ระบบสุดป่วนกับคำสั่งแรก

กลิ่นอายของกระดาษโบราณและคราบหมึกราคาแพงอบอวลอยู่ในห้องสมุดประจำตระกูลอาร์คเนอร์ คินซ่อนตัวอยู่หลังชั้นหนังสือสูงตระหง่าน ลมหายใจของเขาถูกผ่อนเข้าออกอย่างเงียบเชียบและสม่ำเสมอที่สุด ดวงตาคมกริบกวาดมองผ่านช่องว่างของสันหนังสือสีทองคำเปลว เพื่อเฝ้ามองแผ่นหลังบอบบางแต่เปี่ยมด้วยบรรยากาศกดดันของสตรีผู้ขึ้นชื่อว่าอันตรายที่สุดในเขตปกครองตะวันตก เรย์น่า อาร์คเนอร์ คุณหนูใหญ่ผู้ถือครองเวทมนตร์สายเพลิงทมิฬกำลังจรดปากกาขนนกเซ็นเอกสารสำคัญด้วยท่าทีเยือกเย็น เส้นผมสีเงินยวงสะท้อนกับแสงไฟจากโคมระย้าคริสตัล ขับเน้นให้ผิวขาวราวกระเบื้องเคลือบนั้นดูราวกับรูปปั้นแกะสลักที่ไร้ซึ่งความรู้สึก แต่สำหรับคินแล้ว รูปปั้นชิ้นนี้คือหายนะที่เดินได้ เพราะหากนางหันมาเห็นเขาในเขตหวงห้ามเวลานี้ หัวของเขาคงหลุดออกจากบ่าก่อนจะได้ทันอธิบาย *[ติ๊ง! ตรวจพบเป้าหมายระยะประชิด: เรย์น่า อาร์คเนอร์]* *[ระบบภารกิจติดบั๊ก: เริ่มต้นการทำงานอัตโนมัติ...]* เสียงแจ้งเตือนที่ดังขึ้นในหัวทำเอาคินต้องกัดฟันกรอด นิ้วมือที่เกาะอยู่บนขอบชั้นหนังสือเกร็งแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว เขาไม่ได้อยากมาที่นี่เลยสักนิด หากเลือกได้ ชายหนุ่มคงนอนหลับใหลอย่างสงบอยู่ในห้องพักแคบๆ ของตัวเองมากกว่าจะมาเสี่ยงชีวิตในดงเสือดาวเช่นนี้ แต่ปัญหาคือ "ระบบ" เจ้ากรรมที่ติดตัวมาตั้งแต่เมื่อวานนี้ มันไม่ได้มาพร้อมกับพลังวิเศษโกงๆ หรือไอเทมฟื้นฟูพลังชีวิต แต่มมันคือระบบภารกิจที่รั้นและพร้อมจะช็อตสมองเขาให้ไหม้เกรียมทุกครั้งที่ขัดคำสั่ง *[ภารกิจเร่งด่วนระดับ D: ลักลอบหยิบ "เข็มกลัดประจำตระกูลอาร์คเนอร์" ที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของเรย์น่าโดยไม่ให้เจ้าตัวรู้ตัว]* *[รางวัล: แต้มประสบการณ์ +500, ปลดล็อกทักษะเนตรวิเคราะห์ขั้นต้น]* *[บทลงโทษกรณีล้มเหลว: สูญเสียการมองเห็นเป็นเวลา 24 ชั่วโมง และถูกส่งเสียงร้องไห้ก도กตกรอบห้องสมุด]* ให้ตายสิ... ระบบบ้าคลั่งนี่มันจงใจแกล้งกันชัดๆ! คินลอบพ่นลมหายใจร้อนผ่าวออกมาอย่างจนใจ เขายกมือขึ้นเสยผมสีดำสนิทที่ปรกลงมาปรกหน้าผากเบาๆ สมองอันปราดเปรื่องเริ่มคำนวณความเป็นไปได้ทั้งหมดในเสี้ยววินาที เรย์น่าไม่ได้อยู่คนเดียว องครักษ์เงาสองนายซ่อนตัวอยู่บนคานไม้ด้านบน และเวทมนตร์ตรวจจับการเคลื่อนไหวถูกกางไว้รอบห้องรัศมีสามเมตร หากเดินสุ่มสี่สุ่มห้า ต่อให้มีเก้าชีวิตก็คงไม่พอให้เผาเป็นจุล ทว่า... เมื่อนึกถึงบทลงโทษที่ต้องตาบอดและส่งเสียงประหลาดกลางดงศัตรู คินก็ไม่มีทางเลือกอื่น ชายหนุ่มหลับตาลงตั้งสติ ปรับจังหวะการเต้นของหัวใจให้ช้าลง พลังเวทธาตุเงาที่เขาพยายามปิดบังมาตลอดชีวิตถูกรีดเร้นออกมาอย่างบางเบาจนแทบไม่ทิ้งร่องรอย มันคือวิชาเร้นกายที่แม้กระทั่งจอมเวทระดับสูงยังยากจะสังเกตเห็น ร่างผอมเพรียวแต่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อสมส่วนก้าวออกจากเงาชั้นหนังสืออย่างไร้สุ้มเสียง ราวกับภูตพรายที่เคลื่อนไหวอยู่ท่ามกลางความมืดมิด ก้าวแรก... เงียบเชียบ ก้าวที่สอง... ลมหายใจของเรย์น่าสะดุดเล็กน้อย นางหยุดเขียนหนังสือ คินหยุดชะงักทันที ราวกับรูปปั้นหินที่ถูกสาป หัวใจในอกเต้นโครมครามจนน่ากลัวว่าเสียงมันจะดังเล็ดลอดออกไป เรย์น่าขมวดคิ้วเรียวบางสวย นางเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสาร กวาดสายตาดุจคมมีดมองไปรอบห้องสมุดที่ว่างเปล่า บรรยากาศรอบตัวอุณหภูมิลดฮวบลงอย่างฉับพลันเปลวเพลิงสีดำจางๆ ปรากฏขึ้นที่ปลายนิ้วเรียวของนาง "ใคร..." เสียงหวานใสแต่เย็นยะเยือกเอ่ยขึ้นแผ่วเบา ทว่าก้องกังวานบาดลึกถึงขั้วหัวใจ คินยืนแนบชิดกับเสาหินขนาดใหญ่ แผ่นหลังชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบ สายตาของเรย์น่ากวาดผ่านจุดที่เขายืนอยู่ห่างไปเพียงไม่กี่คืบ หากนางขยับเดินมาอีกนิดเดียว นางจะต้องชนเข้ากับตัวเขาอย่างแน่นอน ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ ความผิดพลาดเพียงนิดเดียวหมายถึงความตาย แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้คินตกใจที่สุด... สายตาของเรย์น่าไม่ได้มองมาที่เขาด้วยความระแวงภัยแบบปกติ แต่นางกำลังจ้องมองไปยัง "โต๊ะทำงาน" ของตัวเอง ที่ซึ่งเข็มกลัดเป้าหมายวางอยู่ และที่สำคัญกว่านั้น... มุมปากของสตรีผู้เยือกเย็นคนนั้น กำลังยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาที่ยากจะสังเกตเห็น รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความท้าทาย ราวกับนางรู้ตัวอยู่แล้วว่าจะมีหนูสกปรกแอบย่องเข้ามาขโมยของ! *[ติ๊ง! ตรวจพบสถานการณ์พิเศษ: เป้าหมายรู้ตัวและกำลังเล่นเกมแมวไล่จับกับผู้เล่น]* *[คำเตือนจากระบบ: ความยากของภารกิจเพิ่มขึ้นแบบก้าวกระโดด!]* คินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อจู่ๆ เรย์น่าก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง นางไม่ได้เรียกองครักษ์เงา ไม่ได้ตะโกนโกลาหล แต่นางกลับปลดเข็มกลัดชิ้นนั้นออกจากปกเสื้อด้วยมือตัวเอง เดินตรงมายังเสาหินที่เขาซ่อนอยู่ช้าๆ ฝ่ายตรงข้ามก้าวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ พร้อมกับเสียงรองเท้ากระทบพื้นหินที่ดังชัดเจนทีละก้าว... ทีละก้าว... จนกระทั่งหยุดลงตรงหน้าเขาพอดี ระยะห่างระหว่างเขากับเรย์น่าตอนนี้... เหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้นเท่านั้น ดวงตาสีเพลิงคู่สวยจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของคินที่ซ่อนอยู่หลังเงาสลัว นางยื่นมือเรียวบางออกมากุมคางของเขาไว้ด้วยความรวดเร็วและแม่นยำชนิดที่เขาไม่ทันตั้งตัว ปลายนิ้วของนางเย็นเฉียบแต่วาบหวามไปด้วยพลังเวทที่พร้อมจะแผดเผาเขาให้เป็นจุลในพริบตา "คิดจะเล่นเกมอะไรอยู่หรือ... เจ้าหนูขโมยหน้าโง่" เรย์น่ากระซิบเสียงพร่าข้างใบหูของเขา รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นบนริมฝีปากอิ่มสวย "หรือว่า... นายถูกส่งมาโดยพวกสภาสูงกันแน่?" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับดาริกานะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!