ก้าวแรกของการเลเวลอัป

เหล็กกล้าของดาบยาวกระทบกับเกราะศิลาจนเกิดประกายไฟสีส้มวาบขึ้นในความมืด คินกัดฟันกรอด แรงสะท้านจากการปะทะส่งตรงจากด้ามดาบมาถึงกระดูกข้อมือจนชาหนึบ ทว่าเขากลับไม่มีเวลาแม้แต่จะยกมือขึ้นมาสะบัดไล่ความเจ็บปวด เพราะเงาสีดำทะมึนของ 'ผู้พิทักษ์แห่งอดีต' กำลังเงื้อมือถือขวานยักษ์ขึ้นเตรียมฟาดลงมาเป็นครั้งที่สอง เบื้องหลังของเขาคือแผ่นหลังบางของเรย์น่าที่กำลังทรุดตัวลงคุกเข่า ลมหายใจของหญิงสาวติดขัด ร่างกายสั่นเทาจากพิษบาดแผลและการใช้เวทมนตร์เกินขีดจำกัด ตัวเลขสีแดงฉานบนอากาศที่นับถอยหลังเหลือเวลาอีกเพียงสามนาทีสิบวินาทีเท่านั้น "ถอยไปซะ คิน... ฉันบอกให้ถอย!" เสียงหวานที่มักจะเยือกเย็นและดุดันเสมอ บัดนี้กลับแหบพร่าและสั่นเครือ เรย์น่าพยายามจะยกคถาขึ้นมาตั้งรับ แต่มือเรียวกลับไร้เรียี่ยวแรงจนคตาร่วงหล่นกระทบพื้นศิลาเสียงดังสนั่น คินไม่ตอบคำถามนั้น เขาย่อตัวลงต่ำ กวาดสายตาคำนวณระยะห่าง มุมตกกระทบ และน้ำหนักของศัตรูในเสี้ยววินาที สมองส่วนลึกทำงานอย่างรวดเร็วราวกับเครื่องจักรกลเวทมนตร์ ข้อมูลมหาศาลไหลวนอยู่ในหัว ความฉลาดเป็นกรดที่เขาพยายามปิดบังมาตลอดถูกงัดออกมาใช้จนหมดสิ้น หากแลกหมัดตรงๆ เขามีเวลาไม่ถึงหวินาทีที่จะกลายเป็นเศษเนื้อ แต่ถ้าถอยหลัง ทั้งเขาและเธอจะต้องสูญเสียความทรงจำทั้งหมด... สูญเสียแม้กระทั่งตัวตนที่เคยมีร่วมกัน *ติ๊ง! ตรวจพบความเสี่ยงระดับวิกฤต เงื่อนไขการปกป้องถูกกระตุ้น* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัว แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาสนใจในเวลานี้ คินตัดสินใจทิ้งดาบในมือซ้าย พุ่งตัวเข้าไปประชิดร่างของเรย์น่า ใช้ลำตัวของตนเองเป็นโล่มนุษย์โอบกอดร่างบางเอาไว้แน่นในวินาทีที่ขวานยักษ์ฟาดลงมาอย่างไร้ความปรานี แรงกระแทกมหาศาลกรีดกรายผ่านแผ่นหลังของเขา ราวกับมีเหล็กเผาไฟลากผ่านเนื้อหนัง ความเจ็บปวดแสนสาหัสระเบิดขึ้นในสมองจนภาพตรงหน้าพร่ามัว แต่เขากลับไม่ยอมส่งเสียงร้องออกมาแม้แต่แฮกเดียว มีเพียงอ้อมแขนที่กระชับแน่นขึ้นราวกับต้องการปกป้องอีกฝ่ายด้วยลมหายใจเฮือกสุดท้าย เรย์น่าเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ดวงตาสั่นระริกเมื่อสัมผัสได้ถึงหยาดโลหิตอุ่นๆ ที่หยดลงบนไหล่ของเธอ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปกับบรรยากาศอันหนทึบ "ทำไม..." เสียงของเรย์น่าขาดห้วง หัวใจของเธอเต้นรัวราวกำลังจะหลุดออกมาจากอก ความรู้สึกบางอย่างที่เธอพยายามกดทับไว้ภายใต้ความเย็นชามาตลอด พังทลายลงในวินาทีที่เห็นแผ่นหลังของชายหนุ่มถูกย้อมด้วยสีแดงฉาน *ติ๊ง! เงื่อนไขซ่อนเร้นสำเร็จ: 'ความกล้าหาญเหนือสามัญสำนึกเพื่อปกป้องผู้เป็นที่รัก'* *ระบบทำการปลดล็อกขีดจำกัด... เริ่มต้นกระบวนการผสานพลังจิตวิญญาณ* *ยินดีด้วย! ท่านได้รับสกิลพิเศษระดับ S: [เกราะเงาแห่งพันธะ (Shadow Bond Armor)] และสกิล [สะท้อนเจตจำนง (Willpower Reflection)]* ทันทีที่เสียงของระบบสิ้นสุดลง คลื่นพลังงานสีดำทมิฬผสมผสานกับออร่าสีครามก็ระเบิดออกจากร่างของคิน แรงกดดันมหาศาลแผ่ขยายออกไปรอบทิศทางจนพื้นศิลาใต้วิหารโบราณแตกร้าวเป็นทางยาว ผู้พิทักษ์แห่งอดีตที่กำลังจะเงื้อมือโจมตีซ้ำ กลับต้องชะงักงัน ราวกับถูกตรึงไว้ด้วยแรงโน้มถดถาลึกลับ บาดแผลที่หลังของคินถูกความอบอุ่นลึกลับสมานเข้าหากันด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า นัยน์ตาของชายหนุ่มเปลี่ยนเป็นสีประกายเงินวับวาว ความเหนื่อยล้าก่อนหน้านี้หายวับไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้น คินค่อยๆ ประคองเรย์น่าให้ลุกขึ้นยืนพิงเสาหินอย่างนุ่มนวล แม้ใบหน้าของเขาจะยังคงมีคราบเลือดติดอยู่ แต่รอยยิ้มมุมปากกลับปรากฏขึ้นอย่างมั่นใจ รอยยิ้มที่ทำให้เรย์น่าถึงกับเผลอกลั้นหายใจ "คุณหนูครับ... ดูเหมือนว่าบัญชีหนี้แค้นนี้ เราต้องคิดดอกเบี้ยกันเสียหน่อยแล้วล่ะค่ะ" คินเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยพลังอำนาจที่กดดันจนแม้แต่ลมรอบตัวยังต้องสงบนิ่ง เรย์น่าเม้มริมฝีปากแน่น ใบหน้าขาวเนียนขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างไม่คุ้นชิน ทั้งด้วยความโกรธ ความตกใจ และความรู้สึกแปลกประหลาดที่ตีรวนอยู่ในอก แต่นี่ไม่ใช่เวลามาเขินอาย เมื่อเวลาบนหน้าจอนับถอยหลังเหลือเพียงสองนาทีสุดท้าย คินก้าวเท้าออกไปข้างหน้าเพียงก้าวเดียว เงาของเขาทอดยาวทับร่างของผู้พิทักษ์แห่งอดีตทั้งหมด ดาบเล่มเดิมที่เคยหนักอึ้ง บัดนี้กลับเบาราวกับขนนกเมื่ออยู่ในมือที่อาบไล้ด้วยสกิลใหม่ เขายกดาบขึ้นช้าๆ สายตาคมกริบมองตรงไปยังเป้าหมาย ไม่มีความลังเล ไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงสัญชาตญาณของนักล่าที่ตื่นเต็มที่ วิหารทั้งหลังตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ ก่อนที่คินจะพุ่งตัวออกไปด้วยความเร็วที่เหนือกว่ามนุษย์ปรกติหลายเท่า ทิ้งประกายแสงสีเงินไว้เบื้องหลังราวกับดาวตกที่แหวกผ่านความมืดมิด เรย์น่ามองตามแผ่นหลังนั้น หัวใจของเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ มือเรียวยกขึ้นทาบอกตัวเองเบาๆ ความรู้สึกบางอย่างที่เธอพยายามปฏิเสธมาตลอด เริ่มเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วจนยากจะต้านทาน *ตูมมม!* เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหว แรงลมจากการปะทะครั้งนี้รุนแรงจนเศษหินกระจายไปทั่วทิศทาง ควันสีขาวพวยพุ่งขึ้นบดบังทัศนียภาพทั้งหมด เวลาบนหน้าจอระบบลดลงเหลือเพียงสามวินาทีสุดท้าย... สองวินาที... หนึ่งวินาที... เมื่อควันจางลง ปรากฏร่างของผู้พิทักษ์แห่งอดีตที่แตกสลายกลายเป็นละอองแสงสีทองจางหายไปในอากาศ ทว่า ท่ามกลางความโล่งใจที่ควรจะเกิดขึ้น หน้าจอสีแดงสดใสกลับเด้งขึ้นมาอีกครั้งด้วยขนาดที่ใหญ่กว่าเดิม และไม่ได้มีแค่หน้าจอเดียว แต่เป็นนับสิบหน้าจอที่เรียงรายอยู่ตรงหน้าคิน *ประกาศจากระบบกลาง: ตรวจพบความผิดปกติในแกนกลางดันเจี้ยน* *คำเตือน: ท่านได้ปลดล็อกพื้นที่ลับ 'ห้องโถงต้องห้ามแห่งปฐพี' โดยไม่ได้ตั้งใจ* *ผู้มาเยือนแห่งรัตติกาล... ลืมตาตื่นขึ้นแล้ว* ดวงตาสีเงินของคินหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากพื้นดินที่ใต้ฝ่าเท้า แรงกดดันระดับที่ทำให้ลมหายใจสะดุดพุ่งทะยานขึ้นมาจากความมืดเบื้องล่าง เรย์น่าที่ยืนอยู่ด้านหลังถึงกับหน้าถอดสีเมื่อเงาสีแดงฉานคู่หนึ่งค่อยๆ ลืมตาขึ้นในความมืดมิดของหลุมลึกที่เพิ่งเปิดออก โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ดาริกาส่องแสง" เสมอมานะคะ)