ข้อตกลงบนเตียงผู้ป่วย

กลิ่นอายโสมป่าอายุร้อยปีคละคลุ้งผสมผสานกับกลิ่นคาวโลหิตจางๆ ภายในห้องบรรทมส่วนตัวของตำหนักบูรพา ความเงียบงันที่กดดันเสียยิ่งกว่าเสียงคำรามของสนามรบแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูอากาศ แสงเทียนสีชาดวับแวมสาดส่องกระทบเข้ากับโครงหน้าคมคายดั่งสลักหินของบุรุษผู้กุมชะตากรรมครึ่งแผ่นดิน เซียวจวินอ๋องนอนพิงกายอยู่บนเตียงไม้จันทน์หอมสลักลายมังกร ภายใต้ชุดคลุมผ้าไหมสีเข้มที่บัดนี้ชุ่มโชกไปด้วยรอยเลือดจากแผลฉกรรจ์บริเวณหัวไหล่ ลมหายใจของแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่ติดขัดและแผ่วเบา แต่ดวงเนตรคมกริบดั่งพยัคฆ์ร้ายคู่นั้นยังคงทอประกายเย่อหยิ่งดุดัน ไม่ยอมจำนนต่อความเจ็บปวดแม้แต่น้อย "ท่านอ๋อง หากท่านยังดื้อดึงขยับตัว เกรงว่าเส้นโลหิตใหญ่ที่หัวใจคงได้ขาดสะบั้นลงก่อนที่ข้าจะได้ลงเข็มเงินดอกที่สามเสียก่อนนะครับ" เสียงหวานใสแต่เด็ดเดี่ยวราวกระบี่คมกริบเอ่ยขึ้น หลินซูเหยายืนอยู่เบื้องหน้าเตียง แววตาของนางนิ่งสงบดั่งผิวน้ำในบึงลึก ทว่าเบื้องหลังความนิ่งงันนั้นซ่อนไว้ซึ่งความเฉียบคมชนิดที่แม้แต่ขุนนางชั้นผู้ใหญ่ยังต้องไว้เชิง มือเรียวบางบรรจงคีบเข็มเงินยาวสามชุ่นขึ้นมาท่ามกลางแสงไฟ โดยปราศจากความลังเลแม้แต่น้อย เซียวจวินอ๋องปรายพระเนตรมองสตรีเบื้องหน้า รอยยิสเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมพระโอษฐ์ซีดเซียว "หลินซูเหยา เจ้ากล้าดียังไงมาออกคำสั่งกับเรา... หรือเจ้าคิดว่าอาศัยแค่เข็มเล่มน้อยในมือ จะทำให้เรายอมก้มหัวให้ข้อเสนอของเจ้าอย่างนั้นหรือ" "ข้าหาได้บังคับให้ท่านก้มหัวไม่ เพลิงแค้นในราชสำนักและการแย่งชิงบัลลังก์มังกรต่างหากที่กำลังกดหัวท่านให้จมลงสู่โคลนตม" ซูเหยาแย้มยิ้มบางเบา เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความอ่อนหวาน แต่เต็มไปด้วยไหวพริบอันน่าสะพรึงกลัว นางก้าวเข้าไปใกล้พระองค์อีกก้าว กลิ่นกายหอมกรุ่นของสมุนไพรจีนโชยปะทะนาสิกของท่านอ๋อง "ท่านบาดเจ็บสาหัสจากเงื้อมมือขององค์ชายรอง พิษกู่ในกายกำลังกัดกินกระดูก หากคืนนี้ท่านไม่ยอมรับการรักษาจากข้า และไม่ยอมลงนามในสัญญาพันธมิตรลับฉบับนั้น อีกสามั่วยามต่อจากนี้ ต่อให้เป็นเซียนจากสรวงสวรรค์ก็ไม่อาจยื้อชีวิตพยัคฆ์แห่งกองทัพมังกรผู้นี้ไว้ได้หรอกครับ" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครา มีเพียงเสียงสะท้อนของหยาดฝนที่โปรยปรายกระทบหลังคาตำหนักด้านนอก เซียวจวินอ๋องจ้องมองนาง นัยน์ตาคู่นั้นพิจารณาสตรีตรงหน้าอย่างลึกซึ้งเป็นครั้งแรก ในยามที่สตรีอื่นต่างหวาดกลัวจนตัวสั่นเมื่อเผชิญหน้ากับอำนาจดิบเถื่อนของพระองค์ หลินซูเหยากลับยืนหยัดอย่างมั่นคงราวกับขุนเขา นางใช้ความตายของพระองค์มาเป็นเดิมพันในเกมการเมืองอย่างไร้ความปรานี และนั่น... กลับทำให้หัวใจที่ด้านชาของแม่ทัพหนุ่มเกิดระลอกคลื่นความรู้สึกแปลกประหลาดขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ บุรุษผู้ไม่เคยพึ่งพาใครและไม่เคยไว้ใจผู้ใด ยามนี้กลับต้องฝากลมหายใจไว้ในกำมือของสตรีที่ตนเคยคิดว่าเป็นเพียงเบี้ยตัวหนึ่ง "หากเรายอมรับความช่วยเหลือจากเจ้า... เจ้าต้องการสิ่งใดเป็นการแลกเปลี่ยน" สสุเสียงทุ้มต่ำเอ่ยลอดไรพระโอษฐ์ ความดุดันถูกแทนที่ด้วยความระแวดระวังเชิงยุทธศาสตร์ "ความจริงใจ... และอำนาจในการตัดสินใจเด็ดขาดเคียงข้างท่านในฐานะพันธมิตรหาใช่หมอหลวงไร้ค่า" ซูเหยาโน้มตัวลงกระซิบชิดพระพักตร์ แววตาดุดั่งเหยี่ยวของนางสบประสานกับดวงเนตรของเซียวจวินอ๋องอย่างไร้ความเกรงกลัว "ท่านรักษาแผ่นดิน ข้าจะรักษาชีวิตท่าน... ดีลนี้ ยุติธรรมดีใช่ไหมครับ ท่านอ๋อง" เซียวจวินอ๋องแค่นหัวพระoษฐ์เบาๆ ทว่าไม่มีคำปฏิเสธหลุดออกมาจากพระโอษฐ์อีก พระองค์หลับพระเนตรลงช้าๆ เป็นการแสดงออกถึงการยินยอมโดยปริยาย มือหนาที่กำหมัดแน่นคลายออก ส่งสัญญาณให้อีกฝ่ายลงมือได้ตามใจชอบ รอยยิ้มพึงใจปรากฏขึ้นบนเรียวปากของศัลยแพทย์สาว หลินซูเหยาไม่รอช้า นางตวัดปลายนิ้วฝังเข็มเงินลงบนจุดชีพจรสำคัญรอบหัวใจของเซียวจวินอ๋องอย่างแม่นยำและรวดเร็วดั่งสายฟ้าแลบ ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่างจนพระองค์ต้องขบพระโอษฐ์แน่นเพื่อสะกดกลั้นเสียงคราง ทว่าในวินาทีที่เข็มเล่มสุดท้ายถูกกดลงไป เลือดสีดำคล้ำก็พุ่งทะลักออกมาจากแผลที่หัวไหล่ กลิ่นเหม็นเน่าของพิษจางหายไป ถูกแทนที่ด้วยความโล่งสบายที่แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย การรักษาดำเนินไปอย่างเงียบเชียบและยาวนานท่ามกลางราตรีอันมืดมิด จนกระทั่งฟ้าเริ่มสาง แสงสีเงินยวงยามรุ่งอรุณลอดผ่านหน้าต่างกระดาษสาเข้ามาภายในห้อง บาดแผลของเซียวจวินอ๋องได้รับการเย็บและพันธนาการด้วยผ้าแพรอย่างประณีต ลมหายใจของพระองค์สม่ำเสมอและทรงพลังขึ้นอย่างเห็นได้ชัด หลินซูเหยาผ่อนลมหายใจยาวเหยียด นางปาดเหงื่อที่ผุดพรายตามกรอบหน้าอย่างอ่อนล้า ก่อนจะหยิบม้วนกระดาษสนธิสัญญาที่ร่างไว้ขึ้นมาวางลงบนโต๊ะข้างเตียง "ข้อตกลงบนเตียงผู้ป่วยได้บรรลุแล้ว หวังว่าท่านอ๋องจะไม่ผิดคำพูด..." ทว่า ก่อนที่นางจะทันได้หันหลังเดินออกจากห้อง พระหัตถ์แข็งแกร่งดั่งคีมเหล็กก็เอื้อมมาคว้าข้อมือเรียวของนางไว้ด้วยความเร็วที่เหนือคาดหมาย แรงดึงอันทรงพลังทำให้ร่างระหงเซถลาล้มลงไปปะทะกับแผงพระอกกว้างอย่างไม่ทันตั้งตัว ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงในระยะประชิด "เจ้าคิดว่าเข้ามาในถ้ำพยัคฆ์แล้ว จะออกไปได้ง่ายดายเพียงนั้นเชียวหรือ หลินซูเหยา" เซียวจวินอ๋องกระซิบชิดริมฝีปากของนาง แววตาดุดันพราวระยับด้วยประกายความเจ้าเล่ห์ที่ยากจะหยั่งถึง "ในเมื่อเจ้ากำชับนักหนาว่าเราคือพันธมิตร... เช่นนั้น นับแต่นี้เป็นต้นไป เจ้าก็จงอยู่ในตำหนักบูรพานี้ ในฐานะพระชายาที่ข้าเลือกเองก็แล้วกัน" ซูเหยาเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง นางอ้าปากเตรียมจะเอ่ยปฏิเสธ แต่ยังไม่ทันได้เปล่งเสียงใดเล็ดลอดออกมา เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก็ดังขึ้นกะทันหันที่หน้าประตูตำหนัก พร้อมกับเสียงขันทีหลวงตะโกนก้องกังวานด้วยความตื่นตระหนก *"ราชโองการด่วนจากฮ่องเต้! สั่งปลดเซียวจวินอ๋องจากตำแหน่งแม่ทัพใหญ่ และให้จับกุมผู้เกี่ยวข้องทั้งหมดข้อหากบฏทันที!"* ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปพร้อมกับปลายปากกาของพงศาวดารมีชีวิตนะครับ