เปิดโปงกลางสภา

"หลักฐานทั้งหมดที่ทุกท่านกำลังเห็นอยู่บนจอโปรเจกต์เตอร์ขนาดมหึมากลางห้องประชุมสภาธุรกิจแห่งนี้... คงเป็นคำตอบที่ชัดเจนเพียงพอแล้วกระมั้งคะ ว่าใครกันแน่ที่เป็นปลวกคอยกัดกินรากฐานของตระกูลเรามาโดยตลอด" น้ำเสียงใสกังวานแต่เฉียบคมราคมมีดของลลิล ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องประชุมใหญ่ที่อัดแน่นไปด้วยบรรดาผู้ทรงอิทธิพลและสื่อมวลชนแขนงต่างๆ ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่เสียงฮือฮาจะระเบิดขึ้นราวกับรังแตนถูกไม้เขี่ย เมื่อภาพเอกสารลับ บัญชีม้า และคลิปเสียงสนทนาการทุจริตยักยอกทรัพย์สินมูลค่าหลายพันล้านถูกฉายหราบนจอภาพยักษ์อย่างไม่มีเซ็นเซอร์ ธนัตถ์ หน้าถอดสีในพริบตา เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นเต็มขมับจนใบหน้ามันยับยู่ยี่ เขาพยายามอ้าปากปฏิเสธแต่ลำคอตีบตัน ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นกำลังบีบรัดหลอดลมของเขาไว้แน่น ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งจองหองและสายตากลวงเปล่าที่เคยใช้เหยียดหยามลลิล บัดนี้ฉายแววตื่นตระหนกหวาดกลัวจนสติแทบหลุดลอย "ไม่จริง! มันเป็นภาพตัดต่อ! นังสารเลว ลลิล เธอจงใจใส่ร้ายฉัน!" ธนัตถ์แผדเสียงตะโกนสุดเสียง ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวและอับอายจนแดงก่ำ เขากวาดสายตามองไปรอบห้องเพื่อหาพรรคพวก แต่สิ่งที่ได้รับกลับมีเพียงสายตารังเกียจเดียดฉันท์และการถอยร่นเว้นระยะห่างจากบรรดาคนที่เคยสอพลอเขาในอดีต ลลิลแย้มรอยยิ้มเยือกเย็นมุมปาก ดวงตากลมโตคู่นั้นฉายแววเหนือกว่าอย่างเบ็ดเสร็จ เธอยืนสง่างามอยู่ในชุดสูทเข้ารูปสีขาวสะอาดตา เคียงข้างกับกรธน ชายหนุ่มผู้กุมอำนาจกลุ่มทุนข้ามชาติยักษ์ใหญ่ ที่แม้จะยังไม่ได้เอ่ยถ้อยคำใดออกมาแม้แต่ครึ่งคำ ทว่ารัศมีความกดดันระดับมหาศาลและสายตาดุดันคู่นั้นก็ทรงพลังมากพอที่จะทำให้ทุกคนในห้องไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง กรธนยกมือขึ้นเพียงเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะกระจกเบาๆ เป็นจังหวะ ราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังความตายสำหรับผู้ชายสารเลวตรงหน้า "ใส่ร้ายงั้นหรือคะ?" ลลิลทวนคำ น้ำเสียงหวานละมุนแต่เยียบเย็นจนน่าขนลุก เธอก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะประธานทีละนิด ส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะชัดเจน "บัญชีธนาคารในต่างประเทศที่โอนเข้าชื่อคุณโดยตรง ลายเซ็นบนสัญญาขายหุ้นราคาถูกอย่างไร้เหตุผล หรือแม้กระทั่งคลิปเสียงที่คุณสั่งให้คนไปข่มขู่พยาน... สิ่งเหล่านี้เรียกว่าภาพตัดต่อด้วยสินะคะ ธนัตถ์?" "คุณธนัตถ์ครับ/ค่ะ... เชิญออกไปคุยกับทางเจ้าหน้าที่ด้านนอกเถอะครับ" เสียงทุ้มต่ำและจริงจังของหัวหน้าชุดเจ้าหน้าที่พิเศษฝ่ายคดีเศรษฐกิจดังแทรกขึ้น พร้อมกับร่างในชุดเครื่องแบบสีกรมท่าสามนายที่ก้าวพรวดพราดเข้ามาประชิดตัวธนัตถ์อย่างไร้ความปรานี ธนัตถ์หน้าซีดเผือกยิ่งกว่ากระดาษ ขาทั้งสองข้างอ่อนแรงจนแทบทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น เขาพยายามดิ้นรนขัดขืนเมื่อกุญแจมือเย็นเฉียบถูกสวมเข้าที่ข้อมือทั้งสองข้าง เสียงโลหะกระทบกันดังแกรกกรากบาดแก้วหู ท่ามกลางเสียงแฟลชจากกล้องนับร้อยตัวที่สาดแสงใส่เขาไม่ยั้งราวกับจะประจานความอัปยศนี้ให้จารึกไว้ในหน้าประวัติศาสตร์ "ปล่อยฉันนะ! แกไม่มีสิทธิ์ทำกับฉันแบบนี้! ฉันเป็นถึงผู้บริหารนะโว้ย!" ธนัตถ์แผดเสียงโหยหวนด้วยความจนตรอก สภาพของเขาในยามนี้ช่างน่าสมเพชเวทนาเสียจนไม่มีเค้าโครงของนักธุรกิจผู้ยิ่งใหญ่เหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย เจ้าหน้าที่ไม่สนใจคำโวยวายเหล่านั้นแม้แต่น้อย พวกเขาออกแรงกระชากและหิ้วปีกร่างที่ไร้เรี่ยวแรงนั้นมุ่งตรงไปยังประตูทางออกท่ามกลางเสียงซุบซิบนินทาที่ดังระงมไปทั่วห้องประชุม ลลิลมองตามแผ่นหลังที่ถูกลากออกไปอย่างไร้ความเยื่อใย หัวใจดวงน้อยที่เคยถูกบดขยี้ด้วยความเจ็บปวดและไม่ยุติธรรมมาเนิ่นนาน บัดนี้ได้รับการชำระล้างจนปลอดโปร่งโล่งสบาย เธอนิ่งงันไปชั่วขณะ ปล่อยให้ความสะใจสายน้ำอุ่นไหลผ่านความรู้สึก ก่อนจะสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นมั่นคงจากฝ่ามือใหญ่ที่เอื้อมมาโอบกอดไหล่บางเอาไว้เบาๆ กรธนโน้มใบหน้าลงมา กระซิบข้างใบหูด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยความคลั่งรักและภาคภูมิใจ "เก่งมากครับคนดี... บัญชีแค้นบทแรกถูกชำระเรียบร้อยแล้ว ยังเหลืออีกกี่คนที่เคยทำร้ายเธอ? บอกผมมาคำเดียว... ผมจะกวาดล้างพวกมันให้ราบคาบภายในวันนี้" ลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดต้นคอทำให้ลลิลรู้สึกวูบวาบในอก เธอเงยหน้าขึ้นสบตาคมกริบของสามีหนุ่มผู้พร้อมจะซื้อทั้งโลกให้เธอได้ตามใจชอบ รอยยิ้มหวานหยดถูกส่งให้แทนคำตอบ ก่อนที่สายตาของเธอจะเหลือบไปเห็นความเคลื่อนไหวที่ผิดปกติบางอย่างที่หน้าจอคอมพิวเตอร์หลักของห้องประชุม จู่ๆ หน้าจอโปรเจกต์เตอร์ขนาดมหักษมาที่เพิ่งฉายภาพหลักฐานความผิดของธนัตถ์เมื่อครู่ ก็ดับวูบลงพร้อมกันทั้งหมด... ตามมาด้วยการปรากฏตัวของข้อความตัวอักษรสีแดงฉานขนาดยักษ์ที่ค่อยๆ พิมพ์ทีละตัวอย่างช้าๆ *“ยินดีด้วยกับชัยชนะปลอมๆ... แต่เกมนี้เพิ่งจะเริ่มต้นจริงๆ เท่านั้น ลลิล”* และเสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากโทรศัพท์มือถือของกรธนก็ดังขึ้นพร้อมกันทั่วทั้งห้อง พร้อมกับสัญญาณเตือนภัยสีแดงที่เริ่มกะพริบระรัวไปทั่วตึกระฟ้าแห่งนี้อย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ บทต่อไปรับรองว่าพีกจนหยุดอ่านไม่ได้แน่นอนค่ะ!