เมื่อคุณหนูเริ่มสงสัย

กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งผสมผสานกับไอความร้อนระอุจากเบื้องล่าง ทำให้บรรยากาศรอบตัวหนาทึบเสียจนแทบจะใช้มือคว้าจับได้ ดวงตาสีเงินของคินหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากพื้นดินที่ใต้ฝ่าเท้า แรงกดดันระดับที่ทำให้ลมหายใจสะดุดพุ่งทะยานขึ้นมาจากความมืดเบื้องล่าง เรย์น่าที่ยืนอยู่ด้านหลังถึงกับหน้าถอดสีเมื่อเงาสีแดงฉานคู่หนึ่งค่อยๆ ลืมตาขึ้นในความมืดมิดของหลุมลึกที่เพิ่งเปิดออก "ถอยไปซะ เรย์น่า" เสียงกระซิบที่เรียบเรื่อยไร้ซึ่งความตื่นตระหนกหลุดออกมาจากริมฝีปากของเด็กหนุ่มผู้ถูกตราหน้าว่าเป็นคนไร้ค่า ทว่ามันกลับหนักแน่นราวกับภูผาหินที่ต่อให้แผ่นดินถลายก็ไม่หวั่นไหว เรย์น่าขยับริมฝีปากคล้ายอยากจะเอ่ยเตือนถึงอันตรายระดับภัยพิบัติที่กำลังแผ่ขยายอาณาเขตออก ทว่า... สัญชาตญาณของนักเวทชั้นสูงกลับร้องเตือนดังลั่นว่า สิ่งที่เธอกำลังเผชิญหน้าอยู่ ณ เบื้องหน้า มิใช่สัตว์อสูรป่าทั่วไป แต่เป็นบางสิ่งที่ถูกผนึกไว้อย่างจงใจ ครืนนน—! พื้นดินสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับโลกกำลังจะแตกสลาย เงาสีแดงฉานคู่ใหญ่นั้นแผ่รังสีอำมหิตออกมาจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยวเป็นระลอกคลื่น ในสถานการณ์ที่บีบคั้นถึงขีดสุดเช่นนี้ คนปกติย่อมต้องวิ่งหนีเอาชีวิตรอด หรือไม่ก็สั่นเทาด้วยความหวาดกลัว แต่คิน... เขากลับยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยอย่างใจเย็น [ติ๊ง! ตรวจพบภัยคุกคามระดับมินิบอส 'อสูรโลหิตพันปี' เงื่อนไขการเอาชีวิตรอดทำงาน...] [ระบบภารกิจเสริม: จงจัดการบอสตัวนี้ร่วมกับคุณหนูเรย์น่าโดยไม่ใช้เวทมนตร์ธาตุแสง คะแนนความประทับใจจะเพิ่มขึ้น 200%] เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังขึ้นในหัวไม่ได้ทำให้คินประหลาดใจแม้แต่น้อย เขารู้ดีว่าระบบจอมป่วนนี่มักจะหาเรื่องท้าทายแปลกๆ มาให้เขาปวดหัวอยู่เสมอ แต่สิ่งที่ทำให้ดาราสาวผู้เย็นชาอย่างเรย์น่าเริ่มขมวดคิ้วมุ่น ไม่ใช่เสียงคำรามก้องของอสูรกายเบื้องล่าง... หากแต่เป็นท่าทีของคินต่างหาก เด็กหนุ่มก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว—ไม่ใช่เพื่อถอยหนี แต่เป็นการยืนหยัดปกป้องมุมอับสายตาที่เรย์น่ายืนอยู่ มือขวาของเขาไม่ได้ถือคทาเวทมนตร์ราคาแพง หรือดาบอาคมเรืองแสงอันทรงพลังอย่างที่บุตรหลานตระกูลขุนนางพึงมี เขามีเพียงมีดสั้นเล่มเก่าคร่ำครึที่พกติดตัว และปลายนิ้วที่กำลังวาดอักขระแปลกประหลาดกลางอากาศอย่างรวดเร็วจนเกิดประกายไฟสีครามจางๆ *เวทมนตร์ไร้บทร่าย? หรือนั่นคือการจักสานมานาด้วยมือเปล่ากันแน่?* เรย์น่าจ้องมองแผ่นหลังของคนตรงด้วยความรู้สึกที่ปั่นป่วนในอก ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอมองว่าคินเป็นเพียงแค่ภาระที่น่ารำคาญ เป็นเด็กหนุ่มสายเลือดผสมที่ไร้พรสวรรค์และต้องอาศัยบารมีของเธอในการเอาตัวรอดในดันเจี้ยนแห่งนี้ แต่ภาพที่เห็นในยามนี้กลับสวนทางกับทุกสิ่งที่เธอเคยปักใจเชื่ออย่างสิ้นเชิง ไม่มีความลังเล ไม่มีอาการมือสั่นเทา มีเพียงสมาธิที่แน่วแน่และการคำนวณทิศทางการเคลื่อนไหวของศัตรูอย่างแม่นยำรากับเครื่องจักร "อย่ามองเหม่อสิครับคุณหนู... ถ้าไม่อยากตายตกไปตามกัน ช่วยยิงศรเวทอัดเข้าที่จุดอ่อนตรงข้อต่อหัวเข่าซ้ายของมันทีครับ" น้ำเสียงที่เอ่ยออกมานั้นราบเรียบ ทว่ามีอำนาจบางอย่างที่สั่งการให้เรย์น่าขยับกายทำตามโดยไม่รู้ตัว ปลายไม้เท้าสีเงินในมือของเธอสะบัดวาดออกไปอย่างรวดเร็ว ลูกศรเวทมนตร์อัดแน่นด้วยพลังธาตุลมพุ่งแหวกอากาศออกไปปะทะเข้ากับเป้าหมายที่คินระบุไว้อย่างแม่นยำราวกับจับวาง โฮกกกกก—! อสูรโลหิตพันปีคำรามลั่นด้วยความเจ็บปวด ร่างกายมหึมาเซถลาไปด้านข้าง เปิดช่องว่างมหาศาลให้คินพุ่งทะยานเข้าไปประชิดตัวในพริบตาเดียว ความเร็วระดับนั้นทำให้เรย์น่าถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง นั่นไม่ใช่ความเร็วของมนุษย์ทั่วไป... มันคือทักษะการเคลื่อนไหวของนักฆ่าระดับปรมาจารย์ที่ผ่านการอาบเลือดมานับครั้งไม่ถ้วน! *เขาเป็นใครกันแน่...? คนที่ถูกขนานนามว่าเป็นเศษสบู่ไร้ค่าแห่งตระกูลคิน ทำไมถึงซ่อนเร้นฝีมือระดับนี้ไว้?* คำถามมากมายผุดขึ้นในหัวของเรย์น่า ขณะที่เธอมองดูเด็กหนุ่มเหวี่ยงร่างหลบกรงเล็บมหึมาได้อย่างเฉียดฉิว ก่อนจะใช้มีดสั้นในมือแทงสวนเข้าที่จุดชีพจรของอสูรกายด้วยความเด็ดขาดและงดงามราวกับงานศิลปะ เลือดสีดำกระเซ็นเปรอะเปื้อนใบหน้าด้านข้างของคิน แต่เจ้าตัวกลับไม่ได้สนใจแม้แต่น้อย ดวงตาสีเงินคู่นั้นยังคงฉายแววสุขุมลุ่มลึกยามที่หันกลับมาสบตากับเธอ "จัดการเรียบร้อยครับ... ทีนี้ เราคงต้องมาคุยกันยาวแล้วล่ะมั้งครับ ว่าทำไมคุณหนูถึงเลือกพาผมมายังหลุมศพโบราณแห่งนี้ตั้งแต่แรก" คินยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่ดูผ่อนคลายท่ามกลางซากอสูรกาย แต่มันกลับทำให้เรย์น่ารู้สึกราวกับถูกอ่านทะลุปรุโปร่งจนหมดเปลือก หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวไม่ใช่เพราะความกลัวต่ออสูร แต่เป็นความตื่นตระหนกที่ว่า... ความลับที่เธอพยายามปกปิดมาตลอด กำลังจะถูกเปิดโปงโดยเด็กหนุ่มผู้ซ่อนคมเขี้ยวเอาไว้ภายใต้รอยยิ้มกวนประสาทคนนี้เสียแล้ว ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดและเต็มไปด้วยความสงสัยนั้นเอง เสียงปรบมือเบาๆ แผ่วเบากinก็ดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องหลังซากกำแพงศิลาที่พังทลาย "ช่างเป็นการแสดงที่ยอดเยี่ยมเสียจริง... ไม่นึกเลยว่าท่านชายรองตระกูลคิน ผู้ที่คนเขาลือกันว่าไร้ค่า จะซ่อนเขี้ยวเล็บที่แหลมคมขนาดนี้ไว้ตบตาคนทั้งอาณาจักร" ร่างของสตรีในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวออกมาจากเงาจันทร์ พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่สลักอยู่บนใบหน้าอันงดงามแต่น่าสะพรึงกลัว และชื่อที่เธอเอ่ยออกมา... ก็คือความลับสูงสุดที่คินพยายามปกปิดมาตลอดชีวิต! โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ดาริกาส่องแสง" เสมอมาค่ะ