวดเข้ามาในเต็นท์สนาม ท่ามกลางความตื่นตระหนกของเหล่าทหารแพทย์ เซียวจวินอ๋อง — แม่ทัพใหญ่ผู้กุมชะตากรรมของแผ่นดิน ใบหน้าคมคายมีรอยเปื้อนฝุ่นควันและคราบเลือดกระเซ็น แต่ดวงเนตรหงส์คู่นั้นกลับกวาดมองไปทั่วร่างของหลินซูเหยาอย่างรวดเร็วเพื่อสำรวจหาบาดแผล "ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่สตรีควรมารับคมดาบ หลินซูเหยา ถอยไป!" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นด้วยความเกรี้ยวกราดที่ซ่อนความห่วงใยไว้มิดชิด ดั่งพายุร้ายที่พยายามสงบตัวลงต่อหน้าความดื้อรั้นของนาง ซูเหยาไม่แม้แต่จะปรายตามองผู้มาใหม่ มือเรียวยังคงจรดเข็มเงินเย็บปิดปากแผลหลอดเลือดแดงใหญ่อย่างเลือดเย็น หน้าผากชุ่มด้วยเม็ดเหงื่อผสมฝุ่นดิน นางแค่นเสียงลอดไรฟัน "หากท่านอ๋องทรงว่างนัก ไดโปรดไปบัญชาการทหารทางปีกขวาเสีย อย่ามายืนเกะกะขวางทางเป็นและตายของข้าตรงนี้!" คำพูดสามหาวที่ไม่มีผู้ใดในใต้หล้ากล้าเอ่ยกับองค์ชายผู้สูงศักดิ์ กลับทำให้เซียวจวินอ๋องขบกรามแน่น สันกรามคมสันนูนเด่นขึ้นด้วยความอดกลั้น แต่แทนที่จะกริ้วโกรธ ร่างสูงใหญ่กลับก้าวเข้าไปยืนตระหง่านบังกระสุนธนูและเศษเหล็กที่ทะลักผ่านรอยฉีกขาดของเต็นท์ลงมาให้แก่หญิงสาว โดยไม่ยอมขยับเขยื้อนไปไหนแม้แต่ก้าวเดียว แผ่นหลังกว้างเปรียบเสมือนกำแพงเหล็กที่ปกป้องนางจากโลกภายนอกที่กำลังพังทลาย "ข้าจะคุ้มกันเจ้าเอง... ทำหน้าที่ของเจ้าไป" น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นนุ่มนวลขึ้นอย่างประหลาด ทว่าหนักแน่นดั่งขุนเขา เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าใดไม่มีใครล่วงรู้ ท่ามกลางห่ากระสุนที่โหมกระหน่ำ ในที่สุดเสียงลมหายใจรวยรินของนายทหารหนุ่มก็กลับมาสม่ำเสมอ หลินซูเหยาถอนหายใจยาวเหยียด นางทรุดตัวลงพิงกับลังไม้ด้านหลังอย่างอ่อนแรง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงเนตรลึกล้ำของบุรุษผู้ยืนตระหงฐานปกป้องนางมาตลอดการผ่าตัด ทว่า ในวินาทีที่ความเงียบสงบชั่วขณะเข้าปกคลุม เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยนายก็ดังขึ้นล้อมรอบเต็นท์สนามแห่งนี้ พร้อมกับเสียงตะโกนก้องของกองอารักขาหลวง ม่านเต็นท์ถูกกระชากเปิดออกโดยราชองครักษ์เสื้อแพรผู้มีใบหน้าเย็นชา ในมือถือราชโองการม้วนยาวประทับตราหยกทองคำ "ราชโองการด่วนจากเมืองหลวง... เซียวจวินอ๋อง และหมอหลวงหลินซูเหยา จงรับพระราชโองการ!" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปพร้อมกับปลายปากกาของพงศาวดารมีชีวิตนะครับ