ค่ำคืนแห่งชัยยกแรก

แก้วไวน์คริสตัลเจียระไนกระทบกันเบาๆ เกิดเสียงกังวานใสรา-วก세กเสียงกระซิบของค่ำคืนอันเป็นอิสระ ภายใต้เพดานห้องสวีทเพנט์เฮาส์หรูใจกลางมหานคร ที่ซึ่งแสงไฟนีออนจากตึกระฟ้าเบื้องล่างทอประกายระยิบระยับราวกับดวงดาวนับล้านที่ถูกดึงลงมาประดับแทบเท้า ลลิลพิงแผ่นหลังเข้ากับระเบียงกระจกใส เปลือกตาคู่สวยปิดลงช้าๆ เพื่อซึมซับความเงียบสงบที่เธอไม่ได้สัมผัสมาเนิ่นนาน "ยังคิดถึงสีหน้าของธนัตถ์ตอนที่ค้อนประมูลเคาะลงครั้งสุดท้ายอยู่หรือเปล่าคะ?" น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เจือความอบอุ่นดังขึ้นข้างกาย พร้อมกับสัมผัสอุ่นจัดบริเวณหัวไหล่ กรธนถอดเสื้อสูทตัวนอกออก เหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอก เผยให้เห็นข้อมือแกร่งและนาฬิกาเรือนหรูที่มูลค่าของมันสามารถซื้อเกาะส่วนตัวได้ทั้งเกาะ เขายื่นแก้วไวน์สีทับทิมเข้มมาให้เธอ พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่นานๆ ครั้งจะปรากฏให้เห็น—รอยยิ้มที่มีไว้สำหรับเธอเพียงคนเดียวเท่านั้น ลลิลลืมตาขึ้น หันไปสบกับดวงตาคมกริบที่มักจะซ่อนความดุดันไว้ภายใต้ความนิ่งขรึม แต่ยามนี้มันกลับสะท้อนภาพเงาของเธอไว้อย่างชัดเจน "ฉันไม่ได้คิดถึงเขาค่ะ" ลลิลตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากนิดๆ "คนอย่างธนัตถ์... ต่อให้สูญเสียเงินไปจนหมดตัว เขาก็ยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าความพ่ายแพ้ที่แท้จริงมันหน้าตาเป็นอย่างไร สิ่งที่ฉันคิดอยู่... คือความรู้สึกโล่งใจต่างหากค่ะ เหมือนภูเขาทั้งลูกที่ถูกยกออกจากอก" กรธนไม่พูดอะไร เ,ขาเพียงแต่ขยับกายเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนกลิ่นกายหอมสะอาดผสมผสานกับกลิ่นอายบุรุษเพศอบอวลอยู่รอบตัวเธอ ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง ลลิลสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวเขา ไออุ่นที่ไม่ได้ร้อนรุ่มจนแผดเผา แต่ทว่ามั่นคงและปลอดภัยอย่างประหลาด "เธอเก่งมาก ลลิล" กรธนเอ่ยเสียงแผ่วเบา ดวงตาคมกริบมองลึกลงไปในดวงตาคู่สวยของเธอ "ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอต้องแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียว... ต่อจากนี้ ไม่มีอะไรต้องกลัวอีกแล้วนะคะ" ประโยคสั้นๆ ที่เต็มไปด้วยความจริงจังและคำมั่นสัญญา ทะลุทะลวงเข้ามาถึงก้นบึ้งของหัวใจที่ด้านชามานานนับปีของลลิล หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างแรง ความรู้สึกแปลกประหลาดแล่นพล่านไปทั่วร่าง ราวกับกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ ที่วิ่งผ่านเส้นประสาทจนทำให้ปลายนิ้วชาหนึบ เธอเคยชินกับการยืนหยัดต่อสู้ด้วยตัวเอง เคยชินกับการถูกทรยศและหักหลังจากคนใกล้ตัว จนสร้างกำแพงน้ำแข็งหนาทึบขึ้นมาห่อหุ้มจิตใจ ทว่า... ผู้ชายคนนี้กลับพังทลายกำแพงเหล่านั้นลงได้ด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำ และการกระทำที่หนักแน่นราวกับภูผา ลลิลเม้มริมฝีปากแน่น เบนสายตาหนีไปยังวิวทิวทัศน์เบื้องล่างเพื่อซ่อนความหวั่นไหวที่เริ่มก่อตัวขึ้นในอก แต่กรธนกลับรู้ทัน ปลายเรียวนิ้วอุ่นจัดของเขาเอื้อมมาเชยคางเธอขึ้นเบาๆ บังคับให้เธอกลับมาสบตาเขาอีกครั้ง ดวงตาทั้งสองคู่ประสานกันในความเงียบงัน เสียงเพลงบรรเลงเบาๆ จากเครื่องเสียงภายในห้องขับกล่อมบรรยากาศให้ยิ่งชวนฝัน ลลิลลมหายใจสะดุดเมื่อใบหน้าคมคายโน้มเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ใกล้จนเธอสามารถนับจำนวนแพขนตาของเขาได้ ใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่เหนือริมฝีปาก "กรธน... คุณ..." ลลิลกระซิบเสียงสั่น ความเขินอายที่ไม่ได้สัมผัสมานานทำให้เธอทำตัวไม่ถูก "ฉันบอกแล้วไงคะว่าฉันไม่ได้ใจดีกับใครง่ายๆ" เสียงของเขากระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความปรารถนาอันลึกซึ้งที่เจ้าตัวไม่ได้พยายามปิดบังอีกต่อไป "แต่สำหรับเธอ... ฉันยอมให้ทุกอย่าง แม้กระทั่งหัวใจของฉันเอง" ริมฝีปากอุ่นร้อนประทับลงมาบนกลีบปากนุ่มของเธออย่างแผ่วเบาในคราแรก ราวกับจะขออนุญาต ก่อนที่มันจะเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งและเร่าร้อนขึ้นตามแรงอารมณ์ที่ควบคุมไม่อยู่ ลลิลเบิกตากว้างด้วยความตกใจในวินาทีแรก ก่อนที่เปลือกตาจะค่อยๆ ปิดลง ยอมปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งไปกับรสจูบอันแสนหวานและเร้าใจที่เขามอบให้ มือเรียวเผลอขยุ้มปกเสื้อเชิ้ตของเขาแน่นเพื่อยึดเหนี่ยว ขณะที่วงแขนแข็งแกร่งโอบกระชับเอวบางเข้าหาตัวจนแนบชิด ไม่มีช่องว่างระหว่างกันอีกต่อไป หัวใจสองดวงเต้นระรัวเป็นจังหวะเดียวกันท่ามกลางราตรีอันยาวนาน ทุกอย่างกำลังดำเนินไปในบรรยากาศที่แสนหวานและลึกซึ้ง จนกระทั่ง... *กริ๊งงงงง!* เสียงโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของกรธนที่วางอยู่บนโต๊ะกระจกด้านหลังดังขึ้นทำลายความเงียบกั้นอย่างกะทันหัน มันไม่ใช่เสียงเรียกเข้าธรรมดา แต่เป็นเสียงแจ้งเตือนระดับฉุกเฉินที่มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นล่วงรู้เบอร์นี้ กรธนผละริมฝีปากออกอย่างเสียดาย ดวงตาคมกริบฉายแววหงุดหงิดระAคนเย็นชาขึ้นมาในทันที เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาดูหน้าจอ แต่เพียงแค่กวาดสายตาอ่านข้อความสั้นๆ ที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ แววตานิ่งสงบของประธานกลุ่มทุนข้ามชาติผู้กุมอำนาจเหนือใครก็เปลี่ยนไปเป็นความเหี้ยมเกราะที่น่ากลัวจนลลิลยังต้องผถะถอยหลังด้วยความตกใจ "เกิดอะไรขึ้นคะ?" ลลิลถามขึ้นด้วยน้ำเสียงร้อนรน ลางสังหรณ์บางอย่างบอกเธอว่าความสงบสุขนี้เป็นเพียงแค่พายุสงบก่อนลมฝนครั้งใหญ่ กรธนเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ สีหน้าของเขายามนี้ไร้ซึ่งความอ่อนโยนเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง เหลือเพียงความเย็นเยือกราวกับน้ำแข็งขั้วโลก "พวกมันไม่ได้จบแค่นี้" กรธนแค่นหัวเราะในลำคออย่างเยียบเย็น ก่อนจะยื่นหน้าจอโทรศัพท์ให้เธอดูข้อความจากระบบรักษาความปลอดภัยส่วนตัวที่รายงานตรงมาจากคฤหาสน์ตระกูลเก่าของเธอ *ข้อความปรากฏภาพห้องทำงานลับของพ่อเธอที่ถูกรื้อค้นจนพินาศย่อยยับ พร้อมกับตัวเลขบัญชีลับมูลค่าหมื่นล้านที่ถูกโอนย้ายออกไปยังต่างประเทศแบบเรียลไทม์ และชื่อของผู้ที่ทำรายการล่าสุด... กลับไม่ใช่ธนัตถ์อย่างที่พวกเขากล่าวหา แต่เป็นชื่อของคนที่ควรจะตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน!* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ บทต่อไปรับรองว่าพีกจนหยุดอ่านไม่ได้แน่นอนค่ะ!