โดนจับได้ในสถานการณ์ล่อแหลม

กลิ่นอายจางๆ ของน้ำมันสนและสนิมเหล็กตีวนอยู่ในความอับชื้นของห้องเก็บอาตราใต้ดิน ความเย็นเยียบจากคมดาบที่แนบชิดอยู่บริเวณต้นคอของคินนั้นไม่ใช่ภาพลวงตา ลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดอยู่ข้างใบหูของเขายิ่งตอกย้ำว่า สถานการณ์ในตอนนี้อยู่เหนือการควบคุมของระบบไปไกลโขแล้วค่ะ "คิดจะเล่นเกมอะไรอยู่หรือ... เจ้าหนูขโมยหน้าโง่" เรย์น่ากระซิบเสียงพร่าข้างใบหูของเขา รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นบนริมฝีปากอิ่มสวย ดวงตาสีไพลินคู่นั้นหรี่แคบลงราวกับพญาเหยี่ยวที่กำลังจดจ้องเหยื่อในกรง "หรือว่า... นายถูกส่งมาโดยพวกสภาสูงกันแน่?" ดั่งสัญชาตญาณการเอาตัวรอดของสิ่งมีชีวิตที่ถูกต้อนจนมุม สมองของคินประมวลผลอย่างรวดเร็วดั่งฟ้าแลบ เสียงแจ้งเตือนจากระบบลอยเคว้งอยู่ในห้วงความคิด ทว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลามาสนใจค่าประสบการณ์ที่กำลังจะติดลบ หากเขาตอบผิดแม้แต่คำเดียว คมดาบเล่มนี้คงได้ฝังลงบนกระดูกต้นคอของเขาจริงๆ แน่ คินไม่หลบตา เขายังคงรักษารอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากเอาไว้ได้อย่างแนบเนียน แม้ว่าเหงื่อกาฬเม็ดโตจะผุดพรายขึ้นตามไรผมก็ตาม "ถ้าผมบอกว่า... ผมถูกส่งมาโดยหัวใจของคุณเอง คุณจะเชื่อไหมล่ะครับ... เอ่อ หมายถึง... คุณจะเชื่อไหมคะ?" คินเกือบหลุดปากคำต้องห้ามออกไปตามความคุ้นชิน แต่ด้วยสติที่ไวกว่าทำให้เขาแก้คำลงท้ายได้อย่างเฉียดฉิว แม้จะดูเก้ๆ กังๆ ไปบ้างก็ตาม เรย์น่าชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสีไพลินเบิกกว้างขึ้นวูบหนึ่งด้วยความคาดไม่ถึง นางไม่เคยเจอใครที่ตกอยู่ในสถานการณ์คอขาดบาดตายเช่นนี้แล้วยังจะมีอารมณ์มาหยอดคำหวานเลี่ยนหูใส่ แถมสรรพนามที่หลุดออกมาเมื่อครู่ยังชวนให้สับสนระคนฉุนเฉียว "ปากกล้าดีนี่..." น้ำเสียงของนางเย็นเยียบลงกว่าเดิม แรงกดดันจากมานาธาตุไฟรอบตัวเริ่มแผ่ซ่านจนอากาศบริเวณนั้นร้อนระอุขึ้น "คิดว่ามุกตลกฝืดๆ แค่นี้จะช่วยให้นายรอดตัวไปได้งั้นหรือ คิน?" "มันไม่ใช่ Mุกตลกฝืดสักหน่อยนะฃคะ... เรียกว่ามุกเสี่ยงตายต่างหากเล่า" คินเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พยายามขยับตัวให้น้อยที่สุดเพื่อไม่ให้คมดาบเฉือนผิวเนื้อ "อีกอย่าง ถ้าผมเป็นสายลับจากสภาสูงจริง ผมคงไม่ยืนรอให้คุณมาจับได้คาหนังคาเขาในห้องเก็บกวาดแบบนี้หรอกจริงไหมครับ เอ๊ย... จริงไหมคะ?" คำว่า 'คะ' ที่ถูกบังคับให้พ่นออกมาในสถานการณ์จริงจังเช่นนี้ เกือบทำให้คินหลุดขำออกมาเสียเอง แต่นั่นกลับทำให้เรย์น่าหรี่ตามองเขาอย่างพินิจพิเคราะห์ยิ่งขึ้น นางกดปลายดาบให้แนบแน่นขึ้นอีกนิด จนคินรู้สึกได้ถึงความเย็นเยียบที่เสียดสีกับผิวหนัง ความเงียบโรยตัวปกคลุมห้องใต้ดินอยู่ครู่ใหญ่ มีเพียงเสียงหัวใจของคินที่เต้นรำไปกับจังหวะอันตราย เรย์น่ายังคงจ้องมองเขา นางกำลังค้นหาพิรุธในแววตาคู่สีนิลนั้น ทว่าสิ่งที่นางพบกลับมีความว่างเปล่าและความมั่นใจที่ยากจะคาดเดา [ ติ๊ง! ตรวจพบสถานการณ์วิกฤต: ผู้ใช้กำลังใช้ "ไหวพริบเฉพาะหน้า" เอาตัวรอดจากความตาย ] [ ความสัมพันธ์ระหว่างตัวละคร: เรย์น่า (ความไว้ใจ -2%, ความสงสัย +5%, ความหวั่นไหว +1%) ] [ คำเตือน: หากค่าความสงสัยแตะ 100% ภารกิจจะล้มเหลวถาวร ] เสียงแจ้งเตือนไร้ความปรานีดังขึ้นในหัว คินลอบถอนหายใจยาวในใจอย่างโล่งอก อย่างน้อยความหวั่นไหวก็ขยับขึ้นมาหนึ่งเปอร์เซ็นต์ แปลว่ากลยุทธ์กวนประสาทของเขาเริ่มเห็นผลบ้างแล้ว "นายมีความลับ... คิน" เรย์น่าเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงของนางราบเรียบแต่น่ากลัว "และฉันเกลียดคนที่มีความลับ โดยเฉพาะคนที่เข้ามาใกล้ตัวฉันอย่างไร้ที่มาที่ไปแบบนี้" "ความลับน่ะ ใครๆ ก็มีกันทั้งนั้นแหละค่ะคุณหนูเรย์น่า" คินตัดสินใจเดิมพันครั้งใหญ่ เขาค่อยๆ ยกมือทั้งสองข้างขึ้นเหนือหัวอย่างยอมจำนน แต่ในขณะเดียวกันก็เอี้ยวตัวเล็กน้อยเพื่อลดมุมองศาของคมดาบ "แต่ความลับของผม... อาจจะเป็นกุญแจสำคัญที่จะช่วยปลดปล่อยคุณออกจากพันธนาการที่พวกสภาสูงกำลังจับตาดูอยู่ก็ได้นะฃคะ" สิ้นคำพูดนั้น ร่างของเรย์น่าก็สะท้านเฮือกอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึงระคนหวาดระแวง มือที่ถือดาบสั่นเทาลงเล็กน้อยก่อนจะถูกดึงกลับไปแนบข้างลำตัวอย่างรวดเร็ว บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากความดุดันเป็นความตึงเครียดที่แทบจะระเบิดได้ทุกเมื่อ นางถอยหลังไปหนึ่งก้าว จ้องมองเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ราวกับว่าหน้ากากที่นางสวมใส่มาตลอดกำลังถูกกระชากออกทีละน้อย "นาย... รู้เรื่องนั้นได้ยังไง?" เรย์น่าเค้นเสียงถามลอดไรฟัน รังจิตสังหารพุ่งทะยานออกมาจากร่างของนางจนฝุ่นละอองรอบตัวปลิวว่อน คินแย้มยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจอย่างลึกล้ำ เขารู้ดีว่าตนเองเพิ่งจะก้าวเข้าไปสู่เขตอันตรายที่สุดของเรื่องราวนี้เสียแล้ว ทว่า... ในวินาทีที่เขากำลังจะเอ่ยปากอธิบายเพื่อดึงเกมต่อ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก็ดังขึ้นที่บันไดทางลงห้องใต้ดิน พร้อมกับเสียงตะโกนก้องที่ทำให้เลือดในกายของทั้งคู่เย็นเฉียบ "ท่านเรย์น่า! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! สภาสูงส่งคนมาตรวจค้นคฤหาสน์ โดยอ้างว่าพบร่องรอยพลังเวทต้องห้าม!" เรย์น่าหันขวับไปมองทางประตูทันที สีหน้าของนางเปลี่ยนเป็นซีดเผือดลงถนัดตา ก่อนที่นางจะหันกลับมามองคินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตระหนกและคำถามมากมายที่ยังไม่ได้รับคำตอบ แล้วจู่ๆ ประตูไม้บานหนาก็ถูกถีบกระเด็นหลุดจากวงกบด้วยพลังเวทมหาศาล แสงไฟสีขาวเจิดจ้าสาดส่องเข้ามาภายในห้อง พร้อมกับเงาร่างของบุคคลที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมาปรากฏตัว ณ ที่แห่งนี้... ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ดาริกาส่องแสง" มาโดยตลอดนะคะ