บทเรียนจากอาจารย์สุดโหด

กลิ่นอายจางๆ ของสนิมเหล็กและเศษซากมานาที่ระเหยกลายเป็นไอคละคลุ้งอยู่ในห้องฝึกซ้อมใต้ดิน เสียงหอบหายใจถี่กระชั้นดังสะท้อนไปตามผนังหินแกรนิตหนาทึบ เรย์น่าทรุดตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่งกับพื้น มือเรียวบางกำดาบเวทในมือแน่นจนข้อตกลงขาวซีด ดวงตาคู่คมกริบมองตรงไปยังเป้าซ้อมด้านหน้าด้วยความคับข้องใจ หยาดเหงื่อเม็ดโตไหลย้อยตามกรอบหน้าคมคาย ทว่าสิ่งที่เด่นชัดยิ่งกว่าความเหนื่อยล้า คือความหงุดหงิดที่ฉายชัดอยู่ในแววตาคู่นั้น "ผิดพลาดอีกแล้ว..." เสียงพึมพำลอดไรฟันด้วยความขัดแย้งในใจ เมื่อเวทมนตร์ธาตุสายฟ้าที่เธอรวบรวมสมาธิปลดปล่อยออกไปเมื่อครู่ กลับสลายกลายเป็นเพียงประกายไฟไร้พิษสงก่อนจะทันได้สัมผัสเป้าหมาย คินยืนกอดอกพิงเสาหินอยู่ไม่ไกล สายตาคมกราบกวาดมองความล้มเหลวตรงหน้าอย่างพิจารณา ใบหน้าเรียบเฉยไม่ได้แสดงความเยาะเย้ย แต่ก็ไม่ได้มีความเห็นใจเจือปน ชายหนุ่มขยับแว่นตาเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ "ถ้าคุณยังดึงมานาจากจุดศูนย์กลางด้วยอัตราเร่งเดิมแบบนั้น ต่อให้ฝึกอีกสัปดาห์เต็มๆ ผลลัพธ์ก็คงไม่ต่างจากเดิมหรอกนะคะ คุณหนูเรย์น่า" เรย์น่าหันขวับมามองทันที ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจ "นายจะรู้อะไร! ตำราเวทของตระกูลเราบันทึกวิธีการรวบรวมมานาแบบนี้มาเป็นร้อยปีแล้ว!" "ตำราที่ว่านั่น... เขียนขึ้นในยุคที่ความหนาแน่นของมานาในอากาศสูงกว่าตอนนี้ถึงสามเท่าค่ะ" คินก้าวเท้าเดินเข้าไปใกล้ชิดขึ้น เว้นระยะห่างเพียงพอให้สัมผัสได้ถึงแรงกดดันจากเวทมนตร์รอบตัวที่ยังปั่นป่วน "โลกเปลี่ยนไปแล้ว แต่คุณยังดื้อดึงที่จะใช้สูตรคำนวณโบราณกับสมการปัจจุบัน ผลลัพธ์ถึงได้ติดบั๊กวนลูปอยู่แบบนี้ไงคะ" คำว่า 'ติดบั๊ก' ทำให้เรย์น่าชะงักไปเล็กน้อย หญิงสาวกัดริมฝีปากแน่นอย่างใช้ความคิด แม้เธอจะเกลียดท่าทางมั่นอกมั่นใจของชายหนุ่มตรงหน้าเพียงใด แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า ทุกครั้งที่คินวิเคราะห์จุดบกพร่อง มันมักจะตรงเผงเสียยิ่งกว่าคำชี้แนะของอาจารย์ประจำสำนักเวทมนตร์เสียอีก "แล้วนายมีวิธีที่ดีกว่านั้นหรือไง?" เรย์น่าเชิดหน้าขึ้น เลิกคิ้วท้าทาย พยายามกลบเกลื่อนความสั่นไหวในน้ำเสียง "วิธีน่ะมีค่ะ... แต่ต้องแลกกับการที่คุณต้องเลิกถือดีแล้วฟังฉันอธิบายให้จบซะก่อน" คินย่อตัวลงนั่งยองๆ ให้ระดับสายตาอยู่ในระนาบเดียวกัน มือข้างหนึ่งยื่นออกไปแตะที่หลังมือของเรย์น่าที่ยังกำด้ามดาบแน่นโดยไม่ทันตั้งตัว ความเย็นเฉียบจากปลายนิ้วของหญิงสาวปะทะเข้ากับความอบอุ่นมั่นคงของเขา เรย์น่าสะดุ้งเล็กน้อย หัวใจเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะโดยไม่รู้สาเหตุ ทว่าเธอกลับไม่ได้สะบัดมือออกอย่างที่เคยทำเป็นประจำ "ผ่อนคลายกล้ามเนื้อตรงหัวไหล่ลงนิดค่ะ... อย่าฝืนบังคับกระแสมานาให้ไหลไปตามเส้นทางที่ร่างกายต้องการ แต่จินตนาการว่ามันคือสายน้ำที่กำลังไหลผ่านซอกหิน ปล่อยให้มันลื่นไหลไปตามแรงโน้มถ่วงธรรมชาติ แล้วค่อยตวัดปลายดาบสวนขึ้นในเสี้ยววินาทีที่กระแสมานากำลังจะบรรจบกัน..." เสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลแต่เด็ดขาดกระซิบอยู่ข้างหู คินค่อยๆ ขยับมือของเธอให้ปรับมุมองศาของคมดาบใหม่ทีละน้อย ทุกสัมผัสที่เขากุมมือนั้นเต็มไปด้วยความแม่นยำและคำแนะนำที่เรียบเรียงมาอย่างเป็นระบบ เรย์น่าหลับตาลง หลอมรวมสมาธิไปตามคำชี้นำ ความอึดอัดเมื่อครู่เริ่มคลี่คลายลง กลายเป็นความเข้าใจที่กระจ่างชัดขึ้นในห้วงความคิด ลมหายใจของทั้งคู่ประสานเป็นจังหวะเดียวกันในความเงียบสงบของห้องใต้ดิน กลิ่นหอมจางๆ จากตัวเรย์น่าผสมผสานกับกลิ่นอายความตั้งใจอันแน่วแน่ ทำให้บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยความผูกพันที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบโดยไม่มีใครเอ่ยปากทักท้วง *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนอันคุ้นเคยดังขึ้นในโสตประสาทของคิน ข้อมูลตัวเลขและแถบสถานะปรากฏขึ้นเบื้องหน้าอย่างรวดเร็ว [ระบบตรวจพบ: ผู้เล่น 'คิน' ทำการถ่าย องค์ความรู้ทางเทคนิคระดับสูงสำเร็จ] [ความสัมพันธ์ระหว่างตัวละคร: 'เรย์น่า' เพิ่มขึ้น +15%] [ปลดล็อกทักษะพิเศษชั่วคราว: 'ประสานกระแสมานาคู่ขนาน (Dual Mana Sync)'] คินผละมือออกช้าๆ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก ขณะที่เรย์น่าลืมตาขึ้น ชั่วพริบตานั้น หญิงสาวสะบัดดาบในมือออกไปข้างหน้าอย่างเต็มแรง คลื่นสายสีฟ้าครามพุ่งแหวกอากาศออกไปด้วยความเร็วเหนือเสียง ทะลวงเป้าซ้อมเหล็กหนาจนขาดเป็นสองท่อนในพริบตาโดยไม่มีเสียงระเบิดรุนแรง ทว่าเฉียบคมและทรงพลังอย่างไร้ที่ติ เรย์น่ายืนนิ่งอึ้ง มองผลงานของตนเองด้วยความตื่นตะลึง เธอหันกลับมามองคินด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง—แววตาที่เต็มไปด้วยความทึ่ง ความสงสัย และความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนลึกเกินกว่าจะเอ่ยคำ ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังจะเปลี่ยนผ่านไปสู่ความลงตัว เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ก็ดังขึ้นจากทางเดินเบื้องบน พร้อมกับแรงกดดันมหาศาลที่แผ่พุ่งเข้ามาจนอากาศในห้องแทบจะจับตัวเป็นน้ำแข็ง ประואהเหล็กบานใหญ่ที่ปิดทึบมาตลอดถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรงด้วยพลังเวทมนตร์ ร่างของชายชราในชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกปกกปิดไว้ด้วยหน้ากากโลหะลายประหลาดก้าวเข้ามา พร้อมกับรอยยิ้มเยียบเย็นที่มุมปาก "ช่างเป็นบทเรียนที่น่าประทับใจเสียจริง... เจ้าหนู" เสียงแหบพร่าเอ่ยขึ้นก้องกังวาน "แต่ดูเหมือนพวกเจ้าจะลืมไปแล้วกระมัง ว่าที่นี่คือเขตหวงห้ามของสภาเวทมนตร์สูงสุด" ดาริกาส่องแสงขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและตื่นเต้นไปกับแผนการลับในตอนนี้มากๆ เลยนะคะ