บั๊กของระบบ

คราบเลือดสีดำบนใบมีดยังคงส่งไอความเย็นเยียบเสียดแทดกระดูก ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาของคินกลับไม่ใช่ร่องรอยของการต่อสู้เมื่อครู่ หากแต่เป็นหน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าเข้มที่กะพริบไหวอยู่กลางอากาศ หน้าต่างระบบที่ควรจะแสดงเพียงค่าสถานะและภารกิจจีบคุณหนูจอมโหด บัดนี้กลับบิดเบี้ยวราวกับรหัสที่กำลังถูกแฮก "นายกำลังมองอะไรอยู่... คิน" เสียงหวานปนความระแวงของเรย์น่าดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันของห้องโถงใต้ดินที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายเวทมนตร์โบราณ เธอยืนพิงเสาหินแกรนิต มือเรียวบางข้างหนึ่งกุมบาดแผลที่หัวไหล่ สีหน้าซีดเซียวแต่แววตายังคงคมกริบดั่งใบมีด ดาราสาวตระกูลเวทมนตร์ผู้ไม่เคยแสดงความอ่อนแอให้ใครเห็น บัดนี้กลับกำลังยืนอยู่บนเส้นแบ่งระหว่างความไว้ใจและความลับที่ปิดตาย คินไม่ตอบทันที เขากวาดสายตาอ่านตัวอักษรที่กำลังไหลวนแปลกประหลาดบนหน้าต่างสถานะ ปกติแล้วมันควรจะบอกเลเวล พลังชีวิต และแต้มความสัมพันธ์ แต่วินาทีนี้ บรรทัดล่างสุดที่เคยว่างเปล่ากลับปรากฏข้อความระทึกขวัญที่ทำให้ลมหายใจของเขาติดขัด *[คำเตือนระบบ: ตรวจพบรอยแยกในจิตใต้สำนึกของเป้าหมาย]* *[สถานะบั๊ก: ระดับความทรงจำถูกบิดเบือนโดยผู้ดูแลระบบนิรนาม]* *[ภารกิจลับพิเศษ: ค้นหาความจริงเบื้องหลังการตายของตระกูลเรย์น่า ก่อนที่เวลาของโลกนี้จะรีเซ็ต]* หัวใจของคินกระตุกวูบ ข้อมูลนี้ไม่เคยปรากฏในโครงสร้างนิยายต้นฉบับที่เขาเคยอ่าน มันไม่ใช่แค่ระบบหาคู่หรือเกมจีบสาวธรรมดา แต่มันคือคุกดิจิทัลที่กักขังวิญญาณและความทรงจำของคนที่นี่ไว้ในลูปเวลาอันโหดร้าย และที่สำคัญที่สุด... เรย์น่าไม่ใช่แค่ตัวละคร NPC หรือคุณหนูจอมโหดในบทบาทสมมติ แต่เธอคือผู้กุญแจสำคัญที่ถูกลบความทรงจำซ้ำแล้วซ้ำเล่า ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสงบสติอารมณ์ สมองอันฉลาดเป็นกรดประมวลผลอย่างรวดเร็ว เขารู้ดีว่าหากเปิดเผยเรื่องนี้ออกไป ความสัมพันธ์ที่เพิ่งก่อตัวขึ้นบนความเปราะบางอาจพังทลายในพริบตา แต่ถ้าเขาเลือกที่จะเงียบ... ความตายในลูปถัดไปอาจพรากเธอไปจากเขาตลอดกาล "เปล่าหรอก..." คินซ่อนหน้าต่างระบบด้วยการปัดมือเบาๆ ก่อนจะหันไปสบตาคุณหนูตระกูลเวทมนตร์ด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ดูผ่อนคลายเกินจริง "ฉันแค่กำลังคิดว่า... แผลที่ไหล่ของเธอนั่น ถ้าปล่อยไว้จนชุดสวยๆ เลอะเลือด คงน่าเสียดายแย่" เรย์น่าขมวดคิ้วมุ่น แววตาคุกกรุ่นด้วยความไม่พอใจระคนความฉงน เธอผลักตัวออกจากเสาหินแล้วก้าวเข้ามาประชิด แรงกดดันจากเวทมนตร์ธาตุไฟแผ่ออกจากร่างเธอบางเบา "นายยังมีอารมณ์มาพูดเล่นในสถานการณ์แบบนี้อีกงั้นเหรอ? เมื่อกี้พลังงานประหลาดนั่นมันคืออะไร ทำไมจู่ๆ นายถึงนิ่งไปนานสองนาน" "เพราะฉันกำลังปกป้องเธออยู่ยังไงล่ะ" คินกระซิ_เสียงทุ้มต่ำ ก้าวเข้าไปใกล้จนเรย์น่าต้องเป็นฝ่ายชะงัก กลิ่นหอมจางๆ ของดอกกุหลาบป่าผสมกับกลิ่นอายเวทมนตร์เฉพาะตัวลอยแตะจมูก สัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ ทว่าในขณะเดียวกัน เขาก็สัมผัสได้ถึงความสั่นเทาเล็กๆ ที่เธอพยายามปกปิดไว้ เรย์น่าชะงักไป ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ นางไม่ชินกับการถูกจู่โจมด้วยความใกล้ชิดและความจริงใจที่ดิบเถื่อนเช่นนี้ ปรกติแล้วผู้ชายทุกคนที่เข้าหาเธอต่างหวังผลประโยชน์หรือเกรงกลัวอำนาจของตระกูล แต่นัยน์ตาของคิน... มันว่างเปล่าจากความโลภ ทว่าล้ำลึกเกินกว่าจะหยั่งถึง "นายหมายความว่า..." เรย์น่าพยายามเค้นเสียงให้แข็งกร้าว แต่ความสั่นเครือในน้ำเสียงกลับทรยศเธอ "ฉันหมายความว่า... ความลับที่เธอแบกไว้ มันหนักเกินกว่าที่ผู้หญิงตัวคนเดียวจะรับไหวแล้วนะ เรย์น่า" คินพูดเสียงเรียบ แต่แววตากลับจริงจังจนน่ากลัว "และที่สำคัญ... ระบบที่กำลังควบคุมพวกเราอยู่ มันไม่ได้มีแค่ฉันกับเธอที่เป็นหมากในกระดาน" ทันทีที่สิ้นคำพูดของคิน อากาศรอบตัวก็พลันเย็นเยียบลงอย่างฉับพลัน เปลวไฟสีฟ้าที่เรย์น่าจุดขึ้นเพื่อส่องสว่างกลับดับวูบลงพร้อมกัน ความมืดมิดกลืนกินทุกสิ่งรอบตัว เหลือเพียงแสงเรืองรองสีแดงฉานที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้นจากหน้าต่างระบบของคินเอง โดยที่เขาไม่ได้เป็นคนกดเรียกมัน *[แจ้งเตือนฉุกเฉินจากระบบหลัก]* *[ตรวจพบการเข้าถึงโค้ดต้องห้ามโดยผู้ใช้งาน "คิน"]* *[เริ่มกระบวนการลบข้อมูลผู้ฝ่าฝืนใน 3... 2...]* เสียงแจ้งเตือนที่ดังขึ้นในหัวไม่ได้มาจากระบบปกติ แต่มันเป็นเสียงสังเคราะห์ที่เย็นชาไร้ชีวิตชีวา ราวกับเสียงของเทพเจ้าผู้ควบคุมโชคชะตา เรย์น่าเบิกตากว้างเมื่อเห็นรอยแยกสีดำปรากฏขึ้นกลางอากาศเหนือศีรษะของคิน แรงดึงดูดมหาศาลพยายามกระชากร่างของเขากลับเข้าไปในความว่างเปล่า "คิน!" เรย์น่ากรีดร้องสุดเสียง สัญชาตญาณดิบผลักดันให้เธอพุ่งตัวเข้าไปคว้าข้อมือของชายหนุ่มไว้แน่น ปลายเล็บของเธอจิกลงบนผิวเนื้อจนเลือดซึม ทว่าแรงดึงนั้นกลับทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ร่างของคินเริ่มโปร่งแสงทีละน้อย คินมองใบหน้าที่ตื่นตระหนกและหยาดน้ำตาคลอเบ้าของคุณหนูจอมโหดเป็นครั้งแรก เขาเพิ่งตระหนักว่า ภายใต้เกราะกำบังอันเย็นชาและดุดัน เธอคือเด็กสาวคนหนึ่งที่หวาดกลัวการสูญเสียไม่ต่างจากใคร รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นบนริมฝีปากของคิน แม้ในนาทีที่ความตายกำลังคืบคลานเข้ามา เขากลับเอื้อมมืออีกข้างไปสัมผัสแก้มเนียนของเธอเบาๆ เช็ดคราบน้ำตาที่ปริ่มอยู่ขอบตาออกอย่างอ่อนโยน "จำฉันไว้ให้ดีนะ... เรย์น่า" คินกระซิบแผ่วเบา ขณะที่ร่างของเขากำลังจะจมหายไปในรอยแยกสีดำ "ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในลูปถัดไป... ฉันจะกลับมาหาเธออย่างแน่นอน" ร่างของคินถูกกลืนหายไปในความมืดมิดพร้อมกับหน้าต่างระบบที่แตกสลายเป็นเสี่ยงๆ เหลือไว้เพียงความเงียบงัดและเรย์น่าที่ทรุดตัวลงนั่งคุกเข่ากับพื้นหินเย็นเยียบ มือเรียวบางยังคงกุมอากาศธาตุที่ว่างเปล่าไว้แน่น ดวงตาของเธอนิ่งค้าง ราวกับความทรงจำบางอย่างที่ถูกผนึกไว้กำลังพังทลายลงอย่างรุนแรง *ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้กันมาโดยตลอดนะคะ*