ศัตรูในเงามืด

กลิ่นอายคาวเลือดจางๆ ลอยอวลอยู่ในความเงียบงันของห้องโถงใต้ดิน เรย์น่าหอบหายใจถี่กระชั้น หยดเหงื่อกาฬไหลย้อยลงตามกรอบหน้าคมคายที่มักจะเชิดหยิ่งอยู่เสมือนกำแพงน้ำแข็ง ดวงตาคู่สวยที่เคยทอประกายดุดันเยือกเย็น บัดนี้กลับสั่นระริกราวกับเปลวเทียนต้องลมพายุ ปลายเรียวเล็บจิกฝังลงไปในเนื้อฝ่ามือจนแทบห้ามเลือดไว้ไม่อยู่ เมื่อครู่นี้... ร่างของคินถูกความมืดกลืนกินไปต่อหน้าต่อตา ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าและเศษเสี้ยวหน้าต่างระบบที่แตกกระจายราวกับกระจกเงาที่ถูกทุบทำลาย "คิน..." เสียงกระซิบแผ่วเบาเล็ดลอดผ่านริมฝีปากที่ซีดเผือดของเธอ มันไม่ใช่คำสั่ง ไม่ใช่การประชดประชัน แต่มันคือเสียงที่หลุดรอดมาจากซอกหลืบของหัวใจที่กำลังร้าวราน ความรู้สึกสูญเสียบางอย่างที่เพิ่งเข้ามามีอิทธิพลในชีวิต พรั่งพรูเข้ากัดกินความรู้สึกจนเธอแทบยืนหยัดไม่อยู่ หัวใจดวงน้อยที่ถูกห่อหุ้มด้วยเกราะเหล็กมาตลอดชีวิต บัดนี้กำลังสั่นคลอนอย่างรุนแรง ทว่า ในวินาทีที่ความสิ้นหวังเกือบจะเข้าครอบงำสติสัมปชัญญะทั้งหมด... *แกร๊ก...* เสียงสะท้อนประหลาดดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องหน้า ราวกับเฟืองจักรกลโบราณนับล้านชิ้นกำลังขยับขับเคลื่อน เศษกระจกสีฟ้าเรืองแสงที่เคยแตกสลายค่อยๆ ลอยวนกลับมารวมตัวกันอีกครั้งกลางอากาศ แรงกดดันมหาศาลแผ่พุ่งออกมาจนบรรยากาศรอบตัวหนักอึ้งราวกับแบกภูเขาไว้ทั้งลูก เรย์น่าดีดตัวลุกขึ้นยืนโดยสัญชาตญาณ ดาบเวทในมือถูกกระชับแน่น ดวงตาคู่คมจ้องเขม็งไปยังจุดศูนย์กลางของความปั่นป่วนนั้น ร่างของชายหนุ่มปรากฏขึ้นอีกครั้งในละอองแสงสีคราม คินก้าวเท้าออกมาจากความว่างเปล่าอย่างเชื่องช้า ลมหายใจสม่ำเสมอ แววตาคมกริบที่มักจะซ่อนความขี้เล่นเอาไว้ บัดนี้กลับราบเรียบไร้ระลอกคลื่น ทว่าแผ่รังสีความน่าเกรงขามที่ผิดแปลกไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง เลเวลของเขา... พุ่งทะยานขึ้นจนแตะขีดจำกัดที่แม้แต่นักเรียนปีสามยังต้องหวาดผวา "รอนานไหมคะ... คุณหนู" น้ำเสียงนุ่มทุ้มเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ รอยยิ้มมุมปากที่คุ้นเคยปรากฏขึ้นอีกครั้ง แต่มันกลับทำให้หัวใจของเรย์น่าเต้นระส่ำด้วยเหตุผลที่ต่างออกไป ความรู้สึกโล่งใจผสมปนเปไปกับความตื่นตระหนก เขารอดมาได้อย่างไร? และที่สำคัญกว่านั้น... พลังที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังรอยยิ้มนั้นคืออะไรกันแน่? แต่ความยินดีที่ได้เขากลับคืนมายังไม่ทันได้ตั้งมั่น ความตึงเครียดระลอกใหม่ก็คืบคลานเข้ามาเยือนอย่างรวดเร็ว บรรยากาศด้านนอกห้องโถงใต้ดินเริ่มเปลี่ยนไป เสียงฝีเท้าหนักแน่นหลายคู่กำลังก้าวเข้ามาใกล้ด้วยจังหวะที่พร้อมเพรียงและทรงพลัง ไร้ซึ่งความเร่งรีบ ทว่าเต็มไปด้วยเจตคติที่ชัดเจนและกดดันอย่างยิ่งยวด คินหรี่ตาลงเล็กน้อย สมองอันชาญฉลาดประมวลผลสถานการณ์อย่างรวดเร็ว เขารู้ดีว่าการเติบโตแบบก้าวกระโดดของตนเองในระยะหลัง เริ่มสร้างความสั่นคลอนให้กับโครงสร้างอำนาจภายในสถาบันเวทมนตร์แห่งนี้มากเกินไปแล้ว และดูเหมือนว่า... "พวกมัน" จะอดทนรอให้เขาเติบโตไปมากกว่านี้ไม่ไหวเสียแล้ว ประตูหินบานยักษ์ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ความปรานี แสงไฟสว่างจ้าสาดส่องเข้ามาตัดกับความมืดมิดภายในห้อง ร่างของกลุ่มบุคคลในชุดคลุมสีเงินปักลวดลายดาราจักรปรากฏขึ้นทีละร่าง สัญลักษณ์แห่งสภาวะผู้นำและหัวกะทิสูงสุดของสถาบันที่ถูกขนานนามว่า "กลุ่มผู้พิทักษ์กฎเหล็ก" ผู้ที่ก้าวล้ำหน้ามาเป็นคนแรกคือ 'วาลենติน' ประธานสนักเรียนผู้ถือครองพลังเวทธาตุแสงบริสุทธิ์ เส้นผมสีทองยาวสลวยรับกับใบหน้ารูปงามที่เย่อหยิ่งและเย็นชา ดวงตาสสีฟ้าคู่นั้นกวาดมองสภาพความเสียหายรอบห้อง ก่อนจะมาหยุดนิ่งที่ร่างของคินและเรย์น่า รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากของเขาไม่ได้สื่อถึงมิตรไมตรีแม้แต่น้อย หากแต่เต็มไปด้วยการดูแคลนและระแวดระวัง "ไม่คิดเลยว่าสถานที่อับทึบไร้ค่าเช่นนี้ จะซ่อนตัวตนที่น่าสนใจเอาไว้ถึงขนาดนี้..." วาลենตินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงอำนาจจนอากาศรอบตัวราวกับเย็นเฉียบลง "คิน... นายเป็นเพียงสามัญชนที่เพิ่งก้าวเข้ามาสู่สถาบันแห่งนี้ได้ไม่นาน แต่กลับสร้างความปั่นป่วนและมีอัตราการเติบโตที่ผิดธรรมชาติจนน่าสงสัย" เรย์น่าก้าวขึ้นมาขวางหน้าคินไว้โดยอัตโนมัติ รังสีอเวจีแผ่ซ่านรอบตัวเธอ ดวงตาดุดันจ้องมองวาลենตินราวกับเสือสาวที่พร้อมจะฉีกกระชากผู้บุกรุก "ถอยไปซะ วาลենติน เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพวกนาย" "ถอยหรือครับ คุณหนูเรย์น่า?" วาลենตินหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมปลาบจับจ้องไปยังคินราวกับสัตวแพทย์ที่กำลังมองเชื้อโรคร้ายที่ต้องกำจัดทิ้ง "หน้าที่ของสภาเราคือการรักษาความสมดุลของสถาบัน และบุคคลที่ครอบครองพลังอันตรายที่อยู่นอกเหนือการควบคุม... ย่อมไม่มีสิทธิ์ที่จะยืนหยัดอยู่ในที่แห่งนี้" เหล่านักเรียนหัวกะทิที่ติดตามมาด้านหลังต่างปลดปล่อยออร่าเวทมนตร์ของตนเองออกมาพร้อมเพรียงกัน แรงกดดันระดับสูงพุ่งเข้าใส่คินจากทุกทิศทาง บีบอัดอากาศจนหายใจลำบาก ทว่าชายหนุ่มกลับไม่มีทีท่าหวาดกลัวแม้แต่น้อย เขายกมือขึ้นแตะบ่าของเรย์น่าเบาๆ เป็นเชิงห้ามปราม ก่อนจะก้าวเท้าผ่านหน้าเธอออกไปเผชิญหน้ากับวาลենตินด้วยท่าทีสบายๆ "พลังที่อยู่นอกเหนือการควบคุมงั้นเหรอครับ?" คินแย้มยิ้ม ดวงตาสีดำสนิทลึกล้ำราวกับห้วงจักรภพที่ไร้ก้นบึ้ง "น่าเสียดายจังนะครับ ที่พวกคุณกำลังพยายามจะดับไฟ... ในขณะที่ตัวเองกำลังยืนอยู่บนกองเชื้อเพลิงระเบิด" บรรยากาศในห้องโถงพลันทิ้งดิ่งลงสู่จุดเยือกแข็ง วาลենตินหรี่ตาลงด้วยความไม่พอใจในความเย่อหยิ่งของสามัญชนผู้นี้ มือเรียวยาวเอื้อมไปแตะด้ามไม้เท้าเวทมนตร์ข้างกาย เตรียมพร้อมที่จะพิพากษา ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง หน้าต่างระบบสีฟ้าใสที่ไร้รอยขีดข่วนก็ดีดเด้งขึ้นมากลางอากาศตรงหน้าของคินอีกครั้ง พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังกระหึ่มก้องกังวานในโสตประสาทอย่างชัดเจน [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบเจตంటุ่งร้ายระดับสูงจากบุคคลเป้าหมาย] [เปิดใช้งานภารกิจพิเศษฉุกเฉิน: "การประกาศศักดาต่อหน้าผู้ท้าชิง"] [เงื่อนไข: เอาชนะหรือทำให้กลุ่มหัวกะทิยอมจำนนภายในเวลาที่กำหนดโดยไม่ใช้พลังเต็มรูปแบบ] [รางวัล: ปลดล็อกทักษะลับขั้นสูงสุด "เนตรสมการปราชญ์" และค่าสถานะความสนิทสนมของเรย์น่าพุ่งสู่ระดับสูงสุด (100%)] วาลենตินเงื้อมือขึ้นพร้อมกับลำแสงสีขาวเจิดจ้าที่ระเบิดออกจากการควบคุมเวทมนตร์บทแรก ทว่าก่อนที่ประกายแสงนั้นจะพุ่งเข้าประชิดตัว... คินกลับเอ่ยกระซิบเบาๆ ด้วยรอยยิ้มที่ทำให้ผู้ฟังต้องสันหลังวาบ "ดูเหมือนว่า... พวกคุณจะเลือกเวลาตายได้แย่มากเลยนะครับ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับคินและเรย์น่านะคะ