ข้อตกลงลับ

กลิ่นอายจางๆ ของน้ำยาฆ่าเชื้อและสนิมเหล็กคละคลุ้งอยู่ในห้องใต้ดินอับชื้น แสงสลัวจากตะเกียงเวทมนตร์กะพริบไหวราวกับลมหายใจที่ใกล้โรยรา ทว่ามันกลับสว่างเพียงพอที่จะเผยให้เห็นรอยเลือดแห้งกรังบนพื้นหินแกรนิต และเงาร่างสองร่างที่ยืนประจันหน้ากันโดยไม่มีใครยอมหลบตา "นายกำลังเล่นกับไฟ, คิน" เสียงหวานเยียบเย็นราวน้ำแข็งขั้วโลกหลุดจากริมฝีปากของเรย์น่า ดวงตาคู่คมกริบราวกับพญาอินทรีจ้องมองชายหนุ่มที่ยืนพิงเสาหินอย่างสบายอารมณ์ เธออยู่ในชุดคลุมสีดำสนิทที่เปื้อนฝุ่นควันจากการต่อสู้เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน เส้นผมสีเงินยวงยุ่งเหยิงเล็กน้อยขับเน้นให้ใบหน้าสวยเฉี่ยวมีความดุดันยิ่งขึ้น มือเรียวบางกำด้ามดาบสั้นแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด คินไม่ได้ขยับเขยื้อน เขายังคงซุกมือไว้ในกระเป๋าเสื้อโค้ต รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก—รอยยิ้มที่มักจะทำให้เรย์น่ารู้สึกหงุดหงิดจนแทบคลั่งเพราะเธอไม่เคยอ่านความคิดของเขาออกเลยสักครั้ง "ไฟเหรอครับ... เอ้ย, ค่ะ" คินเกือบเผลอหลุดปากความคุ้นชินเก่าๆ ออกมา แต่ด้วยสัญชาตญาณและการปรับตัวที่รวดเร็วจึงรีบเปลี่ยนคำลงท้ายได้อย่างแนบเนียน "ดิฉันหมายถึง... ไฟน่ะ ถ้าใช้เป็น มันก็ให้ความอบอุ่นได้นะคะ แต่ถ้าใช้ไม่ระวัง ก็อาจจะไหม้บ้านตัวเองได้เช่นกัน ซึ่งตอนนี้... ดูเหมือนคุณหนูเรย์น่ากำลังจะเผาปราสาทหลังใหญ่ของตัวเองทิ้งอยู่แล้วนะคะ" "หุบปากซะ" เรย์น่าก้าวเข้ามาประชิดตัวในพริบตา ปลายดาบคมกริบจ่อเข้าที่ลำคอของคินโดยไม่มีความลังเล ไอเย็นเยือกแผ่ซ่านผ่านผิวเนื้อจนขนลุกชัน "นายรู้ดีแค่ไหนเกี่ยวกับแผนการกวาดล้างของสภาเวทมนตร์? นายรู้ไหมว่าถ้าพวกมันรู้เรื่องพลังบั๊กบ้าๆ ในตัวนาย นายจะไม่ได้ตายดี... และฉันก็จะไม่สามารถปกป้องใครได้อีกเลย!" ความเปราะบางที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย่อหยิ่งและดุดันเล็ดลอดออกมาผ่านน้ำสั่นเครือเพียงเสี้ยววินาที เรย์น่ากำลังแบกรับภาระที่หนักหน่วงเกินกว่าหญิงสาวอายุเท่าเธอจะรับไหว ตระกูลของเธอ สภาเวทมนตร์ และสายตาที่จับจ้องมาจากเบื้องบน ทุกย่างก้าวคือความเป็นความตาย คินหรี่ตาลง เขามองทะลุผ่านความเกรี้ยวกราดนั้นไปยังหัวใจที่กำลังโดดเดี่ยวและหวาดกลัวของเธอ ชายหนุ่มไม่ได้หวาดกลัวคมดาบที่จ่ออยู่เลยแม้แต่น้อย เขากลับยกมือขึ้นอย่างระมัดระวัง แล้วใช้นิ้วเรียวผลักใบดาบออกเบาๆ อย่างนุ่มนวล "เพราะดิฉันรู้ดีน่ะสิคะ... ถึงได้ยืนอยู่ตรงนี้" คินกล่าวด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลและจริงจังเป็นครั้งแรก ดวงตาส่อประกายความฉลาดลึกซึ้งที่ไร้ซึ่งความกวนประสาท "คุณหนูเรย์น่าเก่งกาจในการเป็นหอกพุ่งทะยานไปข้างหน้า คุณคือความหวัง เป็นหน้าเป็นตา เป็นดาบอันคมกริบที่ใครๆ ก็หวาดกลัว... แต่ดาบที่คมแค่ไหน ถ้าไม่มีฝักคอยเก็บรักษาและลับคมให้ ก็ย่อมมีวันบิ่นสลายไปตามกาลเวลา" เรย์น่าชะงัก ลมหายใจของเธอสะดุดไปจังหวะหนึ่ง นัยน์ตาสั่นระริก "นาย... หมายความว่ายังไง?" "ข้อตกลงค่ะ" คินยิ้มมุมปาก ยื่นข้อเสนอที่เปลี่ยนเกมกระดานทั้งหมด "ดิฉันจะเป็นเงา... จะเป็นเบื้องหลังให้คุณหนูทั้งหมด ทุกแผนการสกปรก การคำนวณความเสี่ยง การเก็บกวาดหลักฐาน หรือแม้แต่การวางหมากหลอกล่อสภาเวทมนตร์ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของดิฉันค่ะ ส่วนคุณ... มีหน้าที่ยืนอยู่ตรงนั้น เป็นคุณหนูเรย์น่าผู้เกรียงไกร และใช้พลังของคุณก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดตามเป้าหมาย" "แล้วนายจะได้อะไร? การเป็นเบื้องหลังหมายความว่านายจะไม่มีชื่อเสียง ไม่มีใครจดจำ และอาจจะต้องตายอย่างโดดเดี่ยวในความมืด" เรย์น่าถามเสียงเบາ ความสงสัยระคนเวทนาฉายชัดในแววตา "ดิฉันไม่ต้องการชื่อเสียงหรอกค่ะ สิ่งที่ดิฉันต้องการ... คือการมีชีวิตรอด และการได้ปกป้องคนที่ไว้ใจดิฉันก็พอแล้ว" คินเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะโน้มตัวเข้าไปกระซิบใกล้ใบหูของเธอ "อีกอย่าง... การได้เห็นคุณหนูทำหน้าเหวี่ยงๆ แบบนี้ไปนานๆ ก็เป็นงานอดิเรกที่คุ้มค่าดีนะคะ" "ไอ้... คนฉวยโอกาส!" เรย์น่าหน้าแดงก่ำโดยไม่รู้ว่าเป็นเพราะความโกรธหรือความเขินอาย เธอตีแขนเขาไปทีหนึ่งอย่างแรง แต่ดาบในมือก็ถูกเก็บเข้าฝักเรียบร้อยแล้ว บรรยากาศตึงเครียดในตอนแรกคลี่คลายลงเหลือเพียงความเงียบงอบอวลด้วยความเข้าใจที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงัน *[ติ๊ง! เงื่อนไขลับสำเร็จ: 'พันธะเงาและแสงสว่าง' ถูกเปิดใช้งาน]* *[สถานะความสัมพันธ์ระหว่างตัวละคร: คู่หูทางยุทธศาสตร์ (ระดับความไว้ใจ 85%)]* *[ปลดล็อกทักษะพิเศษ: 'บัญชาเงา' (Shadow Command) - อนุญาตให้ผู้เล่นควบคุมสถานการณ์เบื้องหลังโดยไม่เสียค่าชื่อเสียง]* หน้าต่างระบบโปร่งแสงสีฟ้าปรากฏขึ้นตรงหน้าคิน ทว่าเขากลับไม่ได้สนใจมันเท่ากับสัมผัสอุ่นๆ จากมือของเรย์น่าที่ยื่นมาแตะแขนเขาเบาๆ "ถ้านายกล้าหักหลังฉัน... ฉันนี่แหละที่จะเป็นคนฆ่านายด้วยมือตัวเอง, คิน" เรย์น่ากล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง แม้แก้มทั้งสองข้างจะยังคงขึ้นสีแดงเรื่อ "รับทราบค่ะ ท่านผู้บัญชาการ" คินโค้งตัวคำนับอย่างอารมณ์ดี ทว่าในวินาทีที่ทุกอย่างกำลังจะลงตัว เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่ก็ดังสะท้อนก้องมาจากทางเดินหินด้านบน... มันไม่ใช่เสียงฝีเท้าของทหารยามทั่วไป แต่เป็นแรงกดดันจากพลังเวทมนตร์ระดับสูงที่คุ้นเคยอย่างน่าขนลุก เรย์น่าหน้าถอดสีทันที "เป็นไปไม่ได้... ทำไมพวกมันถึงตามมาเจอที่นี่เร็วกว่ากำหนด?" คินหุบยิ้มทันที สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องใต้ดินเพื่อประเมินทางหนีทีไล่ แต่ทว่า... ทางออกเดียวถูกปิดตายด้วยค่ายกลเวทมนตร์สีเลือดที่เพิ่งถูกกางกั้นขึ้นจากภายนอก และก่อนที่ใครจะได้ทันขยับตัว เสียงปรบมือช้าๆ พร้อมกับเสียงหัวเราะเย็นเยียบก็ดังแทรกเข้ามาจากความมืดเบื้องหน้า—น้ำเสียงที่เรย์น่าไม่มีวันลืมตลอดชีวิต ดาริกาส่องแสงขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและตื่นเต้นไปกับแผนการลับในตอนนี้มากๆ เลยนะคะ