มื้อเที่ยงที่อบอุ่นหัวใจ

เศษแก้วจากแก้วชาที่แตกกระจายเมื่อครู่ยังคงสะท้อนแสงไฟสีนวลจากเพดานเวทมนตร์ ทว่าไม่มีใครมีสิทธิ์สนใจความเสียหายเล็กน้อยนั้นอีกต่อไป แรงกดดันระดับมหาศาลที่แผ่พุ่งออกมาจากเงาดำมหึมาเบื้องบน กำลังบด ขยี้อากาศภายในห้องประชุมสภาจนแทบหายใจไม่ออก เม็ดเหงื่อกาฬผุดซึมขึ้นตามไรผมของเหล่าขุนนางและสภาอาวุโสจนใบซีดเผือด ทว่าท่ามกลางความโกลาหลและเสียงกรีดร้องของความตื่นกลัว คินกลับค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกมาช้าๆ แววตาที่เคยฉายแววขี้เล่นเมื่อวินาทีที่แล้ว บัดนี้กลับนิ่งสงบลึกซึ้งราวกับผิวน้ำในบึงลึก ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น เขาก้าวเท้าสกัดกั้นแรงโน้มถ่วงที่ผิดเพี้ยน พลางเอื้อมมือไปคว้าข้อแขนเรียวบางที่กำลังสั่นเทาเล็กน้อยของเรย์น่าเอาไว้ "อย่ามองตรงๆ ค่ะ คุณหนู... มองที่เงาของมันพอ" น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยอำนาจลึกลับกระซิบอยู่ข้างใบหูของหญิงสาว เรย์น่าสะดุ้งเล็กน้อย ดวงตากลมโตคู่สวยที่มักจะเย็นชาและแข็งกร้าวเสมอในยามปกติ หันมามองแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มที่ยืนตระหง่านบังกระแสลมพายุเวทมนตร์ให้อย่างไม่เกรงกลัว หัวใจที่เคยเต้นระรัวด้วยความตระหนกตกใจ กลับค่อยๆ สงบลงภายใต้ไออุ่นจากฝ่ามือที่กุมไว้ ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่าง—ความรู้สึกปลอดภัยท่ามกลางปากเหวแห่งความตาย—กำลังกัดเซาะกำแพงน้ำแข็งในใจเธออย่างเงียบเชียบ "นาย..." เรย์น่าเม้มริมฝีปากแน่น ความพยายามที่จะรักษามาดคุณหนูผู้สูงศักดิ์พังทลายลงในพริบตา เมื่อแรงระเบิดลูกที่สองซัดเข้าใส่หน้าต่างกระจกเวทมนตร์จนแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ *เปรี้ยง!* เศษคริสตัลนับร้อยพุ่งเข้าใส่ราวกับห่าฝน คินไม่ลังเลที่จะดึงร่างบางเข้ามาโอบกอดไว้แนบอก พร้อมกับตวัดมือซ้ายสร้างบาตรป้องกันสีครามใสขึ้นกลางอากาศ ปฏิกิริยาตอบสนองที่รวดเร็วและแม่นยำนี้ไม่ได้รอดพ้นไปจากสายตาของเรย์น่าเลยแม้แต่น้อย เขามิใช่แค่นักเวทตกอับหรือคนไร้ประโยชน์อย่างที่ใครๆ ในสภาตราหน้า... เขามีความลับ ซ่อนคมเขี้ยวที่น่ากลัวไว้ภายใต้รอยยิ้มกวนประสาทนั่น "ระบบแจ้งเตือนภัยระดับวิกฤตตรวจพบการแทรกแซงจากมิติภายนอก..." เสียงแจ้งเตือนไร้ตัวตนดังขึ้นในโสตประสาทของคิน ทว่าเขากลับไม่มีเวลาสนใจหน้าต่างสถานะสีฟ้าที่เด้งขึ้นมาตรงหน้า เพราะเวลานี้ เงาดำมหึมาบนท้องฟ้าจำลองได้แปรสภาพเป็นอสูรรับใช้แห่งความมืดที่มีรูปร่างคล้ายกริฟฟินยักษ์ ดวงตาสสีแดงฉานจ้องมองลงมายังพวกเขาด้วยจิตสังหารอันเข้มข้น "จับมือฉันไว้ให้แน่นนะคะ..." คินกระซิบเบาๆ อีกครั้ง รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ถ้าเราผ่านมื้อเที่ยงนี้ไปได้... ฉันจะยอมเล่าความลับเรื่องพลังของฉันให้ฟังทั้งหมดเลยค่ะ" เรย์น่าชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ริมฝีปากบางจะแย้มยิ้มออกมาเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน—รอยยิ้มที่งดงามราวกับดอกไม้ที่ผลิบานท่ามกลางพายุหิมะ "ถ้านายกล้าโกหกฉัน... นายได้ตายจริงๆ แน่ คิน" เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่แม้จะยังคงความดุดันอยู่บ้าง แต่กลับเจือไปด้วยความอ่อนโยนที่เธอเองก็แทบไม่รู้ตัว ทั้งสองสบตากันเพียงเสี้ยววินาที เคมีที่เคยเต็มไปด้วยความหวาดระแวงและสถานะคู่ปรับ ได้แปรเปลี่ยนเป็นความเชื่อใจอันหนักแน่นดั่งหินผา พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับหายนะเบื้องหน้าที่กำลังจะแผดเผาทุกสิ่งให้เป็นจุล แต่ทว่า ในจังหวะที่คินกำลังจะก้าวเท้าออกไปเพื่อปลดปล่อยพลังที่แท้จริง หน้าต่างระบบสีดำสนิทที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนก็พุ่งพรวดขึ้นมาบังวิสัยทัศน์ทั้งหมด พร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยที่แหลมสูงจนแก้วหูแทบแตก [ประกาศจากระบบหลัก: ตรวจพบตัวตนของผู้บุกรุกระดับพระเจ้า... เงื่อนไขลับ 'มื้อเที่ยงที่อบอุ่นหัวใจ' ถูกยกเลิกกะทันหัน] [คำเตือน: เป้าหมาย 'เรย์น่า' ไม่ใช่บุคคลที่ท่านคิด... และเธอกำลังจะชักดาบแทงทะลุหัวใจของท่านในอีก 3 วินาทีข้างหน้า!] ดวงตาของคินเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความเย็นเยียบแล่นริ้วจากสันหลังขึ้นสู่สมอง ในขณะที่อ้อมแขนที่โอบกอดหญิงสาวอยู่เริ่มรู้สึกถึงแรงกดดันอันตรายจากคมดาบที่กำลังถูกชักออกจากฝักข้างเอวของเธอ... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับ "ดาริกาส่องแสง" นะคะ